1. ۱منم که از سر حمدان عقیق در یمنمبه سرخ ری کس نیست همچنان که منم
2. ۲مرا سزد که کنم در جهان به . . . ر منیکه هر منی است گروگان هفده هژده منم
3. ۳من آن کسم که ز بس تیز شهوتی . . . رمز بیم . . . ن همه شب پاسبان خویشتنم
4. ۴سرش به خاک زنم هرگه آب ریزم از اوبه رنگ آتش سازم چو باد در فکنم
5. ۵چو کرم پیله، من از بیم مار گََرزهٔ خویشبه جای خواب همه جامه گرد خویشتنم
6. ۶به زیر پی سپرم سرش را چو سیر بودبه گاه گُرسَنِگی زان که بشکنم ذقنم
7. ۷زبان بی‌دهن است اینکه من همی دارمبه گرد شهر طلبکار بی‌زبان دهنم
8. ۸هر آن دهن است که به عمدا زبان در او کردمچه گفت، گفت که بستی دهان پر سخنم
9. ۹زبان دو باید اندر دهان چو بستودمهرآنکه بی‌خرد آگه کجا بود ز فنم
10. ۱۰دهان هر خر و هر بی‌خرد زبان مرانشاید، از پی آن را که افضل ز منم
11. ۱۱کسی خوهم که به شعر تفاخر این گویدمنم که روح علوم زمانه را بدنم
12. ۱۲جمال و مفتخر بلخ بامی آنکه ز شامبه یاد او همه شب تا به صبح جلق زنم
13. ۱۳چو بامداد به بینم جمال و صورت اودو دست و گردن حمدان خود فرو شکنم
14. ۱۴ایا جمالی ازین امتحان که کردستینه عاجزم نه فرومانده‌ام نه ممتحنم
15. ۱۵کم از تو شاعر باشم که بر لبم دایهنخست شعر چشانید وانگهی لبنم
16. ۱۶مرا مفاخرت این بس بشاعری، که چو تونه دزد شعر نوم، نه رفوگر کهنم
17. ۱۷هر آنچه خواهند از من، همان زمان گویمزمان نخواهم و از هر دری سخن نکنم
18. ۱۸جواب شعر جمالی‌ست، آن کجا گویدمنم که روح علوم زمانه را بدنم