The Selfish Giant / غول خودخواه #oxford

Every afternoon, as they were coming from school, the children used to go and play in the Giant’s garden.

هر بعدازظهر، هنگامِ بازگشت از مدرسه، بچه‌ها همیشه به باغِ غول می‌رفتند و بازی می‌کردند.

It was a large lovely garden, with soft green grass. Here and there over the grass stood beautiful flowers like stars, and there were twelve peach-trees that in the spring-time broke out into delicate blossoms of pink and pearl, and in the autumn bore rich fruit. The birds sat on the trees and sang so sweetly that the children used to stop their games in order to listen to them. “How happy we are here!” they cried to each other.

باغی بود بزرگ و دلپذیر، با چمنِ سبز و نرم. این‌جا و آن‌جا روی چمن گل‌های زیبایی مانندِ ستاره روییده بود، و دوازده درختِ هلو در آن بود که بهاران در شکوفه‌های لطیفِ صورتی و مرواریدفام منفجر می‌شدند و پاییز میوه‌ی فراوان می‌دادند. پرندگان روی درختان می‌نشستند و چنان شیرین می‌خواندند که بچه‌ها بازی‌هایشان را به خاطرِ شنیدن آنان رها می‌کردند. به یکدیگر فریاد می‌زدند: «اینجا چه شاد ایم!»

One day the Giant came back. He had been to visit his friend the Cornish ogre, and had stayed with him for seven years. After the seven years were over he had said all that he had to say, for his conversation was limited, and he determined to return to his own castle. When he arrived he saw the children playing in the garden.

یک روز غول بازگشت. به دیدارِ دوستش، غولِ کُرنیشی رفته بود و هفت سال نزدش مانده بود. وقتی هفت سال به سر آمد، هر چه را که می‌خواست بگوید گفته بود ـ چون دامنه‌ی گفتگویش محدود بود ـ و تصمیم گرفت به قلعه‌ی خودش بازگردد. وقتی رسید، بچه‌ها را دید که در باغ بازی می‌کنند.

“What are you doing here?” he cried in a very gruff voice, and the children ran away. “My own garden is my own garden,” said the Giant; “any one can understand that, and I will allow nobody to play in it but myself.” So he built a high wall all round it, and put up a notice-board. TRESPASSERS WILL BE PROSECUTED.

با صدایی بسیار خشن فریاد زد: «اینجا چه می‌کنید؟» و بچه‌ها فرار کردند. غول گفت: «باغِ خودم باغِ خودم است؛ همه می‌توانند این را بفهمند، و به هیچ کس جز خودم اجازه نمی‌دهم در آن بازی کند.» پس دیواری بلند دورِ آن کشید و تابلویی نصب کرد: «متخلفان تعقیب خواهند شد.»

He was a very selfish Giant. The poor children had now nowhere to play. They tried to play on the road, but the road was very dusty and full of hard stones, and they did not like it. They used to wander round the high wall when their lessons were over, and talk about the beautiful garden inside. “How happy we were there!” they said to each other.

غولی بسیار خودخواه بود. حالا بچه‌های بیچاره جایی برای بازی نداشتند. سعی کردند در جاده بازی کنند، اما جاده بسیار غبارآلود و پُر از سنگ‌های سخت بود، و خوششان نمی‌آمد. وقتی درس‌هایشان تمام می‌شد، گردِ دیوارِ بلند می‌گشتند و درباره‌ی باغِ زیبای درون با هم حرف می‌زدند. به یکدیگر می‌گفتند: «آنجا چه شاد بودیم!»

Then the Spring came, and all over the country there were little blossoms and little birds. Only in the garden of the Selfish Giant it was still Winter. The birds did not care to sing in it as there were no children, and the trees forgot to blossom. Once a beautiful flower put its head out from the grass, but when it saw the notice-board it was so sorry for the children that it slipped back into the ground again, and went off to sleep. The only people who were pleased were the Snow and the Frost. “Spring has forgotten this garden,” they cried, “so we will live here all the year round.”

سپس بهار آمد، و در سراسرِ سرزمین شکوفه‌های کوچک و پرنده‌های کوچک پدید آمد. فقط در باغِ غولِ خودخواه هنوز زمستان بود. پرنده‌ها میلی به خواندن در آن نداشتند، چون بچه‌ای نبود، و درخت‌ها از یاد بردند شکوفه دهند. یک بار گلِ زیبایی سرش را از چمن بیرون آورد، اما وقتی تابلو را دید، چنان دلش به حالِ بچه‌ها سوخت که دوباره به زمین خزید و به خواب رفت. تنها کسانی که خوشحال بودند برف و یخبندان بودند. فریاد می‌زدند: «بهار این باغ را فراموش کرده است، پس ما تمامِ سال اینجا زندگی خواهیم کرد.»

