1. ۱ای کیدی مستراح برداردم در کش و شاعری مکن بار
2. ۲بر حِدّت طبعم آفرین کنگر هجو کسی کنی چنین کن
3. ۳ای ننگ تمام کفش‌دوز‌انضایع ز تو نام کفش‌دوزان
4. ۴همدوش به ... موش مردههمرنگ به مردهٔ فسرده
5. ۵با رویک سخت و قدّک پستبا آن منی‌ای که در سرت هست
6. ۶مسمار سم خرت توان گفتقفل کس استرت توان گفت
7. ۷ای پیکر تو چو شیشهٔ شاشای شیشهٔ شاش جسته شاباش
8. ۸قارورهٔ شاش اهل سوداطفل دو سه روزهٔ یهودا
9. ۹پر گَنده‌دماغ و گُه‌نهادیاز کون کدام سگ فتادی
10. ۱۰کرم گه کیستی؟ عیان کنوز مَبرَز کیستی؟ بیان کن
11. ۱۱این کرم ز معده که افتاد؟این بچهٔ چار ماهه چون زاد؟
12. ۱۲ای ریش تو در کمال زردیاین را ز گه که رنگ کردی‌؟
13. ۱۳ای گوزک چرخی از کجایی‌؟از کون کدام چارپایی‌؟
14. ۱۴این زنگک گردن خر کیست‌؟این گوزک کون استر کیست‌؟
15. ۱۵چالاک‌تر از خران شهر استاین لوله خرک تمام زهر است
16. ۱۶این توله‌سگک ز ترکمانی‌ستدر راه غریب پاسبانی‌ست
17. ۱۷فرزندک خرد ارده است اینیا بچهٔ موش مرده است این
18. ۱۸ای قامت تو برابر ...شکل تو یکی به پیکر ...
19. ۱۹این هجو که هست شهرهٔ دهرآوازه او فتاده در شهر
20. ۲۰هجوی‌ست که همچو طوق لعنتدر گردن توست تا قیامت
21. ۲۱این هجو که برق سینه‌سوزی‌ستداغ جگر سیاه‌روزی‌ست
22. ۲۲سخت است برای کون «یاری»زان تازه شود جنون پاری
23. ۲۳«یاری» چه کس است ناتمامیزین ... درای بدکلامی
24. ۲۴هر جا به سخنوری نشیندکنّاس دَوَد که فضله چیند
25. ۲۵مزدور قراچهٔ قرشمالحمامی پخ سگلمش ابدال
26. ۲۶کز دسته مهتر ایشک اغلیدستور بزرگ کوچک اغلی
27. ۲۷جوکی‌سر و روی ارمنی‌وشحمال مجوسیان گُه‌کش
28. ۲۸داماد کشیش دیر میناناقوس‌نواز کنج ترسا
29. ۲۹ملا گه سنده ریش شاعریاری‌ست علیه تر و الغر
30. ۳۰مویی که به فرق او عیان استهر یک رقم هزارگان است
31. ۳۱پیشانی تیره‌رنگ «یاری»کز سجدهٔ ایزد است عاری
32. ۳۲نیمی‌ست ز خشت آبخانهمانده‌ست به روز گه نشانه
33. ۳۳بی‌وجه به خلق خشم و کینشبر گه زده صد گره جبینش
34. ۳۴او را گرهی که بر جبین استچون بر گه گاو نقش چین است
35. ۳۵تا آن گرهش ز گه گشایدابروش گره‌گشا نماید
36. ۳۶هست آن گه گربه، نیست ابروافتاده بر او گره ز هر سو
37. ۳۷یا پاره‌ای از زغال تاغ استیا بر سر گه پر کلاغ است
38. ۳۸یا صورت نون نکبت است آنیا طاق سرای محنت است آن
39. ۳۹آن حلقهٔ چشم چرک بسته...‌ست ولی ز گه نشسته
40. ۴۰آن نیست سواد، چیست یا رب؟انگورک کون کیست یا رب؟
41. ۴۱ای زاغ بیا که مُرد «یاری»تن را به سگان سپرد باری
42. ۴۲بی‌زنگله پای خویش مپسندچشمش بکن و به پای خود بند
43. ۴۳آن بینی بد ز روی تشبیهچون پوزهٔ پیه‌سوز‌ِ پُر پیه
44. ۴۴دربند در سرای کون استتا صورت بادهٔ نگون است
45. ۴۵آن جفت سبیل تاب‌دادهکز فضله بر او گره فتاده
46. ۴۶گویی تو که عقربی ز سوراخآورده پی برون شدن شاخ
