1. ۱تازبازان که ترا پیش گروگان آرندتا یکی پس نگری . . . ن به گریبان آرند
2. ۲بسر حمدان . . . نت چو گریبان گرددآن گریبان که در او گردن حمدان آرند
3. ۳چند ازین لاغر . . . ران پس ایشان به طفیلمر گریبان ترا سوزن پنکان آرند
4. ۴بکلانی و بخردی منگر، شاد بزیخُرد خواهی و کلان، هرچه خوهی آن آرند
5. ۵کاروان گاه میانْ پای ترا . . . ایه و . . . رنوک خربنده به انبوهی شریان آرند
6. ۶از در مرز تو ای خوش پسر اوقات جماعتیز خوش زمزمه یابی که به انبان آرند
7. ۷ای بسا باد که در نایژهٔ بوق نهندتا ز انبان تو یک تیز به الحان آرند
8. ۸تندی و توسنی آغازی و خِران نشویتند و توسن ببرند آخر و خِران آرند
9. ۹رطبی زیر و بسی گوئی سامانم نیستتو خوهی ور نخوهی، کار به سامان آرند
10. ۱۰از پی صره زری که میان پای تراستبه میان پای تو شب دزد میان ران آرند
11. ۱۱هر زمان بینی کان دزد میان ران تراغل بگردن برو پا کنده بزندان آرند
12. ۱۲هرکه او پاچه خورد از ره . . . ن وقت سحربامدادان به گاهش سره بریان آرند
13. ۱۳تازبازان چو نه در زیر زبونشان باشیبدل سیم سره مشت چو سندان آرند
14. ۱۴به دو سه پشم که آری به زنخدان چو سَیَمتو چنان دانی کز کرده پشیمان آرند
15. ۱۵. . . نِ چون خرمنِ گلبرگِ تو جائی نبرندکه زنخدان ترا خار مغیلان آرند
16. ۱۶رو که گر ریش چو فرعون کنی، موسی واربه در . . . نت عصاهای چو ثعبان آرند
17. ۱۷این جوابست مر آنرا که سنائی گویدعاشقان پیش تو گر تحفه همه جان آرند