1. ۱باید اِستاد و فرود آمد
2. ۲بر آستان ِ دری که کوبه ندارد،
3. ۳چرا که اگر به‌گاه آمده‌باشی دربان به انتظار ِ توست و
4. ۴اگر بی‌گاه
5. ۵به درکوفتن‌ات پاسخی نمی‌آید.
6. ۶کوتاه است در،
7. ۷پس آن به که فروتن باشی.
8. ۸آیینه‌یی نیک‌پرداخته توانی بود
9. ۹آن‌جا
10. ۱۰تا آراسته‌گی را
11. ۱۱پیش از درآمدن
12. ۱۲در خود نظری کنی
13. ۱۳هرچند که غلغله‌ی آن سوی در زاده‌ی توهم ِ توست نه انبوهی‌ ِ
14. ۱۴مهمانان،
15. ۱۵که آن‌جا
16. ۱۶تو را
17. ۱۷کسی به انتظار نیست.
18. ۱۸که آن‌جا
19. ۱۹جنبش شاید،
20. ۲۰اما جُمَنده‌یی در کار نیست:
21. ۲۱نه ارواح و نه اشباح و نه قدیسان ِ کافورینه به کف
22. ۲۲نه عفریتان ِ آتشین‌گاوسر به مشت
23. ۲۳نه شیطان ِ بُهتان‌خورده با کلاه بوقی‌ منگوله‌دارش
24. ۲۴نه ملغمه‌ی بی‌قانون ِ مطلق‌های مُتنافی. ــ
25. ۲۵تنها تو
26. ۲۶آن‌جا موجودیت ِ مطلقی،
27. ۲۷موجودیت ِ محض،
28. ۲۸چرا که در غیاب ِ خود ادامه می‌یابی و غیاب‌ات
29. ۲۹حضور ِ قاطع ِ اعجاز است.
30. ۳۰گذارت از آستانه‌ی ناگزیر
31. ۳۱فروچکیدن قطره‌ قطرانی‌ست در نامتناهی‌ ظلمات:
32. ۳۲«ــ دریغا
33. ۳۳ای‌کاش ای‌کاش
34. ۳۴قضاوتی قضاوتی قضاوتی
35. ۳۵درکار درکار درکار
36. ۳۶می‌بود!» ــ
37. ۳۷شاید اگرت توان ِ شنفتن بود
38. ۳۸پژواک ِ آواز ِ فروچکیدن ِ خود را در تالار ِ خاموش ِ کهکشان‌های ِ
39. ۳۹بی‌خورشیدــ
40. ۴۰چون هُرَّست ِ آوار ِ دریغ
41. ۴۱می‌شنیدی:
42. ۴۲«ــ کاش‌کی کاش‌کی
43. ۴۳داوری داوری داوری
44. ۴۴درکار درکار درکار درکار...»
45. ۴۵اما داوری آن سوی در نشسته است، بی‌ردای شوم ِ قاضیان.
46. ۴۶ذات‌اش درایت و انصاف
47. ۴۷هیاءت‌اش زمان. ــ
48. ۴۸و خاطره‌ات تا جاودان ِ جاویدان در گذرگاه ِ ادوار داوری خواهد شد.
49. ۴۹□
50. ۵۰بدرود!
51. ۵۱بدرود! (چنین گوید بامداد ِ شاعر:)
52. ۵۲رقصان می‌گذرم از آستانه‌ی اجبار
53. ۵۳شادمانه و شاکر.
54. ۵۴از بیرون به درون آمدم:
55. ۵۵از منظر
56. ۵۶به نظّاره به ناظر. ــ
57. ۵۷نه به هیاءت ِ گیاهی نه به هیاءت ِ پروانه‌یی نه به هیاءت ِ سنگی نه به هیاءت ِ
58. ۵۸برکه‌یی، ــ
59. ۵۹من به هیاءت ِ «ما» زاده شدم
60. ۶۰به هیاءت ِ پُرشکوه ِ انسان
61. ۶۱تا در بهار ِ گیاه به تماشای رنگین‌کمان ِ پروانه بنشینم
62. ۶۲غرور ِ کوه را دریابم و هیبت ِ دریا را بشنوم
63. ۶۳تا شریطه‌ی خود را بشناسم و جهان را به قدر ِ همت و فرصت ِ
64. ۶۴خویش معنا دهم
65. ۶۵که کارستانی ازاین‌دست
66. ۶۶از توان ِ درخت و پرنده و صخره و آبشار
67. ۶۷بیرون است.
68. ۶۸انسان زاده شدن تجسّد ِ وظیفه بود:
69. ۶۹توان ِ دوست‌داشتن و دوست‌داشته‌شدن
70. ۷۰توان ِ شنفتن
71. ۷۱توان ِ دیدن و گفتن
72. ۷۲توان ِ اندُه‌گین و شادمان‌شدن
73. ۷۳توان ِ خندیدن به وسعت ِ دل، توان ِ گریستن از سُویدای جان
74. ۷۴توان ِ گردن به غرور برافراشتن در ارتفاع ِ شُکوه‌ناک ِ فروتنی
75. ۷۵توان ِ جلیل ِ به دوش بردن ِ بار ِ امانت
76. ۷۶و توان ِ غم‌ناک ِ تحمل ِ تنهایی
77. ۷۷تنهایی
78. ۷۸تنهایی
79. ۷۹تنهایی عریان.
80. ۸۰انسان
81. ۸۱دشواری وظیفه است.
82. ۸۲□
83. ۸۳دستان ِ بسته‌ام آزاد نبود تا هر چشم‌انداز را به جان دربرکشم
84. ۸۴هر نغمه و هر چشمه و هر پرنده
85. ۸۵هر بَدر ِ کامل و هر پَگاه ِ دیگر
86. ۸۶هر قلّه و هر درخت و هر انسان ِ دیگر را.
87. ۸۷رخصت ِ زیستن را دست‌بسته دهان‌بسته گذشتم دست و دهان بسته
88. ۸۸گذشتیم
89. ۸۹و منظر ِ جهان را
90. ۹۰تنها
91. ۹۱از رخنه‌ی تنگ‌چشمی‌ حصار ِ شرارت دیدیم و
92. ۹۲اکنون
93. ۹۳آنک دَر ِ کوتاه ِ بی‌کوبه در برابر و
94. ۹۴آنک اشارت ِ دربان ِ منتظر! ــ
95. ۹۵دالان ِ تنگی را که درنوشته‌ام
96. ۹۶به وداع
97. ۹۷فراپُشت می‌نگرم:
98. ۹۸فرصت کوتاه بود و سفر جان‌کاه بود
99. ۹۹اما یگانه بود و هیچ کم نداشت.
100. ۱۰۰به جان منت پذیرم و حق گزارم!
101. ۱۰۱(چنین گفت بامداد ِ خسته.)
102. ۱۰۲۲۹ آبان ِ ۱۳۷۱