Araby / آرابی (از «دوبلینی‌ها»)

North Richmond Street, being blind, was a quiet street except at the hour when the Christian Brothers' School set the boys free. An uninhabited house of two storeys stood at the blind end, detached from its neighbours in a square ground.

خیابانِ نورث ریچموند، که بن‌بست بود، خیابانی خاموش بود مگر در آن ساعت که مدرسه‌ی «برادرانِ مسیحی» پسرها را آزاد می‌کرد. در انتهای بن‌بست، خانه‌ای دو طبقه و خالی از سکنه، در زمینی چهارگوش، جدا از همسایه‌هایش ایستاده بود.

The other houses of the street, conscious of decent lives within them, gazed at one another with brown imperturbable faces. The former tenant of our house, a priest, had died in the back drawing-room. Air, musty from having been long enclosed, hung in all the rooms, and the waste room behind the kitchen was littered with old useless papers.

خانه‌های دیگرِ خیابان، که از زندگیِ آبرومندانه‌ی درونِ خود آگاه بودند، با چهره‌های قهوه‌ای و بی‌اعتنا به یکدیگر می‌نگریستند. ساکنِ قبلیِ خانه‌ی ما، کشیشی بود که در پذیراییِ پشتی مرده بود. هوای کهنه و نمناک از سال‌ها در بسته‌بودن، در همه‌ی اتاق‌ها سنگین بود، و انباریِ پشتِ آشپزخانه پر بود از کاغذهای کهنه‌ی بی‌مصرف.

Among these I found a few paper-covered books, the pages of which were curled and damp: The Abbot, by Walter Scott, The Devout Communicant and The Memoirs of Vidocq. I liked the last best because its leaves were yellow. The wild garden behind the house contained a central apple-tree and a few straggling bushes under one of which I found the late tenant's rusty bicycle-pump.

در میانِ آن‌ها چند کتابِ جلدکاغذی یافتم که برگ‌هایشان تابیده و نمناک بود: «راهبِ بزرگ»ِ والتر اسکات، «هم‌نشینِ پارسا»، و «خاطراتِ ویدوک». آخری را بیش از همه دوست داشتم چون برگ‌هایش زرد بود. در باغچه‌ی وحشیِ پشتِ خانه درختِ سیبی در میانه بود و چند بوته‌ی پراکنده، که زیرِ یکی‌شان تلمبه‌ی دوچرخه‌ی زنگ‌زده‌ی ساکنِ مرحوم را یافتم.

He had been a very charitable priest; in his will he had left all his money to institutions and the furniture of his house to his sister. When the short days of winter came, dusk fell before we had well eaten our dinners. When we met in the street the houses had grown sombre. The space of sky above us was the colour of ever-changing violet and towards it the lamps of the street lifted their feeble lanterns.

کشیشی بسیار نیکوکار بود؛ در وصیتش همه‌ی پولش را به موسسات خیریه و اثاثِ خانه را به خواهرش بخشیده بود. وقتی روزهای کوتاهِ زمستان فرارسید، تا شام را تمام می‌کردیم شامگاه فرومی‌نشست. وقتی در خیابان به‌هم می‌رسیدیم، خانه‌ها تیره شده بودند. آسمانِ بالای سرمان رنگِ بنفشی پیوسته‌دگرگون داشت، و چراغ‌های خیابان فانوس‌های کم‌فروغشان را به‌سویِ آن می‌افراشتند.

The cold air stung us and we played till our bodies glowed. Our shouts echoed in the silent street. The career of our play brought us through the dark muddy lanes behind the houses, where we ran the gauntlet of the rough tribes from the cottages, to the back doors of the dark dripping gardens where odours arose from the ashpits, to the dark odorous stables where a coachman smoothed and combed the horse or shook music from the buckled harness.

