1. ۱در تلاش شب که ابر تیره می‌بارد
2. ۲روی دریای هراس انگیز
3. ۳و ز فراز برج باراند از خلوت، مرغ باران می‌کشد فریاد خشم آمیز
4. ۴و سرود سرد و پر توفان دریای حماسه خوان
5. ۵گرفته اوج
6. ۶می‌زند بالای هر بام و سرائی موج
7. ۷و عبوس ظلمت خیس شب مغموم
8. ۸ثقل ناهنجار خود را بر سکوت بندر خاموش می‌ریزد، -
9. ۹می‌کشد دیوانه واری
10. ۱۰در چنین هنگامه
11. ۱۱روی گام‌های کند و سنگینش
12. ۱۲پیکری افسرده را خاموش.
13. ۱۳مرغ باران می‌کشد فریاد دائم:
14. ۱۴- عابر! ای
15. ۱۵عابر!
16. ۱۶جامه ات خیس آمد از باران.
17. ۱۷نیستت آهنگ خفتن
18. ۱۸یا نشستن در بر یاران؟ ...
19. ۱۹ابر می‌گرید
20. ۲۰باد می‌گردد
21. ۲۱و به زیر لب چنین می‌گوید عابر:
22. ۲۲- آه!
23. ۲۳رفته‌اند از من همه بیگانه خو بامن...
24. ۲۴من به هذیان تب رؤیای خود دارم
25. ۲۵گفت و گو با یار دیگر سان
26. ۲۶کاین عطش جز با تلاش
27. ۲۷بوسه خونین او درمان نمی‌گیرد.
28. ۲۸***
29. ۲۹اندر آن هنگامه کاندر بندر مغلوب
30. ۳۰باد می‌غلتد درون بستر ظلمت
31. ۳۱ابر می‌غرد و ز او هر چیز می‌ماند به ره منکوب،
32. ۳۲مرغ باران می‌زند فریاد:
33. ۳۳- عابر!
34. ۳۴درشبی این گونه توفانی
35. ۳۵گوشه گرمی نمی‌جوئی؟
36. ۳۶یا بدین پرسنده دلسوز
37. ۳۷پاسخ سردی نمی
38. ۳۸گوئی؟
39. ۳۹ابر می‌گرید
40. ۴۰باد می‌گردد
41. ۴۱و به خود این گونه در نجوای خاموش است عار:
42. ۴۲- خانه ام، افسوس!
43. ۴۳بی‌چراغ و آتشی آنسان که من خواهم، خموش و سرد و تاریک است.
44. ۴۴***
45. ۴۵رعد می‌ترکد به خنده از پس نجوای آرامی که دارد با شب چرکین.
46. ۴۶وپس نجوای آرامش
47. ۴۷سرد خندی غمزده، دزدانه از
48. ۴۸او بر لب شب می‌گریزد
49. ۴۹می‌زند شب با غمش لبخند...
50. ۵۰مرغ باران می‌دهد آواز:
51. ۵۱- ای شبگرد!
52. ۵۲از چنین بی‌نقشه رفتن تن نفرسودت؟
53. ۵۳ابر می‌گرید
54. ۵۴باد می‌گردد
55. ۵۵و به خود این گونه نجوا می‌کند عابر:
56. ۵۶- با چنین هر در زدن، هر گوشه گردیدن،
57. ۵۷در شبی که وهم از پستان چونان قیر
58. ۵۸نوشد زهر
59. ۵۹رهگذار مقصد فردای خویشم من...
60. ۶۰ورنه در این گونه شب این گونه باران اینچنین توفان
61. ۶۱که تواند داشت منظوری که سودی در نظر با آن نبندد نقش؟
62. ۶۲مرغ مسکین! زندگی زیباست
63. ۶۳خورد و خفتی نیست بی‌مقصود.
