Sonnet 109: O! never say that I was false of heart

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1آه! هرگز مگو که من از دل، دروغ‌گو بودم،•O! never say that I was false of heart,
2. 2گرچه غیبت می‌نمود که شعله‌ام را کم می‌کند،•Though absence seem'd my flame to qualify,
3. 3به آسانی می‌توانستم از خویش جدا شوم•As easy might I from my self depart
4. 4چنان‌که از روحم که در سینه‌ی توست:•As from my soul which in thy ... doth lie:
5. 5آنجا خانه‌ی عشقِ من است: اگر سرگردان شده باشم،•That is my home of love: if I have rang'd,
6. 6چون آن کس که سفر می‌کند، باز می‌گردم؛•Like him that travels, I return again;
7. 7درست به وقت، نه عوض‌شده با زمان،•Just to the time, not with the time exchang'd,
8. 8پس خود آبی برای لکه‌ام می‌آورم.•So that myself bring water for my stain.
9. 9هرگز باور مکن گرچه در طبیعتم حکم می‌راند،•Never believe though in my nature reign'd,
10. 10همه‌ی سستی‌هایی که همه‌ی گونه‌های خون را در محاصره می‌گیرد،•All frailties that besiege all kinds of blood,
11. 11که آن چنان نامعقول لک‌دار شود•That it could so preposterously be stain'd,
12. 12تا برای هیچ، همه‌ی جمعِ نیکیِ تو را وانهد؛•To leave for nothing all thy sum of good;
13. 13 چه این جهانِ پهناور را هیچ می‌خوانم،• For nothing this wide universe I call,
14. 14 جز تو، ای گلِ سرخِ من، در آن، تو همه‌چیزِ منی.• Save thou, my rose, in it thou art my all.