1. ۱روشنایی از شب وصل تو اندوزد چراغسوختن از آتش هجر تو آموزد چراغ
2. ۲گر چراغ چهره ها از غازه میگیرد فروغغازه از گلگونی رنگ تو افروزد چراغ
3. ۳نام رویش گر برم، تا شام کاهد آفتابور ز رنگش دم زنم، تا صبحدم سوزد چراغ
4. ۴خودنمایی حسن را، در پرده کردن خوشتر استجامه از فانوس از آن بر خویشتن دوزد چراغ!
5. ۵از شرر آتش، ز شبنم گل، عرق ریزد برش!جز خجالت زآن گل عارض چه اندوزد چراغ؟!
6. ۶بهر پاس گنج غم واعظ ز بیم دزد خوابتا سحر در خانه چشم از نگه سوزد چراغ