47. ۴۷ریشش به در دهان مردارچون بر لب مبرزی سیه مار
48. ۴۸آن ریش که هست هم‌بَر‌ِ گهخاک سیه است بر سر گه
49. ۴۹زنبیلِ گُه است آن دهان نیستیک پاره گه است آن زبان نیست
50. ۵۰دندان سیاه او که پیداستدر کون سگ استخوان حرباست
51. ۵۱نی نی که درون آبخانهریده‌ست سگی سیاه دانه
52. ۵۲هستش بن گوش ظرف زرنیخوآن ریش گهی به طرف زرنیخ
53. ۵۳گوشش که بریده باد از بیخچون کفچه بود به روی زرنیخ
54. ۵۴در چرت زدن سرش مه و سالهمچون سر ... بعد از انزال
55. ۵۵شرط است که پرسی آخر کارپرسش ببرد به جانب دار
56. ۵۶این‌ست که با سر شکستهبا گردن خرد و دست بسته
57. ۵۷با جامهٔ دلق می‌کشندشوز دار به حلق می‌کشندش
58. ۵۸انگشت ز کون به در نیاریمعلوم شود که حَکه داری
59. ۵۹ای آمده پشت پشت بر پشتکی حکهٔ تو رود به انگشت
60. ۶۰...ی بطلب که از بلندیبر دوش فلک کند کمندی
61. ۶۱...ی که چو بر سرش نشینیاندر ته پا سپهر بینی
62. ۶۲...ی که اگر سری فشاندبر سقف فلک خلل رساند
63. ۶۳...ی که کند بروت بر بادصد رخنه کند به سدّ فولاد
64. ۶۴...ی که چو بر فلک بر آیدبا صورت کهکشان سر آید
65. ۶۵سرسخت چنان که جمله عالمدر گردن او نیاورد خم
66. ۶۶زین ... که می‌دهم نشانتاز حکه مگر دهم امانت
67. ۶۷ای «کیدی» مرده رنگ چونی‌؟وی کله‌پز دبنگ چونی‌؟
68. ۶۸هر بیت که گفته‌ام نشانتمار سیهی‌ست بهر جانت
69. ۶۹گویی که ز شاعران شهرمهم‌پنجهٔ نادر‌ان دهرم
70. ۷۰رو، رو، که بسی ز شعر دوریاز کسوت نظم و نثر دوری
71. ۷۱تو هجو تمام شاعرانیننگ همه نکته‌پرور‌انی
72. ۷۲خود را ز سخنوران شماریمردک تو کدام شعر داری‌؟
73. ۷۳ای «کیدی» مستراح برداردم درکش و شاعری مکن بار
74. ۷۴دوشینه به گُه‌کشی رسیدمبر خاک رهش فتاده دیدم
75. ۷۵پرسیدم از او که چیست حالت؟زینگونه که ساخت پایمالت؟
76. ۷۶کرد از سر درد ناله بنیادکز «یاری» نادرست، فریاد
77. ۷۷شد قحط در این دیار سرگینخوشحال نماند هیچ گه‌چین
78. ۷۸هر جا که ز گه شنید بوییاز شوق کشید های و هویی
79. ۷۹خورد از سر رغبت تمامشآنگاه نهاد شعر نامش
80. ۸۰گه می‌خورد این سخنوری نیستاین داخل شعر و شاعری نیست
81. ۸۱گویند که مردکی چو «یاری»از عقل برون ز شعر عاری
82. ۸۲آلود به گه زبان خامهاندود به گه تمام نامه
83. ۸۳گه خورد و نهاد شعر نامشمی‌خواند به نزد خاص و عامش
84. ۸۴طفلی به رفاقت پدر بودکز معنیش اندکی خبر بود
85. ۸۵زان حسن سخن چو غنچه بشکفتخندید و نهفته با پدر گفت
86. ۸۶کاین مردک غلتبان چه چیز است؟اینها که کند بیان چه چیز است؟
87. ۸۷اینست اگر ز شعر مطلوبگوسالهٔ ماست شاعر خوب
88. ۸۸بگذار که شاعری نه اینستآیین سخن نه اینچنین است
89. ۸۹از شعر تو شروهٔ لُران بهگر قطع شود ترا زبان به
90. ۹۰در شروه اگر هزار حال استدر شعر تو یک ادا محال است
91. ۹۱زین حسن سخن زبان بیاموزراه و روش بیان بیاموز
92. ۹۲بر حدت طبعم آفرین کنگر هجو کسی کنی چنین کن