هوای سرد سوزن می‌زد و آن‌قدر بازی می‌کردیم که تنمان داغ می‌شد. فریادهایمان در خیابانِ خاموش می‌پیچید. بازی‌مان ما را به کوچه‌های تاریک و گل‌آلودِ پشتِ خانه‌ها می‌کشید، آنجا که از معبرِ پسرهای زمختِ کلبه‌ها می‌گذشتیم، تا درهای پشتیِ باغچه‌های تاریک و چکه‌کننده که از خاکروبه‌ها بویی برمی‌خاست، تا اصطبل‌های تاریک و خوش‌بویی که در آن‌ها کالسکه‌ران اسب را قشو می‌کشید یا از یراقِ آویزان موسیقی برمی‌انگیخت.

When we returned to the street, light from the kitchen windows had filled the areas. If my uncle was seen turning the corner, we hid in the shadow until we had seen him safely housed. Or if Mangan's sister came out on the doorstep to call her brother in to his tea, we watched her from our shadow peer up and down the street. We waited to see whether she would remain or go in and, if she remained, we left our shadow and walked up to Mangan's steps resignedly.

وقتی به خیابان بازمی‌گشتیم، نورِ پنجره‌های آشپزخانه حیاط‌ها را پر کرده بود. اگر می‌دیدیم عمویم سرِ کوچه می‌پیچد، در سایه پنهان می‌شدیم تا مطمئن شویم که به خانه رفته. یا اگر خواهرِ مَنگن می‌آمد بر آستانه تا برادرش را برای چای صدا کند، ما از پسِ سایه می‌نگریستیمش که بالا و پایینِ خیابان را می‌پایید. می‌ماندیم تا ببینیم می‌رود تو یا می‌ماند، و اگر می‌ماند، از سایه بیرون می‌آمدیم و تن‌داده به سرنوشت، به‌سویِ پله‌های خانه‌ی مَنگن می‌رفتیم.

She was waiting for us, her figure defined by the light from the half-opened door. Her brother always teased her before he obeyed and I stood by the railings looking at her. Her dress swung as she moved her body and the soft rope of her hair tossed from side to side. Every morning I lay on the floor in the front parlour watching her door.

منتظرمان بود، پیکرش در روشناییِ درِ نیمه‌باز خط می‌خورد. برادرش پیش از فرمان‌بردن همیشه سر به سرش می‌گذاشت و من کنارِ نرده‌ها می‌ایستادم و به او نگاه می‌کردم. لباسش با حرکتِ اندامش تاب می‌خورد و طنابِ نرمِ مویش از این‌سو به آن‌سو می‌جنبید. هر بامداد روی کفِ اتاقِ جلویی دراز می‌کشیدم و به درِ خانه‌ی او چشم می‌دوختم.

The blind was pulled down to within an inch of the sash so that I could not be seen. When she came out on the doorstep my heart leaped. I ran to the hall, seized my books and followed her. I kept her brown figure always in my eye and, when we came near the point at which our ways diverged, I quickened my pace and passed her. This happened morning after morning.

پرده را تا یک اینچ مانده به چارچوب پایین می‌کشیدم تا دیده نشوم. وقتی او بر آستانه ظاهر می‌شد، قلبم می‌جهید. به راهرو می‌دویدم، کتاب‌هایم را چنگ می‌زدم و در پی‌اش راه می‌افتادم. پیکرِ قهوه‌ای‌اش را همواره در چشم نگاه می‌داشتم و وقتی به نقطه‌ای می‌رسیدیم که راه‌هامان از هم جدا می‌شد، گام تند می‌کردم و از او می‌گذشتم. این کار هر بامداد تکرار می‌شد.

I had never spoken to her, except for a few casual words, and yet her name was like a summons to all my foolish blood. Her image accompanied me even in places the most hostile to romance. On Saturday evenings when my aunt went marketing I had to go to carry some of the parcels. We walked through the flaring streets, jostled by drunken men and bargaining women, amid the curses of labourers, the shrill litanies of shop-boys.

