1. ۱1
2. ۲وقتی که روز آمده ، ‌اما نرفته شب
3. ۳صیاد پیر ، ‌گنج کهنسال آزمون
4. ۴با پشتواره ای و تفنگی و دشنه ای
5. ۵ناشسته رو ، ‌ ز خانه گذارد قدم برون
6. ۶جنگل هنوز در پشه بند سحرگهان
7. ۷خوابیده است ، و خفته بسی راز‌ها در او
8. ۸اما سحر ستای و سحرخیز مرغکان
9. ۹افکنده‌اند و لوله ز آوزها دراو
10. ۱۰تا وحش و طیر مردم این شهر سبزپوش
11. ۱۱دیگر ز نوشخواب سحر چشم وا کنند
12. ۱۲مانند روزهای دگر ، شهر خویش را
13. ۱۳گرم از نشاط و
14. ۱۴زندگی و ماجرا کنند
15. ۱۵2
16. ۱۶پر جست و خیز و غرش و خمیازه گشت باز
17. ۱۷هان ، خواب گویی از سر جنگل پریده است
18. ۱۸صیاد پیر ، ‌شانه گرانبار از تفنگ
19. ۱۹اینک به آستانه ی جنگل رسیده است
20. ۲۰آنجا که آبشار چو آیینه ای بلند
21. ۲۱تصویر ساز روز و شب جنگل است و کوه
22. ۲۲کوهی که سر نهاده به
23. ۲۳بالین سرد ابر
24. ۲۴ابری که داده پیکره ی کوه را شکوه
25. ۲۵صیاد :
26. ۲۶وه ، دست من فسرد ، ‌ چه سرد است دست تو
27. ۲۷سرچشمه ات کجاست ، اگر زمهریر نیست ؟
28. ۲۸من گرچه پیر و پوده و کم طاقتم ، ولی
29. ۲۹این زهر سرد سوز تو را هم نظیر نیست
30. ۳۰همسایه ی قدیمی ام !‌ ای آبشار سرد
31. ۳۱امروز باز شور شکاری ست در سرم
32. ۳۲بیمار من به خانه کشد انتظار من
33. ۳۳از پا فتاده حامی گرد دلاورم
34. ۳۴اکنون شکار من ، ‌که گورنی ست خردسال
35. ۳۵در زیر چتر نارونی آرمیده است
36. ۳۶چون شاخکی ز برگ تهی بر سرش به کبر
37. ۳۷شاخ جوان او سر و گردن کشیده است
38. ۳۸چشم سیاه و خوش
39. ۳۹نگهش ، هوشیار و شاد
40. ۴۰تا دوردست خلوت کشیده راه
41. ۴۱گاه احتیاط را نگرد گرد خویش ، لیک
42. ۴۲باز افکند به منظر دلخواه خود نگاه
43. ۴۳تا ظهر می‌چمد خوش و با همگان خویش
44. ۴۴هر جا که خواست می‌چرد و سیر می‌شود
45. ۴۵هنگام ظهر ، ‌تشنه‌تر از لاشه ی کویر
46. ۴۶خوش خوش به سوی دره ی
47. ۴۷سرازیر می‌شود
48. ۴۸آنجا که بستر تو ازین تنگنای کوه
49. ۴۹گسترده تن گشاده ترک بر زمین سبز
50. ۵۰وین اطلس سپید ، تو را جلوه کرده بیش
51. ۵۱بیدار و خواب مخمل پر موج و چین سبز
52. ۵۲آ’د شکار من ، ‌جگرش گرم و پر عطش
53. ۵۳من در کمین نشسته ، ‌نهان پشت شاخ و برگ
54. ۵۴چندان که آب خورد و
55. ۵۵سر از جوی برگرفت
56. ۵۶در گوش او صفیر کشید پیک من که : مرگ
57. ۵۷آن دیگران گریزان ، لرزان ، دوان چو باد
58. ۵۸اما دریغ ! او به زمین خفته مثل خاک
59. ۵۹بر دره عمیق ، ‌که پستوی جنگل است
