Eveline / اِولین (از «دوبلینی‌ها»)

She sat at the window watching the evening invade the avenue. Her head was leaned against the window curtains and in her nostrils was the odour of dusty cretonne. She was tired.

پشتِ پنجره نشسته بود و می‌دید که چگونه شامگاه بر خیابان فرو می‌نشیند. سرش را به پرده‌ی پنجره تکیه داده بود و بوی کرتُنِ غبارگرفته در دماغش بود. خسته بود.

Few people passed. The man out of the last house passed on his way home; she heard his footsteps clacking along the concrete pavement and afterwards crunching on the cinder path before the new red houses. One time there used to be a field there in which they used to play every evening with other people's children.

کسانِ کمی می‌گذشتند. مردِ آخرین خانه، خانه به خانه می‌رفت؛ صدای کفش‌هایش را روی پیاده‌روِ سیمانی شنید و سپس بر خاکروبه‌ی پیشِ خانه‌های آجریِ نوساز. زمانی آنجا زمینی بود که هر شب در آن با بچه‌های دیگران بازی می‌کردند.

Then a man from Belfast bought the field and built houses in it — not like their little brown houses but bright brick houses with shining roofs. The children of the avenue used to play together in that field — the Devines, the Waters, the Dunns, little Keogh the cripple, she and her brothers and sisters. Ernest, however, never played: he was too grown up. Her father used often to hunt them in out of the field with his blackthorn stick.

بعد مردی از بلفاست آن زمین را خرید و در آن خانه ساخت — نه شبیهِ خانه‌های قهوه‌ایِ کوچکِ آن‌ها، بلکه خانه‌های آجریِ روشن با سقف‌های براق. بچه‌های خیابان همگی در آن زمین با هم بازی می‌کردند — دیوین‌ها، واترها، دان‌ها، کیوگِ کوچکِ چلاق، خودش و خواهر و برادرهایش. اما اِرنست هرگز بازی نمی‌کرد: زیادی بزرگ شده بود. پدرش بارها با چوب‌دستیِ زالزالکی‌اش آن‌ها را از زمین به خانه می‌راند.

Everything changes. Now she was going to go away like the others, to leave her home. Home! She looked round the room, reviewing all its familiar objects which she had dusted once a week for so many years, wondering where on earth all the dust came from. Perhaps she would never see again those familiar objects from which she had never dreamed of being divided.

همه چیز تغییر می‌کند. حالا قرار بود او هم مانندِ بقیه برود، خانه‌اش را ترک کند. خانه! نگاهی به اتاق انداخت و همه‌ی چیزهای آشنایش را — که سال‌ها هفته‌ای یک‌بار غبارشان را پاک کرده بود — مرور کرد، و در دل می‌پرسید این‌همه غبار از کجا می‌آید. شاید دیگر هیچ‌گاه آن چیزهای آشنا را که هرگز در خواب هم نمی‌دید از آن‌ها جدا شود، نمی‌دید.

And yet during all those years she had never found out the name of the priest whose yellowing photograph hung on the wall above the broken harmonium beside the coloured print of the promises made to Blessed Margaret Mary Alacoque. He had been a school friend of her father. Whenever he showed the photograph to a visitor her father used to pass it with a casual word.

با این‌همه، در تمامِ این سال‌ها هرگز نامِ کشیشی را که عکسِ زرد و کهنه‌اش بر دیوار، بالای هارمونیومِ شکسته و کنارِ چاپِ رنگیِ وعده‌های مسیح به مارگاریت مریِ آلاکوک آویزان بود، نفهمیده بود. آن کشیش، همکلاسیِ پدرش بوده. هرگاه پدر عکس را به مهمانی نشان می‌داد، با کلامی کوتاه از آن می‌گذشت.

She had consented to go away, to leave her home. Was that wise? She tried to weigh each side of the question. In her home anyway she had shelter and food; she had those whom she had known all her life about her. Of course she had to work hard, both in the house and at business. What would they say of her in the Stores when they found out that she had run away with a fellow?

پذیرفته بود که برود، خانه‌اش را ترک کند. آیا این کارِ خردمندانه‌ای بود؟ کوشید هر دو سوی پرسش را بسنجد. در خانه دستِ‌کم سرپناه و خوراک داشت؛ کسانی را داشت که عمری با آن‌ها بزرگ شده بود. البته باید سخت کار می‌کرد، هم در خانه و هم در فروشگاه. وقتی در «استورز» می‌فهمیدند که با مردی فرار کرده، درباره‌اش چه می‌گفتند؟

Say she was a fool, perhaps; and her place would be filled up by advertisement. Miss Gavan would be glad. She had always had an edge on her, especially whenever there were people listening. "Miss Hill, don't you see these ladies are waiting?" "Look lively, Miss Hill, please."