هرگز جز چند کلمه‌ی پراکنده با او سخن نگفته بودم، و با این‌همه نامش برایم چون فراخوانی بود برای همه‌ی خونِ ابلهانه‌ام. تصویرش حتی در جاهایی که با عاشقانه‌گویی دشمن بودند همراهم می‌آمد. شنبه‌شب‌ها که عمه‌ام برای خرید می‌رفت، باید همراهش می‌رفتم تا بسته‌ها را بیاورم. در خیابان‌های پرنور می‌رفتیم، در میانِ تنه‌ی مردانِ مست و چانه‌زنیِ زنان، در میانِ نفرین‌های کارگران و آوازهای تیزِ شاگردانِ مغازه‌ها.

These noises converged in a single sensation of life for me: I imagined that I bore my chalice safely through a throng of foes. Her name sprang to my lips at moments in strange prayers and praises which I myself did not understand. My eyes were often full of tears (I could not tell why) and at times a flood from my heart seemed to pour itself out into my bosom.

همه‌ی این صداها برایم در یک حسِ یگانه از زندگی به‌هم می‌رسید: تصور می‌کردم که جامِ مقدسم را به سلامت از میانِ انبوهِ دشمنان می‌گذرانم. نامِ او در لحظاتی به لب‌هایم می‌جهید، در میانه‌ی نمازها و ستایش‌های شگفتی که خود نمی‌فهمیدم. چشمانم اغلب پر از اشک می‌شد (نمی‌دانستم چرا) و گاه گویی سیلابی از دلم به سینه‌ام سرازیر می‌شد.

I thought little of the future. I did not know whether I would ever speak to her or not or, if I spoke to her, how I could tell her of my confused adoration. But my body was like a harp and her words and gestures were like fingers running upon the wires.

به آینده کم می‌اندیشیدم. نمی‌دانستم که آیا هرگز با او سخن خواهم گفت یا نه، و اگر می‌گفتم، چگونه ستایشِ آشفته‌ام را به او می‌رساندم. اما تنم چون چنگی بود و واژگان و اشاراتِ او چون انگشتانی که بر تارهای آن می‌دوید.

At last she spoke to me. When she addressed the first words to me I was so confused that I did not know what to answer. She asked me was I going to Araby. I forgot whether I answered yes or no. It would be a splendid bazaar, she said; she would love to go.

سرانجام با من سخن گفت. وقتی نخستین واژه‌ها را به‌سویم گفت، چنان آشفته شدم که ندانستم چه پاسخ دهم. پرسید آیا به «آرابی» می‌روم. به یاد ندارم گفتم آری یا نه. گفت بازارِ شکوهمندی خواهد بود؛ دلش می‌خواست برود.

"And why can't you?" I asked. While she spoke she turned a silver bracelet round and round her wrist. She could not go, she said, because there would be a retreat that week in her convent. Her brother and two other boys were fighting for their caps and I was alone at the railings. She held one of the spikes, bowing her head towards me.

پرسیدم: «چرا نمی‌توانی؟» در حالی که سخن می‌گفت، النگوی نقره‌ای را پی‌درپی بر مچش می‌چرخاند. گفت نمی‌تواند برود، چون آن هفته در صومعه‌اش مراسمِ خلوت‌نشینی برپاست. برادرش و دو پسرِ دیگر سرِ کلاه‌هایشان به‌هم می‌پریدند و من تنها کنارِ نرده‌ها بودم. یکی از میله‌ها را گرفته بود و سرش را به‌سویِ من خم کرده بود.

The light from the lamp opposite our door caught the white curve of her neck, lit up her hair that rested there and, falling, lit up the hand upon the railing. It fell over one side of her dress and caught the white border of a petticoat, just visible as she stood at ease. "It's well for you," she said.

