1. ۱فصل گل چو غنچه، لب را از غم زمانه بستماز سرشک لاله رنگم، در چمن به خون نشستم
2. ۲ای شکسته بال بلبل، کن چو من فغان و غلغلتو الم چشیده هستی، من ستم‌کشیده هستم
3. ۳تا قلم نگردد آزاد، از قلم نمی‌کنم یادگر قلم شود ز بیداد، همچو خامه هردو دستم
4. ۴گر زنم دم از حقایق، بر مصالح خلایقشحنه می‌کشد که رندم، شرطه می‌کشد که مستم
5. ۵ملت نجیب ایران، خوانده با یقین و ایمانشاعر سخن‌شناسم، سائس وطن‌پرستم
6. ۶پیش اهل دل از این پس، از مفاخرم همین بسکز برای راحت خویش، خاطر کسی نخستم
7. ۷هرکجا روم به گردش، آید از پِیَم مفتشهمت بلندپرواز، این چنین نموده پستم
8. ۸من که از چهل به پنجه، ماه و هفته بوده رنجهکی فتد به سال شصتم، صید آرزو بستم؟
9. ۹ای خوشا نشاط مردن، جان به دلخوشی سپردنتا چو فرخی توان گفت، مردم و ز غصه رَستم