60. ۶۰لختی سکوت چیره شود ، ‌سرد و ترسناک
61. ۶۱ز آن پس دوباره شور و شر آغاز می‌شود
62. ۶۲گویی نه
63. ۶۳بوده گرگ ، نه برده ست میش را
64. ۶۴وین مام سبز موی ، فراموشکار پیر
65. ۶۵از یاد می‌برد غم فرزند خویش را
66. ۶۶وقتی که روز رفته ولی شب نیامده
67. ۶۷من ، خسته و خمیده و خرد و نفس زنان
68. ۶۸با لاشه ی گوزن جوانم ، ‌ رسم ز راه
69. ۶۹واندازمش به پای تو ، ‌آلوده همچنان
70. ۷۰در مرمر
71. ۷۱زلال و روان تو ، ‌ خرد خرد
72. ۷۲از خون و هر پلیدی بیرون و اندرون
73. ۷۳می‌شویمش چنان که تو دیدی هزار بار
74. ۷۴وز دست من چشیدی و شستی هزار خون
75. ۷۵خون کبود تیره ، از آن گرگ سالخورد
76. ۷۶خون بنفش روشن از آن یوز خردسال
77. ۷۷خون سیاه ، از آن کر و بیمار گور گر
78. ۷۸خون زلال و
79. ۷۹روشن ، از آن نرم تن غزال
80. ۸۰همسایه ی قدیمی ام ، ‌ ای آبشار سرد
81. ۸۱تا باز گردم از سفر امروز سوی تو
82. ۸۲خورشید را بگو به دگر سوی ننگرد
83. ۸۳س از بستر و مسیر تو ، از پشت و روی تو
84. ۸۴شاید که گرمتر شود این سرد پیکرت
85. ۸۵هان ، آبشار ! من دگر از پا فتاده ام
86. ۸۶جنگل در آستانه ی
87. ۸۷بی‌مهری خزان
88. ۸۸من در کناره دره ی مرگ ایستاده ام
89. ۸۹از آخرین شکار من ، ای مخمل سپید
90. ۹۰خرگوش ماده ای که دلش سفت و زرد بود
91. ۹۱یک ماه و نیم می‌گذرد ، آوری به یاد؟
92. ۹۲آن روز هم برای من آب تو سرد بود
93. ۹۳دیگر ندارد رخصت صید و سفر مرا
94. ۹۴فرزند پیل پیکر فحل دلاورم
95. ۹۵آن روز وه چه بد شد او هم ز کار ماند
96. ۹۶بر گرده اش سوار ، من و صید لاغرم
97. ۹۷می‌شست دست و روی در آن آب شیر گرم
98. ۹۸صیاد پیر ، ‌ غرقه در اندیشه‌های خویش
99. ۹۹و آب از کنار سبلتش آهسته می‌چکید
100. ۱۰۰بر نیمه پوستینش ، و نیز از خلال ریش
101. ۱۰۱تر کرد گوشها و قفا را ، ‌ بسان مسح
102. ۱۰۲با دست چپ ، که بود ز گیلش نه کم ز چین
103. ۱۰۳و آراسته به زیور انگشتری کلیک
104. ۱۰۴از سیم ساده ی حلقه ، ز فیروزه اش نگین
105. ۱۰۵می‌شست دست و روی و به رویش هزار در
106. ۱۰۶از باغهای خاطره و یاد ، ‌ باز بود
107. ۱۰۷هماسه ی قدیمی او ، آبشار نیز
108. ۱۰۸چون رایتی بلورین در اهتزاز بود
109. ۱۰۹3
110. ۱۱۰ز آن
111. ۱۱۱نرم نرم نم نمگ ابر نیمشب
112. ۱۱۲تر گونه بود جنگل و پر چشمک بلور
113. ۱۱۳وز لذت نوازش زرین آفتاب
114. ۱۱۴سرشار بود و روشن و پشیده از سرور
115. ۱۱۵چون پر شکوه خرمنی از شعله‌های سبز