نورِ چراغِ روبه‌رویِ درِ خانه‌مان منحنیِ سپیدِ گردنش را در آغوش گرفته بود، مویش را که بر گردن آرمیده بود روشن می‌کرد و فروریخته بر دستش، که بر نرده بود، می‌نشست. نور بر یک‌سویِ لباسش می‌افتاد و حاشیه‌ی سپیدِ زیرپوش را روشن می‌کرد که به آرامیِ ایستادنش پیدا بود. گفت: «خوش به حالت.»

"If I go," I said, "I will bring you something." What innumerable follies laid waste my waking and sleeping thoughts after that evening! I wished to annihilate the tedious intervening days. I chafed against the work of school. At night in my bedroom and by day in the classroom her image came between me and the page I strove to read.

گفتم: «اگر بروم، چیزی برایت می‌آورم.» چه نادانی‌های بی‌شماری از آن شب به بعد فکرهای بیداری و خوابم را تباه کرد! می‌خواستم روزهای ملال‌آور و فاصله‌انداز را نابود کنم. از کارِ مدرسه دلتنگ بودم. شبانگاه در اتاقِ خوابم و روز در کلاسِ درس، تصویرش میان من و صفحه‌ای که می‌کوشیدم بخوانم می‌نشست.

The syllables of the word Araby were called to me through the silence in which my soul luxuriated and cast an Eastern enchantment over me. I asked for leave to go to the bazaar on Saturday night. My aunt was surprised and hoped it was not some Freemason affair. I answered few questions in class.

هجاهای واژه‌ی «آرابی» در خاموشی‌ای که روحم در آن می‌غنود مرا فرامی‌خواندند و افسونی شرقی بر من می‌افکندند. اجازه خواستم شنبه‌شب به بازار بروم. عمه‌ام شگفت‌زده شد و امیدوار بود کاری از کارهای فراماسون‌ها نباشد. در کلاس به پرسش‌های اندکی پاسخ دادم.

I watched my master's face pass from amiability to sternness; he hoped I was not beginning to idle. I could not call my wandering thoughts together. I had hardly any patience with the serious work of life which, now that it stood between me and my desire, seemed to me child's play, ugly monotonous child's play.

چهره‌ی معلم را دیدم که از مهربانی به سختی می‌گرایید؛ امید داشت که تنبلی پیشه نکرده باشم. نمی‌توانستم فکرهای پراکنده‌ام را جمع کنم. تابِ کارِ جدیِ زندگی را نداشتم — کاری که اکنون که میانِ من و آرزویم ایستاده بود، چون بازیِ کودکانه می‌نمود، بازیِ کودکانه‌ی زشت و یکنواخت.

On Saturday morning I reminded my uncle that I wished to go to the bazaar in the evening. He was fussing at the hall-stand, looking for the hat-brush, and answered me curtly: "Yes, boy, I know." As he was in the hall I could not go into the front parlour and lie at the window. I left the house in bad humour and walked slowly towards the school.

بامدادِ شنبه به عمو یادآوری کردم که می‌خواهم شب به بازار بروم. کنارِ جالباسیِ راهرو دست‌و‌پا می‌زد و دنبالِ برسِ کلاه می‌گشت و کوتاه پاسخ داد: «بله، پسر، می‌دانم.» چون در راهرو بود، نتوانستم به اتاقِ جلویی بروم و کنارِ پنجره دراز بکشم. با حالی بد از خانه بیرون رفتم و آهسته به سویِ مدرسه راه افتادم.

When I came home to dinner my uncle had not yet been home. Still it was early. I sat staring at the clock for some time and, when its ticking began to irritate me, I left the room. I mounted the staircase and gained the upper part of the house. The high cold empty gloomy rooms liberated me and I went from room to room singing.

وقتی برای شام به خانه آمدم، عمو هنوز نیامده بود. هنوز زود بود. مدتی به ساعت زل زدم و چون تیک‌تاکش آزارم داد، اتاق را ترک کردم. از پلکان بالا رفتم و به طبقه‌ی بالای خانه رسیدم. اتاق‌های بلندِ سرد و خالی و دلگیر آزادم کردند، و آواز خوانان از اتاقی به اتاقِ دیگر می‌رفتم.