شاید بگویند احمق بوده؛ و جای خالی‌اش را با آگهی پر می‌کردند. خانمِ گاوان خوشحال می‌شد. همیشه با او نیشِ زبان داشت، به‌ویژه وقتی کسی گوش می‌داد: «خانمِ هیل، نمی‌بینید این خانم‌ها منتظرند؟» «جلدی، خانمِ هیل، لطفاً.»

She would not cry many tears at leaving the Stores. But in her new home, in a distant unknown country, it would not be like that. Then she would be married — she, Eveline. People would treat her with respect then. She would not be treated as her mother had been. Even now, though she was over nineteen, she sometimes felt herself in danger of her father's violence. She knew it was that that had given her the palpitations.

برای ترکِ فروشگاه چندان اشک نمی‌ریخت. اما در خانه‌ی نو، در سرزمینی دور و ناشناخته، اوضاع چنان نمی‌بود. آنگاه شوهردار می‌شد — اِولین. آنگاه مردم با احترام نگاهش می‌کردند. با او چنان رفتار نمی‌شد که با مادرش شده بود. حتی همین حالا هم، با آنکه از نوزده گذشته بود، گاه خود را در معرضِ خشمِ پدر می‌دید. می‌دانست همین بوده که او را به تپشِ قلب انداخته.

When they were growing up he had never gone for her like he used to go for Harry and Ernest, because she was a girl, but latterly he had begun to threaten her and say what he would do to her only for her dead mother's sake. And now she had nobody to protect her. Ernest was dead and Harry, who was in the church decorating business, was nearly always down somewhere in the country.

وقتی بچه بودند، پدر هرگز با او چنان رفتار نمی‌کرد که با هَری و اِرنست — چون دختر بود. اما تازگی‌ها شروع کرده بود به تهدید و می‌گفت اگر به‌خاطرِ مادرِ مرده‌اش نبود چه‌ها که با او نمی‌کرد. و حالا کسی برای دفاع از او نمانده بود. اِرنست مرده بود و هَری، که کارِ تزئینِ کلیساها داشت، تقریباً همیشه در شهرستان‌ها بود.

She was about to explore another life with Frank. Frank was very kind, manly, open-hearted. She was to go away with him by the night-boat to be his wife and to live with him in Buenos Ayres where he had a home waiting for her. How well she remembered the first time she had seen him; he was lodging in a house on the main road where she used to visit. It seemed a few weeks ago.

قرار بود زندگیِ تازه‌ای با فرانک آغاز کند. فرانک سخت مهربان بود، مردانه، گشاده‌دل. قرار بود با کشتیِ شبانه با او برود، همسرش شود و در بوینوس آیرس با او زندگی کند، آنجا که خانه‌ای در انتظارش بود. خوب به یاد داشت نخستین باری را که او را دید؛ در خانه‌ای کنارِ جاده‌ی اصلی پانسیون بود و او گاه به دیدنش می‌رفت. گویی همین چند هفته پیش بود.

He stood at the gate, his peaked cap pushed back on his head and his hair tumbled forward over a face of bronze. Then they had come to know each other. He used to meet her outside the Stores every evening and see her home. He took her to see The Bohemian Girl and she felt elated as she sat in an unaccustomed part of the theatre with him.

کنارِ دروازه ایستاده بود، کلاهِ نوک‌تیزش به عقب رفته بود و موهایش بر چهره‌ای آفتاب‌سوخته فرو ریخته بود. اندک‌اندک با هم آشنا شدند. هر شب پایِ فروشگاه منتظرش می‌ماند و تا خانه می‌رساندش. او را به دیدنِ «دخترِ کولی» برد، و وقتی در گوشه‌ای ناآشنا از تماشاخانه کنارِ او نشسته بود حسِ سبکی و سرخوشی داشت.

He was awfully fond of music and sang a little. People knew that they were courting and, when he sang about the lass that loves a sailor, she always felt pleasantly confused. He used to call her Poppens out of fun. First of all it had been an excitement for her to have a fellow and then she had begun to like him.

موسیقی را سخت دوست می‌داشت و کمی هم می‌خواند. مردم می‌دانستند که با هم نشست‌و‌برخاست می‌کنند، و وقتی او ترانه‌ی «دختری که عاشقِ ناخدا است» را می‌خواند، اِولین آشفتگیِ خوشایندی حس می‌کرد. به شوخی او را «پاپِنز» صدا می‌کرد. نخست هیجان‌انگیز بود که خاطرخواهی داشته باشد، و سپس کم‌کم دلش با او رفت.

He had tales of distant countries. He had started as a deck boy at a pound a month on a ship of the Allan Line going out to Canada. He told her the names of the ships he had been on and the names of the different services. He had sailed through the Straits of Magellan and he told her stories of the terrible Patagonians.

