1. ۱بام را بر افکن و بتاب که خرمن تیرگی اینجاست
2. ۲بشتاب درها را بشکن وهم را دو نیمه کن که منم هسته این بار سیاه
3. ۳اندوه مرا بچین که رسیده است
4. ۴دیری است که خویش را
5. ۵رنجانده‌ایم وروشن آشتی بسته است
6. ۶مرا بدان سو بر به صخره برتر من رسان که جدا مانده ام
7. ۷به سرچشمه ناب‌هایم بردی نگین آرامش گم کردم و گریه سر دادم
8. ۸فرسوده راهم چادری کو میان شعلهو باد دور از همهمه خوابستان ؟
9. ۹و مبادا ترس آشفته شود که آبشخور جاندار من است
10. ۱۰و
11. ۱۱مبادا غم فروریزد که بلند آسمانه ریبای من است
12. ۱۲صدا بزن تا هستی بپا خیزد گل رنگ بازد پرنده هوای فراموشی کند
13. ۱۳ترا دیدم از تنگنای زمان جستم ترا دیدم شور عدم در من گرفت
14. ۱۴و بیندیش که سودایی مرگم کنار تو زنبق سیرابم
15. ۱۵دوست من هستی ترس انگیز است
16. ۱۶به صخره من ریز مرا در خود بسای
17. ۱۷که پوشیده از خزه نامم
18. ۱۸بروی که تری تو چهره خواب اندود مرا خوش است
19. ۱۹غوغای چشم و ستاره فرو نشست بمان تا شنوده آسمان‌ها شویم
20. ۲۰بدرآ بی‌خدایی مرا بیاگن محراب بی‌آغازم شو
21. ۲۱نزدیک آی تا من سراسر من شوم