From the front window I saw my companions playing below in the street. Their cries reached me weakened and indistinct and, leaning my forehead against the cool glass, I looked over at the dark house where she lived. I may have stood there for an hour, seeing nothing but the brown-clad figure cast by my imagination, touched discreetly by the lamplight at the curved neck, at the hand upon the railings.

از پنجره‌ی جلویی همبازی‌هایم را می‌دیدم که پایین در خیابان بازی می‌کنند. فریادهایشان ضعیف و مبهم به من می‌رسید، و پیشانی‌ام را به شیشه‌ی خنک تکیه دادم و به خانه‌ی تاریکی که او در آن می‌زیست خیره ماندم. شاید یک ساعت آن‌جا ایستادم، چیزی نمی‌دیدم جز پیکرِ قهوه‌پوشی که خیالم می‌ساخت، و نورِ چراغ به نرمی بر منحنیِ گردن، بر دست بر نرده می‌نشست.

When I came downstairs again I found Mrs Mercer sitting at the fire. She was an old garrulous woman, a pawnbroker's widow. I had to endure the gossip of the tea-table. The meal was prolonged beyond an hour and still my uncle did not come. Mrs Mercer stood up to go: she was sorry she couldn't wait any longer.

چون باز پایین آمدم، خانمِ مِرسر را کنارِ آتش نشسته یافتم. زنی پیر و پُرحرف بود، بیوه‌ی گروگذاری. باید پرحرفی‌های میزِ چای را تاب می‌آوردم. غذا بیش از یک ساعت کشید و باز عمو نیامد. خانمِ مرسر بلند شد که برود: متأسف بود که نمی‌تواند بیش از این صبر کند.

It was after eight o'clock and she did not like to be out late, as the night air was bad for her. When she had gone I began to walk up and down the room, clenching my fists. My aunt said: "I'm afraid you may put off your bazaar for this night of Our Lord." At nine o'clock I heard my uncle's latchkey in the hall door.

از هشت گذشته بود و دوست نداشت دیر بیرون بماند، چون هوای شب برایش خوب نبود. وقتی او رفت، در اتاق بالا و پایین می‌رفتم و مشت‌هایم را گره می‌کردم. عمه‌ام گفت: «می‌ترسم مجبور شوی بازارت را برای این شبِ مقدس فراموش کنی.» در ساعتِ نُه صدای کلیدِ عمو را در درِ راهرو شنیدم.

I heard him talking to himself and heard the hallstand rocking when it had received the weight of his overcoat. I could interpret these signs. When he was midway through his dinner I asked him to give me the money to go to the bazaar. He had forgotten.

صدایش را شنیدم که با خود حرف می‌زند، و صدای جالباسی را شنیدم که وقتی وزنِ پالتویش بر آن افتاد، تاب خورد. این نشانه‌ها را می‌توانستم بخوانم. وقتی به نیمه‌ی شام رسیده بود، از او خواستم پولِ رفتن به بازار را به من بدهد. فراموش کرده بود.

"The people are in bed and after their first sleep now," he said. I did not smile. My aunt said to him energetically: "Can't you give him the money and let him go? You've kept him late enough as it is." My uncle said he was very sorry he had forgotten. He believed in the old saying: "All work and no play makes Jack a dull boy."

گفت: «مردم حالا در بسترند و خوابِ اولشان را تمام کرده‌اند.» نخندیدم. عمه‌ام جدی به او گفت: «نمی‌توانی پول را بدهی و بگذاری برود؟ خودت به اندازه‌ی کافی نگهش داشته‌ای.» عمو گفت بسیار متأسف است که فراموش کرده. به مَثلِ قدیمی باور داشت: «بچه‌ای که فقط کار کند و بازی نکند، خنگ می‌شود.»