قصه‌های سرزمین‌های دور برای گفتن داشت. در کشتیِ خطِ آلان به سویِ کانادا، ماهی یک پوند، خدمتکارِ عرشه بوده. نامِ کشتی‌هایی را که در آن‌ها کار کرده بود برایش می‌گفت و نامِ خطوطِ مختلفِ کشتیرانی. از تنگه‌ی ماژلان گذشته بود و قصه‌های مردمانِ هولناکِ پاتاگونی را برایش بازمی‌گفت.

He had fallen on his feet in Buenos Ayres, he said, and had come over to the old country just for a holiday. Of course, her father had found out the affair and had forbidden her to have anything to say to him. "I know these sailor chaps," he said. One day he had quarrelled with Frank and after that she had to meet her lover secretly.

می‌گفت در بوینوس آیرس روی پای خود ایستاده و فقط برای تعطیلات به وطنِ کهنه‌اش بازگشته. البته پدرِ اِولین از این عشق آگاه شده بود و او را از هرگونه گفت‌وگو با فرانک منع کرده بود. می‌گفت: «این جاشوها را خوب می‌شناسم.» روزی با فرانک دعوایش شد و از آن پس اِولین مجبور بود معشوقش را پنهانی ببیند.

The evening deepened in the avenue. The white of two letters in her lap grew indistinct. One was to Harry; the other was to her father. Ernest had been her favourite but she liked Harry too. Her father was becoming old lately, she noticed; he would miss her. Sometimes he could be very nice.

شامگاه در خیابان ژرف‌تر می‌شد. سپیدیِ دو نامه که در دامنش بود، رفته‌رفته در تاریکی محو می‌شد. یکی به هَری بود؛ دیگری به پدر. اِرنست را بیش از همه دوست داشت اما هَری را هم دوست می‌داشت. متوجه شده بود که پدرش این روزها پیر می‌شود؛ جای او خالی می‌ماند. گاهی پدر می‌توانست خیلی مهربان باشد.

Not long before, when she had been laid up for a day, he had read her out a ghost story and made toast for her at the fire. Another day, when their mother was alive, they had all gone for a picnic to the Hill of Howth. She remembered her father putting on her mother's bonnet to make the children laugh.

چندی پیش، روزی که او بستری شده بود، پدر برایش قصه‌ی روحی خوانده بود و کنارِ آتش برایش نان تست کرده بود. روزی دیگر، وقتی مادر هنوز زنده بود، همگی به پیک‌نیکِ تپه‌ی هاوْث رفته بودند. به یاد آورد که پدر کلاهِ مادر را سرش گذاشته بود تا بچه‌ها بخندند.

Her time was running out but she continued to sit by the window, leaning her head against the window curtain, inhaling the odour of dusty cretonne. Down far in the avenue she could hear a street organ playing. She knew the air. Strange that it should come that very night to remind her of the promise to her mother, her promise to keep the home together as long as she could.

وقت داشت تمام می‌شد، اما او همچنان پشتِ پنجره نشسته بود، سرش را به پرده تکیه داده بود و بوی کرتُنِ غبارگرفته را می‌بویید. در دوردستِ خیابان صدای ارگِ خیابانی را می‌شنید. آهنگ را می‌شناخت. شگفت بود که همین امشب آمده تا یادآورِ پیمانش با مادر باشد، پیمانی که خانه را تا می‌تواند به‌هم نگه دارد.

She remembered the last night of her mother's illness; she was again in the close dark room at the other side of the hall and outside she heard a melancholy air of Italy. The organ-player had been ordered to go away and given sixpence. She remembered her father strutting back into the sickroom saying: "Damned Italians! coming over here!"

شبِ پایانیِ بیماریِ مادر را به یاد آورد؛ باز خود را در اتاقِ تنگ و تاریکِ آن‌سویِ راهرو می‌دید، و از بیرون آهنگی غم‌آلود از ایتالیا می‌شنید. به ارگ‌زن گفته بودند برود و شش‌پنس به او داده بودند. به یاد آورد که پدر متبخترانه به اتاقِ بیمار بازگشت و گفت: «ایتالیایی‌های لعنتی! می‌آیند این‌جا!»

As she mused the pitiful vision of her mother's life laid its spell on the very quick of her being — that life of commonplace sacrifices closing in final craziness. She trembled as she heard again her mother's voice saying constantly with foolish insistence: "Derevaun Seraun! Derevaun Seraun!"

در غرقابِ این اندیشه‌ها بود که چشم‌اندازِ رقت‌انگیزِ زندگیِ مادر بر جانش افسون فرود آورد — زندگی‌ای پر از قربانی‌های کوچک که سرانجام به جنونی نهایی پایان یافت. لرزید چون باز صدای مادر را شنید که با اصرارِ ابلهانه‌اش پی‌درپی می‌گفت: «دِرِوون سِرون! دِرِوون سِرون!»