64. ۶۴می‌توان هر گونه کشتی راند بر دریا:
65. ۶۵می‌توان مستانه در مهتاب با یاری
66. ۶۶بلم بر خلوت آرام دریا راند
67. ۶۷می‌توان زیر نگاه ماه، با آواز قایقران سه تاری زد لبی بوسید.
68. ۶۸لیکن آن شبخیز تن پولاد ماهیگیر
69. ۶۹که به زیر چشم توفان بر می‌افرازد شراع کشتی خود را
70. ۷۰در نشیب پرتگاه مظلم خیزاب‌های هایل دریا
71. ۷۱تا بگیرد زاد و رود زندگی را از دهان مرگ،
72. ۷۲مانده با دندانش
73. ۷۳آیا طعم دیگر سان
74. ۷۴از تلاش بوسه ئی خونین
75. ۷۵که به گرما گرم وصلی کوته و پر درد
76. ۷۶بر لبان زندگی داده ست؟
77. ۷۷مرغ مسکین! زندگی زیباست ...
78. ۷۸من درین گود سیاه و سرد و توفانی نظر باجست و جوی گوهری دارم
79. ۷۹تارک زیبای صبح روشن فردای خود را تا بدان گوهر بیارایم.
80. ۸۰مرغ مسکین! زندگی،
81. ۸۱بی‌گوهری این گونه، نازیباست!
82. ۸۲***
83. ۸۳اندر سرمای تاریکی
84. ۸۴که چراغ مرد قایقچی به پشت پنجره افسرده می‌ماند
85. ۸۵و سیاهی می‌مکد هر نور را در بطن هر فانوس
86. ۸۶و زملالی گنگ
87. ۸۷دریا
88. ۸۸در تب هذیانیش
89. ۸۹با خویش می‌پیچد،
90. ۹۰وز هراسی کور
91. ۹۱پنهان می‌شود
92. ۹۲در بستر شب
93. ۹۳باد،
94. ۹۴و ز نشاطی
95. ۹۵مست
96. ۹۶رعد
97. ۹۷از خنده می‌ترکد
98. ۹۸و ز نهیبی سخت
99. ۹۹ابر خسته
100. ۱۰۰می‌گرید،-
101. ۱۰۱در پناه قایقی وارون پی تعمیر بر ساحل،
102. ۱۰۲بین جمعی گفت و گوشان گرم،
103. ۱۰۳شمع خردی شعله اش بر فرق می‌لرزد.
104. ۱۰۴ابر می‌گرید
105. ۱۰۵باد می‌گردد
106. ۱۰۶وندر این هنگام
107. ۱۰۷روی گام‌های کند و سنگینش
108. ۱۰۸باز می‌استد ز
109. ۱۰۹راهش مرد،
110. ۱۱۰و ز گلو می‌خواند آوازی که
111. ۱۱۱ماهیخوار می‌خواند
112. ۱۱۲شباهنگام
113. ۱۱۳آن آواز
114. ۱۱۴بر دریا
115. ۱۱۵پس به زیر قایق وارون
116. ۱۱۶با تلاشش از پی بهزیستن، امید می‌تابد به چشمش رنگ.
117. ۱۱۷***
118. ۱۱۸می‌زند باران به انگشت بلورین
119. ۱۱۹ضرب
120. ۱۲۰با وارون شده قایق
121. ۱۲۱می‌کشد دریا غریو خشم
122. ۱۲۲می‌کشد
123. ۱۲۳دریا غریو خشم
124. ۱۲۴می‌خورد شب
125. ۱۲۵بر تن
126. ۱۲۶از توفان
127. ۱۲۷به تسلیمی که دارد
128. ۱۲۸مشت
129. ۱۲۹می‌گزد بندر
130. ۱۳۰با غمی انگشت.
131. ۱۳۱تا دل شب از امید انگیز یک اختر تهی گردد.
132. ۱۳۲ابر می‌گرید
133. ۱۳۳باد می‌گردد...