He asked me where I was going and, when I had told him a second time, he asked me did I know The Arab's Farewell to his Steed. When I left the kitchen he was about to recite the opening lines of the piece to my aunt. I held a florin tightly in my hand as I strode down Buckingham Street towards the station.

پرسید کجا می‌روم، و چون بارِ دوم گفتم، پرسید آیا شعرِ «وداعِ عرب با اسبش» را می‌دانم. وقتی از آشپزخانه بیرون می‌رفتم، می‌خواست بیت‌های آغازینِ آن شعر را برای عمه‌ام بخواند. سکه‌ی دو شیلینگی را در دست محکم گرفته بودم و در خیابانِ باکینگهام به‌سویِ ایستگاه گام می‌زدم.

I took my seat in a third-class carriage of a deserted train. After an intolerable delay the train moved out of the station slowly. It crept onward among ruinous houses and over the twinkling river. At Westland Row Station a crowd of people pressed to the carriage doors; but the porters moved them back, saying that it was a special train for the bazaar.

در قطاری متروک، در واگنِ درجه سه نشستم. پس از تأخیری تحمل‌ناپذیر، قطار آرام از ایستگاه راه افتاد. در میانِ خانه‌های ویرانه و بر روی رودِ سوسوزن آهسته به‌پیش خزید. در ایستگاهِ وستلَند رو انبوهی از مردم به درهای واگن هجوم آوردند؛ اما باربرها آن‌ها را به عقب می‌راندند و می‌گفتند این قطارِ ویژه‌ی بازار است.

I remained alone in the bare carriage. In a few minutes the train drew up beside an improvised wooden platform. I passed out on to the road and saw by the lighted dial of a clock that it was ten minutes to ten. In front of me was a large building which displayed the magical name.

تنها در واگنِ خالی ماندم. چند دقیقه بعد قطار کنارِ سکوی چوبیِ موقتی ایستاد. بر سرِ راه پیاده شدم و از روی صفحه‌ی نورانیِ ساعتی دیدم که ده دقیقه به ده مانده. پیشِ روی من ساختمانِ بزرگی بود که نامِ جادویی را به نمایش می‌گذاشت.

I could not find any sixpenny entrance and, fearing that the bazaar would be closed, I passed in quickly through a turnstile, handing a shilling to a weary-looking man. I found myself in a big hall girdled at half its height by a gallery. Nearly all the stalls were closed and the greater part of the hall was in darkness. I recognised a silence like that which pervades a church after a service.

هیچ ورودیِ شش‌پنسی نیافتم، و از ترسِ آنکه بازار بسته شود، شتابان از یک چرخ‌در گذشتم و یک شیلینگ به مردِ خسته‌رویی دادم. خود را در تالاری بزرگ یافتم که نیمه‌بالایش با بالکنی گرداگرد بود. تقریباً همه‌ی غرفه‌ها بسته بودند و بیشترِ تالار در تاریکی فرورفته بود. خاموشی‌ای بازشناختم همانند خاموشیِ کلیسا پس از مراسمِ نیایش.

I walked into the centre of the bazaar timidly. A few people were gathered about the stalls which were still open. Before a curtain, over which the words Café Chantant were written in coloured lamps, two men were counting money on a salver. I listened to the fall of the coins.

با ترس و لرز به میانه‌ی بازار رفتم. چند نفر کنارِ غرفه‌هایی که هنوز باز بودند گرد آمده بودند. پیشِ پرده‌ای که بر آن واژه‌های «کافه شانتان» با چراغ‌های رنگی نوشته شده بود، دو مرد روی سینی، پول می‌شمردند. به صدای افتادنِ سکه‌ها گوش دادم.

Remembering with difficulty why I had come I went over to one of the stalls and examined porcelain vases and flowered tea-sets. At the door of the stall a young lady was talking and laughing with two young gentlemen. I remarked their English accents and listened vaguely to their conversation.