The Snow covered up the grass with her great white cloak, and the Frost painted all the trees silver. Then they invited the North Wind to stay with them, and he came. He was wrapped in furs, and he roared all day about the garden, and blew the chimney-pots down. “This is a delightful spot,” he said, “we must ask the Hail on a visit.” So the Hail came. Every day for three hours he rattled on the roof of the castle till he broke most of the slates, and then he ran round and round the garden as fast as he could go. He was dressed in grey, and his breath was like ice.

برف چمن را با شنلِ بزرگِ سفیدش پوشانید، و یخبندان همه‌ی درختان را نقره‌ای رنگ کرد. سپس بادِ شمال را به مهمانی دعوت کردند، و او آمد. در پوست‌ها پیچیده بود و تمامِ روز در باغ نعره می‌کشید و کلاهِ دودکش‌ها را پایین می‌انداخت. گفت: «اینجا جایِ خوش‌آیندی است؛ تگرگ را هم به دیدنمان بخواهیم.» پس تگرگ آمد. هر روز سه ساعت روی بامِ قلعه تق‌تق می‌کرد تا بیشترِ سفال‌ها را شکست، و بعد می‌دوید و دوره‌ی باغ را با بیشترین سرعت می‌گشت. لباسش خاکستری بود و نفسش چون یخ بود.

“I cannot understand why the Spring is so late in coming,” said the Selfish Giant, as he sat at the window and looked out at his cold white garden; “I hope there will be a change in the weather.” But the Spring never came, nor the Summer. The Autumn gave golden fruit to every garden, but to the Giant’s garden she gave none. “He is too selfish,” she said. So it was always Winter there, and the North Wind, and the Hail, and the Frost, and the Snow danced about through the trees.

غولِ خودخواه، نشسته کنارِ پنجره به باغِ سرد و سفیدش نگاه می‌کرد و می‌گفت: «نمی‌فهمم چرا بهار این‌قدر دیر می‌آید؛ امیدوارم هوا عوض شود.» اما بهار هرگز نیامد، و نه تابستان. پاییز به هر باغی میوه‌های زرین داد، اما به باغِ غول هیچ نداد. گفت: «بسیار خودخواه است.» پس همیشه آنجا زمستان بود، و بادِ شمال و تگرگ و یخبندان و برف در میانِ درختان می‌رقصیدند.

One morning the Giant was lying awake in bed when he heard some lovely music. It sounded so sweet to his ears that he thought it must be the King’s musicians passing by. It was really only a little linnet singing outside his window, but it was so long since he had heard a bird sing in his garden that it seemed to him to be the most beautiful music in the world. Then the Hail stopped dancing over his head, and the North Wind ceased roaring, and a delicious perfume came to him through the open casement. “I believe the Spring has come at last,” said the Giant; and he jumped out of bed and looked out.

یک روز صبح غول بیدار در تخت دراز کشیده بود که موسیقی‌ای دلپذیر شنید. در گوشش چنان شیرین بود که خیال کرد حتماً نوازندگانِ پادشاه از آنجا می‌گذرند. در حقیقت تنها یک سینه‌سرخِ کوچک بیرونِ پنجره‌اش می‌خواند، اما چنان مدت‌ها بود که آوازِ پرنده‌ای را در باغش نشنیده بود که در گوشش زیباترین موسیقیِ جهان به نظر رسید. سپس تگرگ از رقصیدن روی سرش بازایستاد، و بادِ شمال نعره را قطع کرد، و عطری خوش از پنجره‌ی نیمه‌بازِ کشویی به سویش وزید. غول گفت: «گمانم بالاخره بهار آمده است؛» و از تخت بیرون پرید و به بیرون نگریست.

What did he see? He saw a most wonderful sight. Through a little hole in the wall the children had crept in, and they were sitting in the branches of the trees. In every tree that he could see there was a little child. And the trees were so glad to have the children back again that they had covered themselves with blossoms, and were waving their arms gently above the children’s heads. The birds were flying about and twittering with delight, and the flowers were looking up through the green grass and laughing. It was a lovely scene, only in one corner it was still Winter. It was the farthest corner of the garden, and in it was standing a little boy. He was so small that he could not reach up to the branches of the tree, and he was wandering all round it, crying bitterly. The poor tree was still quite covered with frost and snow, and the North Wind was blowing and roaring above it. “Climb up! little boy,” said the Tree, and it bent its branches down as low as it could; but the boy was too tiny.