116. ۱۱۶که ش در کنار گوشه رگی چند زرد بود
117. ۱۱۷در جلوه ی بهاری این پرده ی بزرگ
118. ۱۱۸گه طرح ساده ای ز خزان
119. ۱۱۹چهره می‌نمود
120. ۱۲۰در سایه‌های دیگر گم گشته سایه اش
121. ۱۲۱صیاد ، غرق خاطره‌ها ، راه می‌سپرد
122. ۱۲۲هر پیچ و تاب کوچه این شهر آشنا
123. ۱۲۳او را ز روی خاطره ای گرد می‌سترد
124. ۱۲۴این سکنج بود که یوز از بلند جای
125. ۱۲۵گردن رفیق رهش حمله برده بود
126. ۱۲۶یرش خطا نکرد و سر یوز را شکافت
127. ۱۲۷اما چه
128. ۱۲۸سود ؟ مردک بیچاره مرده بود
129. ۱۲۹اینجا به آن جوانک هیزم شکن رسید
130. ۱۳۰همراه با سلام جوانک به سوی وی
131. ۱۳۱آن تکه هیزمی که ز چنگ تبر گریخت
132. ۱۳۲آمد ، ‌ که خون ز فرق فشاند به روی وی
133. ۱۳۳اینجا رسیده بود به آن لکه‌های خون
134. ۱۳۴دنبال این نشانه رهی در نوشته بود
135. ۱۳۵تا دیده بود ،
136. ۱۳۶مانده زمرگی نشان به برف
137. ۱۳۷و آثار چند پا که از آن دور گشته بود
138. ۱۳۸اینجا مگر نبود که او در کمین صید
139. ۱۳۹با احتیاط و خم خم می‌رفت و می‌دوید ؟
140. ۱۴۰اگه در آبکند در افتاد و بانگ برخاست
141. ۱۴۱صید این شنید و گویی مرغی شد و پرید
142. ۱۴۲4
143. ۱۴۳ظهر است و دره پر نفس گرم آفتاب
144. ۱۴۴مست نشاط و
145. ۱۴۵روشن ، ‌شاد و گشاده روی
146. ۱۴۶مانند شاهکوچه ی زیبایی از بهار
147. ۱۴۷در شهری از بهشت ، ‌همه نقش و رنگ و بوی
148. ۱۴۸انبوه رهگذار در این کوچه ی بزرگ
149. ۱۴۹در جامه‌های سبز خود ، استاده جا به جا
150. ۱۵۰ناقوس عید گویی اکنون نواخته است
151. ۱۵۱وین خیل رهگذر همه خوابانده گوشها
152. ۱۵۲آبشخور
153. ۱۵۳پلنگ و غزال و گوزن و گور
154. ۱۵۴در قعر دره تن یله کرده ست جویبار
155. ۱۵۵بر سبزه‌های ساحلش ، اکنون گوزنها
156. ۱۵۶آسوده‌اند بی‌خبر از راز روزگار
157. ۱۵۷سیراب و سیر ، ‌ بر چمن وحشی لطیف
158. ۱۵۸در خلعت بهشتی زربفت آفتاب
159. ۱۵۹آسوده‌اند خرم و خوش ، ‌ لیک گاهگاه
160. ۱۶۰دست طلب کشاندشان پای ، سوی آب
161. ۱۶۱آن سوی جویبار ، نهان پشت شاخ و برگ
162. ۱۶۲صیاد پیر کرده کمین با تفنگ خویش
163. ۱۶۳چشم تفنگ ، قاصد مرگی شتابناک
164. ۱۶۴خوابانده منتظر ، ‌پس پشت درنگ خویش
165. ۱۶۵صیاد :
166. ۱۶۶هشتاد سال تجربه ، این است حاصلش ؟
167. ۱۶۷ترکش تهی تفنگ تهی ، مرگ بر تو مرد
168. ۱۶۸هوم گر خدا نکرده خطا کرده یا نجست
169. ۱۶۹این
170. ۱۷۰آخرین فشنگ تو ... ؟
171. ۱۷۱صیاد ناله کرد
