1. ۱به برگهای خزانیده در گذار نسیم
2. ۲نگاه کن ای دوست
3. ۳که روزگاری چند
4. ۴به شاخه‌های درختان سرو قامت شهر
5. ۵چو دختران ل آسوده
6. ۶مست و دست افشان
7. ۷به ساز دلکش باد بهار رقصیدند
8. ۸و از هجوم بلای خزان نترسید
9. ۹نگاه کن ای دوست
10. ۱۰به استواری اندام سبز خویش مناز
11. ۱۱ببین به برگ خزاندیده در دهان نسیم
12. ۱۲که سبز بود و کنون زرد و خشک و بی‌جانست
13. ۱۳چو استخوان ظریف
14. ۱۴به زیر پای تو در کوچه و خیابان
15. ۱۵به
16. ۱۶گوش رهگذران
17. ۱۷چو کودکیست که در ناله است و گریانست
18. ۱۸تو نیز چون برگی تنت ز حمله ی پاییز زرد خواهد شد
19. ۱۹به هر کجا که روی با تو پهلوان اجل
20. ۲۰به روز حادثه‌ها در نبرد خواهد شد
21. ۲۱ز بیم دیدن او
22. ۲۲گلوت خانه ی فریاد و درد خواهد شد
23. ۲۳میان پنجه ی مرگ
24. ۲۴تنت چو موسم پاییز سرد
25. ۲۵خواهد شد
26. ۲۶به خاک خواهی رفت
27. ۲۷تن نزار تو و استخوان جمجمه ات
28. ۲۸درون دخمه پوسیده گرد خواهد شد
29. ۲۹به هوش باش ای دوست
30. ۳۰نهیب پاییزست
31. ۳۱بهار را دریاب
32. ۳۲نا سزا و سزا
33. ۳۳هزار شکر که بر هر زبان ترانه ی ماست
34. ۳۴به ساز اهل هنر شعر عاشقانه ی ماست
35. ۳۵شبی که خوشست خدایا با بامداد
36. ۳۶مبر
37. ۳۷که گیسوان پریشان او به شاه ی ماست
38. ۳۸مجو به میکده‌ها مستی خمار شکن
39. ۳۹میی که روح دهد در شرابخانه ی ماست
40. ۴۰اگر به در گه حق دست التجا ببریم
41. ۴۱سر هزار شهنشه بر آستانه ی ماست
42. ۴۲به هر قفس که پری را شکسته می‌بینی
43. ۴۳نظاره کن که نشانی ز آشیانه ی ماست
44. ۴۴سری به شانه ی خوبان نهم
45. ۴۵به گاه وداع
46. ۴۶که دل به کام رسد گریه م بهانه ی ماست
47. ۴۷مجال بی‌هنران بین به بارگاه هنر
48. ۴۸دریغ و درد که این هم غم و زمانه ی ماست
49. ۴۹خبر کنید رفیقان کاروانی را
50. ۵۰که مرگ منزلی از راه بی‌کرانه ی ماست
51. ۵۱خط جبین مرا چشم روزگار چو دید
52. ۵۲به طعنه گفت که این جای تازیانه ماست
53. ۵۳اگر به شعر بگردد زبان دشمن و دوست
54. ۵۴به نا سزا و سزا لا جرم فسانه ی ماست
55. ۵۵به شور نغمه برآور ز تار گیسوی جنگ
56. ۵۶که ورد مجلستان شعر عاشقانه ماست