1. ۱چو زآب روی تو ریش چو آتش بردمید ای جانبه خاک پای تو کان باد بوقم آرمید ای جان
2. ۲ز رویم روی را درکش نهان کن ریش زیر کشچو بتوان ریش خود خوش خوش بدو مشتی کشید ای جان
3. ۳فروغ آتش ریشت چنان شعله زند گه گهکه پندارم به دوزخ بر نخواهی بر نوید ای جان
4. ۴یخ پرورده شد عشقت به سردی زآتش ریشتترا آتش فروزان شد مرا یخ پرورید ای جان
5. ۵همه روی چو ایمان را به ریش آتشکده کردیسزای روی خود کردی چنان کز تو سزید ای جان
6. ۶نه بینم روی تو زین پس نه مانند تو دیگر کسکزان ریش چو بند خس به چشمم خس خلید ای جان
7. ۷سواری در بیابانی ز تو پرسید ره کورهز بیم سرخ منجوقش ترا ریش بردمید ای جان
8. ۸ز ریشت گرچه منجورم نگویم کان به . . . منبه . . . ن تو که بتوانیم خود را . . . ن درید ای جان
9. ۹نه جان تست کمتر کن بر آرو سر بکن از تنخدا انگشت با ناخن به حکمت آفرید ای جان
10. ۱۰چو آیی خیره وانگه نیک‌تر و بهتر و کوتهاگر در دست کند ته ته توان جمله برید ای جان
11. ۱۱به سان زردآلو خلیده سبلت آوردیکه یارد پیش آن لب‌هات شفتالو خرید ای جان
12. ۱۲کلوخ آمرودئی کردم که شفتالوت زرد آبیمگر با دانه آبی توانم کافنید ای جان
13. ۱۳حسن آیی به نزد من که اندر کان شفتالوتنیامد دانه آبی نه آبی تر پدید ای جان
14. ۱۴نه خود گفتی که من روزی میان خانه از ده تنبه دندان در زدم دامن بر وزن برید ای جان
15. ۱۵چو حال تو چنین یابم تو دانی کاین قدر دانمنباید از فلان پرسید و بهمان در رسید ای جان
16. ۱۶ندارم مهر تو یک جو ندانم کهنه‌ای یا نوبه ریش خویش ری و رو که درماندی برید ای جان
17. ۱۷کرا شاهد جنین آید، سنایی‌وار کی گویدمرا عشقت بنامیزد بدان سان پرورید ای جان