1. ۱می‌دود هرسو سخن، صاحب‌سخن گر ساکن استدود مجمر هر طرف گردان و، مجمر ساکن است
2. ۲هست هرجایی اگر سر، لیک پابرجاست عشقگرچه غلتانست گوهر، آب گوهر ساکن است
3. ۳یار اگر شوخ است، ندهد شیوه تمکین ز دستدر نظر هرچند بی‌تاب است جوهر، ساکن است
4. ۴از گران‌خوابان نیاید همرهی با رهروانرفت آب از جوی مرمر، آب مرمر ساکن است
5. ۵مطمئن باشند دائم راست کیشان دور نیستدر میان حرف‌ها حرف الف گر ساکن است
6. ۶مضطرب از حال من هرگز نمی‌گردد دلشچون رگ سنگی که پیش باد صرصر ساکن است
7. ۷هر دلی کامروز لرزد واعظ از بیم گناهوقت پیچاپیچ دل‌ها روز محشر ساکن است