1. ۱وقت آن شد که سر خویش، من از غم شکنمآهی از دل کشم و حلقهٔ ماتم شکنم
2. ۲گر مراد دل من را ندهد این گردونهمه اوضاع جهان، یکسره در هم شکنم
3. ۳باده از کاس سفالین خورم و از مستیبه یقین جام جهان بین به سر جم شکنم
4. ۴گر شود رام دمی ساقی و می گیرم از اوترک عقبی کنم و توبه دمادم شکنم
5. ۵شرحی از یوسف گمگشته خود گر بدهمشهرت گریه یعقوب، مسلّم شکنم
6. ۶سر شوریدهٔ خود، گر بنهم بر زانوصبر ایّوب، از این شهره به عالم شکنم
7. ۷بارها یار بدیدم به صبوحی می‌گفتعزم دارم که ز هجرم قدت از غم شکنم