چه دید؟ منظره‌ای شگفت‌انگیز دید. بچه‌ها از سوراخی کوچک در دیوار خزیده و وارد شده بودند و در شاخه‌های درختان نشسته بودند. در هر درختی که می‌دید، کودکی کوچک نشسته بود. درختان از بازگشتِ بچه‌ها چنان شاد بودند که خود را با شکوفه پوشانده بودند و بازوهایشان را به نرمی بالای سرِ بچه‌ها تکان می‌دادند. پرنده‌ها در پروازند و از شادی جیک‌جیک می‌کنند، و گل‌ها از میانِ چمنِ سبز سر بالا می‌آورند و می‌خندند. منظره‌ای دل‌انگیز بود، تنها در گوشه‌ای هنوز زمستان بود. دورترین گوشه‌ی باغ بود، و در آن پسرکی ایستاده بود. آن‌قدر کوچک بود که دستش به شاخه‌های درخت نمی‌رسید، و گردِ آن می‌گشت و تلخ‌تلخ می‌گریست. درختِ بیچاره هنوز کاملاً پوشیده از یخ‌بندان و برف بود، و بادِ شمال بالای سرش می‌وزید و نعره می‌کشید. درخت گفت: «بالا بیا! پسرکم،» و شاخه‌هایش را تا آنجا که می‌توانست خم کرد؛ اما پسرک خیلی کوچک بود.

And the Giant’s heart melted as he looked out. “How selfish I have been!” he said; “now I know why the Spring would not come here. I will put that poor little boy on the top of the tree, and then I will knock down the wall, and my garden shall be the children’s playground for ever and ever.” He was really very sorry for what he had done.

و دلِ غول، در حالی که به بیرون نگاه می‌کرد، آب شد. گفت: «چه خودخواه بوده‌ام! حالا می‌فهمم چرا بهار اینجا نمی‌آمد. آن پسرکِ بیچاره را بر بالای درخت می‌گذارم، و سپس دیوار را فرو می‌ریزم، و باغِ من تا ابدالآباد زمینِ بازیِ بچه‌ها خواهد بود.» به‌راستی از کاری که کرده بود سخت پشیمان بود.

So he crept downstairs and opened the front door quite softly, and went out into the garden. But when the children saw him they were so frightened that they all ran away, and the garden became Winter again. Only the little boy did not run, for his eyes were so full of tears that he did not see the Giant coming. And the Giant stole up behind him and took him gently in his hand, and put him up into the tree. And the tree broke at once into blossom, and the birds came and sang on it, and the little boy stretched out his two arms and flung them round the Giant’s neck, and kissed him.

پس آرام از پلکان پایین رفت و درِ ورودی را بسیار بی‌سروصدا گشود، و به باغ بیرون رفت. اما بچه‌ها وقتی او را دیدند چنان ترسیدند که همگی فرار کردند، و باغ دوباره زمستان شد. تنها پسرکِ کوچک فرار نکرد، چون چشمانش چنان از اشک پُر بود که آمدنِ غول را ندید. غول از پشتِ سرش نزدیک شد و آرام او را در دست گرفت و بالای درخت گذاشت. و درخت در یک دم به شکوفه نشست، و پرنده‌ها آمدند و رویش خواندند، و پسرکِ کوچک دو بازوی خود را گشود و گردِ گردنِ غول حلقه کرد و او را بوسید.

And the other children, when they saw that the Giant was not wicked any longer, came running back, and with them came the Spring. “It is your garden now, little children,” said the Giant, and he took a great axe and knocked down the wall. And when the people were going to market at twelve o’clock they found the Giant playing with the children in the most beautiful garden they had ever seen.

و بچه‌های دیگر، وقتی دیدند که غول دیگر بدخواه نیست، دوان دوان برگشتند، و با آنان بهار هم آمد. غول گفت: «حالا باغ مالِ شماست بچه‌های کوچک،» و تبری بزرگ برداشت و دیوار را فرو ریخت. و وقتی مردم ساعتِ دوازده به بازار می‌رفتند، غول را یافتند که با بچه‌ها در زیباترین باغی که در عمرشان دیده بودند بازی می‌کرد.

All day long they played, and in the evening they came to the Giant to bid him good-bye. “But where is your little companion?” he said: “the boy I put into the tree.” The Giant loved him the best because he had kissed him. “We don’t know,” answered the children; “he has gone away.” “You must tell him to be sure and come here tomorrow,” said the Giant. But the children said that they did not know where he lived, and had never seen him before; and the Giant felt very sad.

تمامِ روز بازی کردند، و عصر نزدِ غول آمدند تا با او خداحافظی کنند. گفت: «اما کوچکْ همراهِ شما کجاست؟ همان پسرکی که در درخت گذاشتم.» غول او را از همه بیشتر دوست داشت، چون او را بوسیده بود. بچه‌ها پاسخ دادند: «نمی‌دانیم؛ رفته.» غول گفت: «به او بگویید حتماً فردا اینجا بیاید.» اما بچه‌ها گفتند نمی‌دانند کجا زندگی می‌کند و پیش‌تر هرگز ندیده‌اندش؛ و غول بسیار غمگین شد.

