1. ۱عارف کسی بود که به شب ای خدا کند
2. ۲با سوز سینه خسته دلان را دعا کند
3. ۳با لطف دوست تکیه به تخت غنا زند
4. ۴بی‌آنکه دیده بر صله ی پادشا کند
5. ۵پیچد سر از
6. ۶عنایت سلطان به کبر و ناز
7. ۷در کوی فقر قامت خدمت دو تا کند
8. ۸بر پای شاه اگر سر ذلت نهاده است
9. ۹با شرم تو به سجده ی حق را قضا کند
10. ۱۰حکم خدای لم یزلی را به سر نهد
11. ۱۱شاید به عهد بسته ی دیرین وفا کند
12. ۱۲دست محبتی به سر بی‌نوا کشد
13. ۱۳درد دلی ز راه مروت دوا کند
14. ۱۴تا قصر خواجگان نرود
15. ۱۵از پی نیاز
16. ۱۶بر او حرام باد که کار گدا کند
17. ۱۷هر جا که می‌رود به دل بی‌هوس رود
18. ۱۸هر کار میکند به رضای خدا کند
19. ۱۹با او بگو که در پی زر از چه می‌رود
20. ۲۰آن کس که خاک را به نظر کیمیا کند
21. ۲۱عارف اگر که خرقه دهد در بهای می
22. ۲۲خود را به چشم اهل نظر بی‌بها کند
23. ۲۳باید به باده ی
24. ۲۴خانه ی وحدت قدم نهد
25. ۲۵گرمست اوست پیر مغان را رها کند
26. ۲۶عرفانن نه راه شک که ره عشق و بندگیست
27. ۲۷عارف کجا به غیر خدا التجا کند
28. ۲۸گر سالک است بر در منعم چرا رود
29. ۲۹ور عارف است بندگی شه چرا کند