172. ۱۷۲صیاد :
173. ۱۷۳نه دست لرزدم ، نه دل ، ‌ آخر دگر چرا
174. ۱۷۴تیرم خطا کند ؟ که خطا نیست کار تیر
175. ۱۷۵ترکش تهی ، تفنگ همین تیر ، پس کجاست
176. ۱۷۶هشتاد سال تجربه ؟
177. ۱۷۷بشکفت مرد پیر
178. ۱۷۸صیاد :
179. ۱۷۹هان ! آمد آن حریف که می‌خواستم ، چه خوب
180. ۱۸۰زد شعله برق و شرق ! خروشید تیر و جست
181. ۱۸۱نشنیده و شنیده گوزن این صدا ، که تیر
182. ۱۸۲از شانه اش فرو شد و در پهلویش نشست
183. ۱۸۳آن دیگران گریزان ، لرزان ، دوان چو باد
184. ۱۸۴در یک شتابناک رهی را گرفته پیش
185. ۱۸۵لختی سکوت همنفس دره گشت و باز
186. ۱۸۶هر غوک و مرغ و زنجره برداشت ساز خویش
187. ۱۸۷و
188. ۱۸۸آن صید تیر خورده ی لنگان و خون چکان
189. ۱۸۹گم شد درون پیچ و خم جنگل بزرگ
190. ۱۹۰واندر پیش گرفته پی آن نشان خون
191. ۱۹۱آن پیر تیر زن ، چو یکی تیر خورده گرگ
192. ۱۹۲صیاد :
193. ۱۹۳تیرم خطا نکرد ، ولی کارگر نشد
194. ۱۹۴غم نیست هر کجا برود می‌رسم به آن
195. ۱۹۵می‌گفت و می‌دوید به دنبال صید خویش
196. ۱۹۶صیاد پیر خسته و خرد و نفس زنان
197. ۱۹۷صیاد :
198. ۱۹۸دانم اگر چه آخر خواهد ز پا فتاد
199. ۱۹۹اما کجاست فر جوانیم کو ؟ دریغ
200. ۲۰۰آن نیرویم کجا شد و چالاکیم که جلد
201. ۲۰۱خود را به یک دو جست رسانم به او ، ‌دریغ
202. ۲۰۲دنبال صید و بر پی خونهای تازه اش
203. ۲۰۳می‌رفت و می‌دوید و دلش سخت می
204. ۲۰۴تپید
205. ۲۰۵با پشتواره ای و تفنگی و دشنه ای
206. ۲۰۶خود را به جهد این سو و آن سوی می‌کشید
207. ۲۰۷صیاد :
208. ۲۰۸هان ، بد نشد
209. ۲۰۹شکفت به پژمرده خنده ای
210. ۲۱۰لبهای پیر و خون سرور آمدش به رو
211. ۲۱۱پایش ولی گرفت به سنگی و اوفتاد
212. ۲۱۲برچید خنده را ز لبش سرفه‌های او
213. ۲۱۳صیاد :
214. ۲۱۴هان ،
215. ۲۱۵بد نشد ، به راه من آمد ، ‌ به راه من
216. ۲۱۶این ره درست می‌بردش سوی آبشار
217. ۲۱۷شاید میان راه بیفتد ز پا ولی
218. ۲۱۸ای کاشکی بیفتد پهلوی آبشار
219. ۲۱۹بار من است اینکه برد او به جای من
220. ۲۲۰هر چند تیره بخت برد بار خویش را
221. ۲۲۱ای کاش هر چه دیر ترک اوفتد ز پا
222. ۲۲۲کآسان کند تلاش
223. ۲۲۳من و کار خویش را
224. ۲۲۴باید سریع‌تر بدوم
225. ۲۲۵کولبار خویش
226. ۲۲۶افکند و کرد نیز تفنگ تهی رها
227. ۲۲۷صیاد :
228. ۲۲۸گو ترکشم تهی باش ، این خنجرم که هست
229. ۲۲۹یاد از جوانی ... آه ... مدد باش ، ای خدا
230. ۲۳۰5
231. ۲۳۱دشوار و دور و پر خم و چم ، نیمروز راه