به دشواری به یاد آوردم چرا آمده‌ام و به سویِ یکی از غرفه‌ها رفتم و گلدان‌های چینی و سرویس‌های چایِ گل‌دار را وارسی کردم. کنارِ درِ غرفه، دختری جوان با دو مردِ جوان می‌خندید و حرف می‌زد. متوجهِ لهجه‌ی انگلیسی‌شان شدم و مبهم به گفت‌و‌گویشان گوش دادم.

"O, I never said such a thing!" "O, but you did!" "O, but I didn't!" "Didn't she say that?" "Yes. I heard her." "O, there's a... fib!" Observing me the young lady came over and asked me did I wish to buy anything. The tone of her voice was not encouraging; she seemed to have spoken to me out of a sense of duty.

«آه، من هرگز چنین چیزی نگفتم!» «آه، نه، گفتی!» «آه، نگفتم!» «مگر نگفت؟» «بله. خودم شنیدم.» «آه، چه ... دروغی!» چون مرا دید، دختر به سویم آمد و پرسید آیا می‌خواهم چیزی بخرم. لحنِ صدایش دلگرم‌کننده نبود؛ گویی از سرِ وظیفه با من سخن گفته است.

I looked humbly at the great jars that stood like eastern guards at either side of the dark entrance to the stall and murmured: "No, thank you." The young lady changed the position of one of the vases and went back to the two young men. They began to talk of the same subject. Once or twice the young lady glanced at me over her shoulder.

به فروتنی به خمره‌های بزرگی نگریستم که چون نگهبانانِ شرقی در دو سویِ ورودیِ تاریکِ غرفه ایستاده بودند، و زیرِ لب گفتم: «نه، سپاسگزارم.» دختر جای یکی از گلدان‌ها را عوض کرد و به‌سویِ آن دو مردِ جوان بازگشت. باز درباره‌ی همان موضوع به سخن گفتن آغاز کردند. دختر یکی‌دو بار از روی شانه نگاهی به من انداخت.

I lingered before her stall, though I knew my stay was useless, to make my interest in her wares seem the more real. Then I turned away slowly and walked down the middle of the bazaar. I allowed the two pennies to fall against the sixpence in my pocket. I heard a voice call from one end of the gallery that the light was out.

پیشِ غرفه‌اش درنگ کردم، با آنکه می‌دانستم ماندنم بیهوده است، تا علاقه‌ام به کالاهایش واقعی‌تر بنماید. سپس آرام برگشتم و از میانه‌ی بازار راه افتادم. گذاشتم دو سکه‌ی پنی در جیبم به سکه‌ی شش‌پنی بخورد. از انتهای بالکن صدایی شنیدم که فریاد می‌زد چراغ خاموش شده.

The upper part of the hall was now completely dark. Gazing up into the darkness I saw myself as a creature driven and derided by vanity; and my eyes burned with anguish and anger.

بخشِ بالاییِ تالار اکنون یکسره تاریک بود. به تاریکی نگریستم و خود را موجودی دیدم رانده و ریشخندشده به دستِ غرور و خودبزرگ‌بینی؛ و چشمانم از عذاب و خشم می‌سوختند.

[پایان. لحظه‌ی اپیفانیِ پسرک: عشقِ کودکانه‌اش به خواهرِ مَنگن، که او را به سفری رؤیایی به «شرقِ افسانه‌ای» کشانده بود، در برابرِ خالی و بسته‌بودنِ تالارِ بازار فرومی‌ریزد و آنچه می‌ماند، شرم از نخوتِ خویش است. متن کامل از Project Gutenberg.]

[پایان. لحظه‌ی اپیفانیِ پسرک: عشقِ کودکانه‌اش به خواهرِ مَنگن، که او را به سفری رؤیایی به «شرقِ افسانه‌ای» کشانده بود، در برابرِ خالی و بسته‌بودنِ تالارِ بازار فرومی‌ریزد و آنچه می‌ماند، شرم از نخوتِ خویش است.]