1. ۱ای خوش آنانکه قدم بر در میخانه زدندبوسه دادند لب ساقی و پیمانه زدند
2. ۲به حقارت منگر باده کشان را، کاین قومپشت پا بر فلک از همّت مردانه زدند
3. ۳خون من باد حلال لب شیرین دهنانکه به کار دل من، خندهٔ مستانه زدند
4. ۴جانم آمد به لب امروز، مگر یاران دوشقدح باده به یاد لب جانانه زدند؟
5. ۵مردم از حسرت جمعی که از آن حلقهٔ زلفسر زنجیر به پای من دیوانه زدند
6. ۶عاقبت یک تن از آن قوم نیامد به کنارکه به دریای غمت از پی دردانه زدند
7. ۷بندهٔ حضرت شاهی شدم از دولت عشقکه گدایان درش، افسر شاهانه زدند
8. ۸هیچکس در حرمش راه ندارد کاینجادست محروم به هر محرم و بیگانه زدند
9. ۹گرچه کاشانهٔ دل، خاص غم مهر تو نیستپس، چرا مهر تو را بر در این خانه زدند؟
10. ۱۰دل گم گشتهٔ ما را نبود هیچ نشانمو به مو هر چه سر زلف تو را شانه زدند
11. ۱۱آخر از پیرهن چاک صبوحی سر زدآتشی را که نهان بر پر پروانه زدند