232. ۲۳۲طومار واشده در پیش پای او
233. ۲۳۳طومار
234. ۲۳۴کهنه ای که خط سرخ تازه ای
235. ۲۳۵یک قصه را نگشاته بر جا به جای او
236. ۲۳۶طومار کهنه ای که ازین گونه قصه‌ها
237. ۲۳۷بسیار و بیشمار بر او برنوشته‌اند
238. ۲۳۸بس صید زخم خورده و صیاد کامگار
239. ۲۳۹یا آن بسان این که بر او برگذشتند
240. ۲۴۰بس جان پای تازه که او محو کرده است
241. ۲۴۱بی‌اعتنا و
242. ۲۴۲عمد به خاشاک و برگ و خاک
243. ۲۴۳پس عابر خموش که دیده ست و بی‌شتاب
244. ۲۴۴بس رهنورد جلد ، شتابان و بیمناک
245. ۲۴۵اینک چه اعتناش بدین پیر کوفته ؟
246. ۲۴۶و آن زخم خورده صید ، گریزان و خون چکان ؟
247. ۲۴۷راه است او ، همین و دگر هیچ راه ، راه
248. ۲۴۸نه سنگدل نه شاد ، نه غمگین نه مهربان
249. ۲۴۹6
250. ۲۵۰ز آمد شد
251. ۲۵۱مداوم وجاوید لحظه‌ها
252. ۲۵۲تک ، بامداد ظهر شد و ظهر عصر تنگ
253. ۲۵۳خمیازه ای کشید و به پا جست و دم نکاند
254. ۲۵۴بویی شنیده است مگر باز این پلنگ ؟
255. ۲۵۵آری ، گرسنه است و شنیده ست بوی خون
256. ۲۵۶این سهمگین زیبا ، این چابک دلیر
257. ۲۵۷کز خویش برتری چو نخواهد ز کبر دید
258. ۲۵۸بر می‌جهد ز قله
259. ۲۵۹که مه را کشد به زیر
260. ۲۶۰جنگاوری که سیلی او افکند به خاک
261. ۲۶۱چون کودکی نحیف ، شتر را به ضربتی
262. ۲۶۲پیل است اگر بجوید جز شیر ، هم نبرد
263. ۲۶۳خون است اگر بنوشد جز آب ، شربتی
264. ۲۶۴اینک شنیده بویی و گویی غریزه اش
265. ۲۶۵نقشه ی هجوم او را تنظیم می‌کند
266. ۲۶۶با گوش برفراشته ، در آن فضا دمش
267. ۲۶۷بس نقش هولناک که ترسیم می‌کند
268. ۲۶۸اکنون به سوی بوی دوان و جهان ، ‌ چنانک
269. ۲۶۹خرگوش بیم خورده گریزد ز پیش گرگ
270. ۲۷۰بگشوده سبز دفتر خود تا حکایتی
271. ۲۷۱با خط سرخ ثبت کند ، جنگل بزرگ
272. ۲۷۲7
273. ۲۷۳کهسار غرب کنگره ی برج و قصر خون
274. ۲۷۴خورشید ، سرخ و مشتعل و پر لهیب بود
275. ۲۷۵چیزی
276. ۲۷۶نمانده بود ز خورشید تا به کوه
277. ۲۷۷مغرب در آستان غروبی غریب بود
278. ۲۷۸صیاد پیر ، خسته‌تر از خسته ، بی‌شتاب
279. ۲۷۹و آرام ، می‌خزید و به ره گام می‌گذاشت
280. ۲۸۰صیدش فتاده بود دم آبشار و او
281. ۲۸۱چل گام بیش فاصله با آرزو نداشت
282. ۲۸۲هر چند خسته بود ولی شاد نیز بود
283. ۲۸۳اکنون دگر بر
284. ۲۸۴آمده بود آرزوی او
285. ۲۸۵این بود آنچه خواسته بود از خدا ، درست
286. ۲۸۶این بود آنچه داشت ز جان و دل آرزو
