1. ۱به اختیار زدم دل به زلف یار، گرهبه کار خویش، فکندم به اختیار، گره
2. ۲شمارهٔ گره زلف خود، به سبحه مکنکه صد گره چه کند در بر هزار گره
3. ۳گره مزن سر زلف دو تا به یکدیگرکه هیچکس نزند ما ر را به مار، گره
4. ۴ز ابروی عرق آلوده‌ات گره بگشاکه خورده بر دم شمشیر آبدار، گره
5. ۵به سایهٔ مژه ام پا منه، که می‌ترسمخدا نکرده خورد برگ گل به خار، گره
6. ۶گره زدی سر زلف و، دلم ز ناله فتادفتد ز نغمه، چو افتد به سیم تار، گره
7. ۷بسی دهان تو تنگ است در سخن گوئیکه در لبان تو، مو می‌خورد هزار گره
8. ۸بسی به کار صبوحی گره زده زلفتچو مفلسی زده بر سیم خوش عیار، گره