1. ۱بر سر خاک دوستان، پا نه و دیده برگشارو نفسی بخود فرو، یک نفس از خودی برآ
2. ۲لوح مزار دوستان، پیش نظر نه و، ببینصورت حال خود ازین، آینه بدن نما
3. ۳رشحه خون نگر که چون، بسته بغازگی کمر!خاک سیاه بین چه سان، رفته به جای سرمه ها!
4. ۴ریخته موی ابروان، گرد عذارها چو خطکرده ز دیده مردمک، خاک صفت به چهره جا
5. ۵کرده به رخنه های دل، مور به جای حرص رهرفته به کاسه های سر، خاک به جای بادها!
6. ۶در یگانه بوده است، اینکه به خاک گشته گمچشم زمانه بوده است، اینکه شده است توتیا
7. ۷آنکه همیشه بودیش،زیر نگین جهان همهکالبدش بخاک چون نقش نگین گرفته جا
8. ۸گنبد دخمه بر سرش، جای نشین تاج زرخاک سیه بفرق وی، نایب سایه هما
9. ۹نیست بخلوت لحد، مونس وی مگر عملکیست بپهلوش بجز، بستر خاک آشنا؟!
10. ۱۰رفته ز دست مالها، گشته و بالها قرینطی شده بیحسابها، مانده بجا حسابها
11. ۱۱گفته برمز هر گدا، شکر که شاه نیستمگفته زبان حال شه، کاش که بودمی گدا!
12. ۱۲گوش نمیکند دگر وسوسه های نفس راواعظ اگر دمی دهد گوش دلی باین صدا