Every afternoon, when school was over, the children came and played with the Giant. But the little boy whom the Giant loved was never seen again. The Giant was very kind to all the children, yet he longed for his first little friend, and often spoke of him. “How I would like to see him!” he used to say.

هر بعدازظهر، وقتی مدرسه تمام می‌شد، بچه‌ها می‌آمدند و با غول بازی می‌کردند. اما پسرکی که غول دوستش داشت، دیگر هرگز دیده نشد. غول با همه‌ی بچه‌ها بسیار مهربان بود، اما در آرزوی نخستین دوستِ کوچکش می‌سوخت، و اغلب از او یاد می‌کرد. می‌گفت: «چه دلم می‌خواهد ببینمش!»

Years went over, and the Giant grew very old and feeble. He could not play about any more, so he sat in a huge armchair, and watched the children at their games, and admired his garden. “I have many beautiful flowers,” he said; “but the children are the most beautiful flowers of all.”

سال‌ها گذشت و غول بسیار پیر و ناتوان شد. دیگر نمی‌توانست بازی کند، پس در صندلیِ بزرگش می‌نشست و بازیِ بچه‌ها را تماشا می‌کرد و باغش را می‌ستود. می‌گفت: «گل‌های زیبای بسیار دارم؛ اما بچه‌ها از همه‌ی این گل‌ها زیباترند.»

One winter morning he looked out of his window as he was dressing. He did not hate the Winter now, for he knew that it was merely the Spring asleep, and that the flowers were resting. Suddenly he rubbed his eyes in wonder, and looked and looked. It certainly was a marvellous sight. In the farthest corner of the garden was a tree quite covered with lovely white blossoms. Its branches were all golden, and silver fruit hung down from them, and underneath it stood the little boy he had loved.

یک صبحِ زمستانی، هنگامِ پوشیدنِ لباس، از پنجره به بیرون نگریست. حالا دیگر از زمستان متنفر نبود، چون می‌دانست که زمستان تنها بهار است که در خواب است، و گل‌ها در حالِ استراحت‌اند. ناگهان چشمانش را با شگفتی مالید، و نگاه کرد و نگاه کرد. به‌راستی منظره‌ای شگفت‌انگیز بود. در دورترین گوشه‌ی باغ درختی بود کاملاً پوشیده از شکوفه‌های زیبایِ سفید. شاخه‌هایش همه طلایی بود و میوه‌های نقره‌ای از آن‌ها آویزان بود، و در زیرِ آن، پسرکی که دوستش داشت ایستاده بود.

Downstairs ran the Giant in great joy, and out into the garden. He hastened across the grass, and came near to the child. And when he came quite close his face grew red with anger, and he said, “Who hath dared to wound thee?” For on the palms of the child’s hands were the prints of two nails, and the prints of two nails were on the little feet.

غول با شادیِ بسیار از پلکان پایین دوید و به باغ بیرون رفت. روی چمن شتافت، و به کودک نزدیک شد. وقتی کاملاً نزدیک شد، چهره‌اش از خشم سرخ شد و گفت: «چه کس را زهره بوده که تو را زخم زند؟» چون بر کفِ دستانِ کودک جای دو میخ بود و بر دو پای کوچک نیز جای دو میخ.

“Who hath dared to wound thee?” cried the Giant; “tell me, that I may take my big sword and slay him.” “Nay!” answered the child; “but these are the wounds of Love.”

غول فریاد زد: «چه کس را زهره بوده که تو را زخم زند؟ به من بگو تا شمشیرِ بزرگم را برگیرم و او را بکشم.» کودک پاسخ داد: «نه! این‌ها زخم‌های عشق‌اند.»

“Who art thou?” said the Giant, and a strange awe fell on him, and he knelt before the little child. And the child smiled on the Giant, and said to him, “You let me play once in your garden, today you shall come with me to my garden, which is Paradise.”

غول گفت: «تو کیستی؟» و هیبتی غریب بر او افتاد، و در برابرِ کودکِ کوچک زانو زد. کودک به غول لبخندی زد و به او گفت: «روزی به من اجازه دادی در باغت بازی کنم؛ امروز با من به باغِ من خواهی آمد، که بهشت است.»

And when the children ran in that afternoon, they found the Giant lying dead under the tree, all covered with white blossoms.

و وقتی بچه‌ها در همان بعدازظهر دوان دوان داخل آمدند، غول را یافتند که زیرِ درخت دراز کشیده و مرده، و سراپا با شکوفه‌های سفید پوشیده شده است.