Sonnet 120: That you were once unkind befriends me now

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1این که تو روزی نامهربان بودی، اکنون مرا دوست می‌داری،•That you were once unkind befriends me now,
2. 2و برای آن اندوهی که آنگاه حس کردم،•And for that sorrow, which I then did feel,
3. 3ناچار باید زیرِ تخلّفم خم شوم،•Needs must I under my transgression bow,
4. 4مگر آنکه اعصابم از برنز یا فولادِ کوبیده‌شده باشد.•Unless my nerves were brass or hammer'd steel.
5. 5چه اگر تو از نامهربانیِ من لرزیده باشی،•For if you were by my unkindness shaken,
6. 6چنان‌که من از تو، تو دوزخی از زمان را گذرانده‌ای؛•As I by yours, you've pass'd a hell of time;
7. 7و من، ستمگری، فراغتی نداشته‌ام•And I, a tyrant, have no leisure taken
8. 8تا بسنجم چگونه روزی در جنایتِ تو رنج بردم.•To weigh how once I suffer'd in your crime.
9. 9آه! کاش شبِ اندوهمان به یاد می‌آورد•O! that our night of woe might have remember'd
10. 10ژرف‌ترین حسم را، که اندوهِ راستین چه سخت می‌زند،•My deepest sense, how hard true sorrow hits,
11. 11و زود به تو، چنان‌که تو به من، آن‌گاه می‌آوردم•And soon to you, as you to me, then tender'd
12. 12مرهمِ متواضع را، که سینه‌های زخمی را شایسته است!•The humble salve, which wounded bosoms fits!
13. 13 اما اکنون تخلّفِ تو هزینه‌ای می‌شود؛• But that your trespass now becomes a fee;
14. 14 مالِ من، مالِ تو را فدیه می‌دهد، و مالِ تو، باید مرا فدیه دهد.• Mine ransoms yours, and yours must ransom me.