287. ۲۸۷اینک که روز رفته ، ولی شب نیامده
288. ۲۸۸صیدش فتاده است همان جای آبشار
289. ۲۸۹یک لحظه ی دگر رسد و پاک شویدش
290. ۲۹۰با دست کار کشته ی خود پای آبشار
291. ۲۹۱8
292. ۲۹۲ناگه شنید غرش رعد ز پشت سر
293. ۲۹۳وانگاه ... ضربتی ... که به رو خورد بر زمین
294. ۲۹۴زد صیحه ای و خواست بجنبد به خود ولی
295. ۲۹۵دیگر گذشته بود ، ‌ نشد فرصت و همین
296. ۲۹۶غرش کنان و کف به لب از خشم و بی‌امان
297. ۲۹۷زانسان که سیل می‌گسلد سست بند را
298. ۲۹۸اینک پلنگ بر سر او بود و می‌درید
299. ۲۹۹او را ، ‌ چنانکه گرگ درد گ
300. ۳۰۰گوسپند را
301. ۳۰۱9
302. ۳۰۲شرم شفق پرید ز رخساره ی سپهر
303. ۳۰۳هولی سیاه یافت بر آفاق چیرگی
304. ۳۰۴شب می‌خزید پیش‌تر و باز پیش‌تر
305. ۳۰۵جنگل می‌آرمید در ابهام و تیرگی
306. ۳۰۶اکنون دگر پلنگ کناری لمیده سیر
307. ۳۰۷فارغ ، چو مرغ در کنف آشیان خویش
308. ۳۰۸لیسد ، ‌ مکرد ، ‌ مزد ، نه به چیزیش
309. ۳۰۹اعتنا
310. ۳۱۰دندان و کام ، یا لب و دور دهان خویش
311. ۳۱۱خونین و تکه پاره ، چو کفشی و جامه ای
312. ۳۱۲آن سو ترک فتاده بقایای پیکری
313. ۳۱۳دستی جدا ز ساعد و پایی جدا ز مچ
314. ۳۱۴وانگه به جا نه گردنی و سینه و سری
315. ۳۱۵دستی که از مچ است جدا وو فکنده است
316. ۳۱۶بر شانه ی پلنگ در اثنای جنگ چنگ
317. ۳۱۷نک نیمه بازمانده و باد از کفش برد
318. ۳۱۸آن مشت پشم را که به چنگ آمدش ز جنگ
319. ۳۱۹و آن زیور کلیک وی ، انگشتری که بود
320. ۳۲۰از سیم ساده ، حلقه ، ز فیروزه اش نگین
321. ۳۲۱فیروزه اش عقیق شده ، سیم زر سرخ
322. ۳۲۲اینت شگفت صنعت اکسیر راستین
323. ۳۲۳در لابه لای حلقه و انگشت کرده گیر
324. ۳۲۴زان چنگ پشم تاری و
325. ۳۲۵تاراندش نسیم
326. ۳۲۶این آخرین غنمیت هشتاد سال جنگ
327. ۳۲۷اکنون به خویش لرزد و لرزاندش نسیم
328. ۳۲۸زین تنگنای حادثه چل گام دورتر
329. ۳۲۹آن صید تیر خورده به خاک اوفتاده است
330. ۳۳۰پوزی رسانده است به آب و گشاده کام
331. ۳۳۱جان داده است و سر به لب جو نهاده است
332. ۳۳۲می‌ریزد آبشار کمی دور ازو ، به
333. ۳۳۳سنگ
334. ۳۳۴پاشان و پر پشنگ ، روان پس به پیچ و تاب
335. ۳۳۵بر بشن پوستش ز پشنگی که آب راست
336. ۳۳۶صد در تازه است درخشنده و خوشاب
337. ۳۳۷10
338. ۳۳۸جنگل غنوده باز در اعماق ژرف شب
339. ۳۳۹گوشش نمی‌نیوشد و چشمش نمی‌پرد
340. ۳۴۰سبز پری به دامن دیو سیا به خواب
341. ۳۴۱خونین فسانه‌ها را از یاد می‌برد ...