She stood up in a sudden impulse of terror. Escape! She must escape! Frank would save her. He would give her life, perhaps love, too. But she wanted to live. Why should she be unhappy? She had a right to happiness. Frank would take her in his arms, fold her in his arms. He would save her.

با ضربه‌ای از وحشت یک‌باره از جای برخاست. گریز! باید بگریزد! فرانک نجاتش می‌دهد. به او زندگی می‌بخشد، شاید عشق هم. اما او می‌خواست زندگی کند. چرا باید ناشاد می‌بود؟ حقِ شادی داشت. فرانک او را در آغوش می‌گرفت، در آغوشش می‌فشرد. نجاتش می‌داد.

She stood among the swaying crowd in the station at the North Wall. He held her hand and she knew that he was speaking to her, saying something about the passage over and over again. The station was full of soldiers with brown baggages. Through the wide doors of the sheds she caught a glimpse of the black mass of the boat, lying in beside the quay wall, with illumined portholes.

در میانِ ازدحامِ موج‌زنِ ایستگاهِ «نورْث وال» ایستاده بود. فرانک دستش را گرفته بود و او می‌دانست که با او سخن می‌گوید، چیزی درباره‌ی سفر را پی‌درپی تکرار می‌کند. ایستگاه پر بود از سربازانی با چمدان‌های قهوه‌ای. از درهای بازِ سوله، برقِ کوتاهی از سیاهیِ کشتی را دید که کنارِ دیوارِ اسکله خفته بود، با پنجره‌های روشن.

She answered nothing. She felt her cheek pale and cold and, out of a maze of distress, she prayed to God to direct her, to show her what was her duty. The boat blew a long mournful whistle into the mist. If she went, tomorrow she would be on the sea with Frank, steaming towards Buenos Ayres. Their passage had been booked. Could she still draw back after all he had done for her?

پاسخی نداد. گونه‌اش را پریده‌رنگ و سرد حس می‌کرد، و از میانِ هزارتویِ پریشانی، به خدا نماز برد تا راهنمایی‌اش کند، تا تکلیفش را نشانش دهد. کشتی سوتی بلند و سوگ‌آلود در دلِ مه کشید. اگر می‌رفت، فردا با فرانک در دریا بود، به‌سویِ بوینوس آیرس. بلیت گرفته بودند. آیا پس از همه‌ی آنچه فرانک برایش کرده بود، می‌توانست هنوز پا پس بکشد؟

Her distress awoke a nausea in her body and she kept moving her lips in silent fervent prayer. A bell clanged upon her heart. She felt him seize her hand: "Come!" All the seas of the world tumbled about her heart. He was drawing her into them: he would drown her. She gripped with both hands at the iron railing.

پریشانی‌اش در تنش تهوعی برانگیخت و لب‌هایش را بی‌صدا و سوزان به دعا می‌جنباند. زنگی در دلش به صدا درآمد. حس کرد فرانک دستش را می‌گیرد: «بیا!» همه‌ی دریاهای جهان در دلش غوغا کردند. او را در میانِ آن‌ها می‌کشید: غرقش می‌کرد. با هر دو دست به نرده‌ی آهنی چنگ زد.

"Come!" No! No! No! It was impossible. Her hands clutched the iron in frenzy. Amid the seas she sent a cry of anguish! "Eveline! Evvy!" He rushed beyond the barrier and called to her to follow. He was shouted at to go on but he still called to her. She set her white face to him, passive, like a helpless animal. Her eyes gave him no sign of love or farewell or recognition.

«بیا!» نه! نه! نه! ممکن نبود. دستانش به نرده‌ی آهنی دیوانه‌وار چنگ می‌زد. از میانِ دریاها فریادی از عذاب برکشید! «اِولین! اِوی!» فرانک از مانع گذشت و او را خواند که در پی‌اش بیاید. سرش فریاد می‌زدند که برود، اما او همچنان اِولین را می‌خواند. اِولین چهره‌ی سپیدش را به‌سویِ او گرداند، خاموش، چون جانوری ناتوان. چشمانش نه نشانی از عشق به او می‌داد، نه از وداع، نه از شناخت.

[پایان. اِولین در آخرین لحظه از فرانک می‌گریزد و در پشتِ نرده‌های آهنیِ اسکله می‌ماند — تصویری اپیفانیک از فلجِ روح و خانه و گذشته که از زندگیِ تازه نیرومندتر است. متن کامل از Project Gutenberg.]

[پایان. اِولین در آخرین لحظه از فرانک می‌گریزد و در پشتِ نرده‌های آهنیِ اسکله می‌ماند — تصویری اپیفانیک از فلجِ روح و خانه و گذشته که از زندگیِ تازه نیرومندتر است.]