1. ۱دو تا کفتر
2. ۲نشسته‌اند روی شاخه ی سدر کهنسالی
3. ۳که روییده غریب از همگنان در ردامن کوه قوی پیکر
4. ۴دو دلجو مهربان با هم
5. ۵دو غمگین
6. ۶قصه گوی غصه‌های هر دوان با هم
7. ۷خوشا دیگر خوشا عهد دو جان همزبان با هم
8. ۸دو تنها رهگذر کفتر
9. ۹نوازشهای این آن را تسلی بخش
10. ۱۰تسلیهای آن این نوازشگر
11. ۱۱خطاب ار هست : خواهر جان
12. ۱۲جوابش : جان خواهر جان
13. ۱۳بگو با مهربان خویش درد و داستان خویش
14. ۱۴نگفتی ، جان خواهر ! اینکه
15. ۱۵خوابیده ست اینجا کیست
16. ۱۶ستان خفته ست و با دستان فروپوشانده چشمان را
17. ۱۷تو پنداری نمی‌خواهد ببیند روی ما را نیز کورا دوست می‌داریم
18. ۱۸نگفتی کیست ، باری سرگذشتش چیست
19. ۱۹پریشانی غریب و خسته ، ره گم کرده را ماند
20. ۲۰شبانی گله اش را گرگها خورده
21. ۲۱و گرنه تاجری کالاش را دریا
22. ۲۲فروبرده
23. ۲۳و شاید عاشقی سرگشته ی کوه و بیابانها
24. ۲۴سپرده با خیالی دل
25. ۲۵نه ش از آسودگی آرامشی حاصل
26. ۲۶نه اش از پیمودن دریا و کوه و دشت و دامانها
27. ۲۷اگر گم کرده راهی بی‌سرانجامست
28. ۲۸مرا به ش پند و پیغام است
29. ۲۹در این آفاق من گردیده ام بسیار
30. ۳۰نماندستم نپیموده به دستی هیچ
31. ۳۱سویی را
32. ۳۲نمایم تا کدامین راه گیرد پیش
33. ۳۳ازینسو ، سوی خفتنگاه مهر و ماه ، راهی نیست
34. ۳۴بیابانهای بی‌فریاد و کهساران خار و خشک و بی‌رحم ست
35. ۳۵وز آنسو ، سوی رستنگاه ماه و مهر هم ، کس را پناهی نیست
36. ۳۶یکی دریای هول هایل است و خشم توفانها
37. ۳۷سدیگر سوی تفته دوزخی پرتاب
38. ۳۸و ان دیگر بسی زمهریر است و زمستانها
39. ۳۹رهایی را اگر راهی ست
40. ۴۰جز از راهی که روید زان گلی ، خاری ، گیاهی نیست
41. ۴۱نه ، خواهر جان ! چه جای شوخی و شنگی ست ؟
42. ۴۲غریبی، بی‌نصیبی ، مانده در راهی
43. ۴۳پناه آورده سوی سایه ی سدری
44. ۴۴ببنیش ، پای تا سر درد و دلتنگی ست
45. ۴۵نشانیها که در او هست
46. ۴۶نشانیها که می‌بینم در او بهرام را ماند
47. ۴۷همان بهرام ورجاوند
48. ۴۸که پیش از روز رستاخیز خواهد خاست
49. ۴۹هزاران کار خواهد کرد نام آور
50. ۵۰هزاران طرفه خواهد زاد ازو بشکوه
51. ۵۱پس از او گیو بن گودرز
52. ۵۲و با وی توس بن نوذر
53. ۵۳و گرشاسپ دلیر شیر گندآور
54. ۵۴و آن دیگر
55. ۵۵و
56. ۵۶آن دیگر
57. ۵۷انیران فرو کوبند وین اهریمنی رایات را بر خاک اندازند
58. ۵۸بسوزند آنچه ناپاکی ست ، ناخوبی ست
59. ۵۹پریشان شهر ویرام را دگر سازند
60. ۶۰درفش کاویان را فره و در سایه ش
61. ۶۱غبار سالین از جهره بزدایند
62. ۶۲برافرازند
63. ۶۳نه ، جانا ! این نه جای طعنه و سردی ست
64. ۶۴گرش
65. ۶۵نتوان گرفتن دست ، بیدادست این تیپای بیغاره
66. ۶۶ببنیش ، روز کور شوربخت ، این ناجوانمردی ست
67. ۶۷نشانیها که دیدم دادمش ، باری
68. ۶۸بگو تا کیست این گمنام گرد آلود
69. ۶۹ستان افتاده ، چشمان را فروپوشیده با دستان
70. ۷۰تواند بود کو باماست گوشش وز خلال پنجه بیندمان
71. ۷۱نشانیها که گفتی هر
72. ۷۲کدامش برگی از باغی ست
73. ۷۳و از بسیارها تایی
74. ۷۴به رخسارش عرق هر قطره ای از مرده دریایی
75. ۷۵نه خال است و نگار آنها که بینی ، هر یکی داغی ست
76. ۷۶که گوید داستان از سوختنهایی
77. ۷۷یکی آواره مرد است این پریشانگرد
78. ۷۸همان شهزاده ی از شهر خود رانده
79. ۷۹نهاده سر به صحراها
80. ۸۰گذشته از جزیره‌ها و دریاها
81. ۸۱نبرده ره به جایی ، خسته در کوه و کمر مانده
82. ۸۲اگر نفرین اگر افسون اگر تقدیر اگر شیطان
83. ۸۳بجای آوردم او را ، هان
84. ۸۴همان شهزاده ی بیچاره است او که شبی دزدان دریایی
85. ۸۵به شهرش حمله آوردند
86. ۸۶بلی ، دزدان دریایی و قوم جاودان و خیل غوغایی
87. ۸۷به شهرش
88. ۸۸حمله آوردند
89. ۸۹و او مانند سردار دلیری نعره زد بر شهر
90. ۹۰دلیران من ! ای شیران
91. ۹۱زنان ! مردان ! جوانان ! کودکان ! پیران
92. ۹۲وبسیاری دلیرانه سخنها گفت اما پاسخی نشنفت
93. ۹۳اگر تقدیر نفرین کرد یا شیطان فسون ، هر دست یا دستان
94. ۹۴صدایی بر نیامد از سری زیرا همه ناگاه سنگ و سرد گردیدند
95. ۹۵از اینجا نام او شد شهریار شهر سنگستان
96. ۹۶پریشانروز مسکین تیغ در دستش میان سنگها می‌گشت
97. ۹۷و چون دیوانگان فریاد می‌زد : آی
98. ۹۸و می‌افتاد و بر می‌خاست ، گیران نعره می‌زد باز
99. ۹۹دلیران من ! اما سنگها خاموش
100. ۱۰۰همان شهزاده است آری که دیگر سالهای سال
101. ۱۰۱ز بس دریا و کوه و
102. ۱۰۲دشت پیموده ست
103. ۱۰۳دلش سیر آمده از جان و جانش پیر و فرسوده ست
104. ۱۰۴و پندارد که دیگر جست و جوها پوچ و بیهوده ست
105. ۱۰۵نه جوید زال زر را تا بسوزاند پر سیمرغ و پرسد چاره و ترفند
106. ۱۰۶نه دارد انتظار هفت تن جاوید ورجاوند
107. ۱۰۷دگر بیزار حتی از دریغا گویی و نوحه
108. ۱۰۸چو روح جغد
109. ۱۰۹گردان در مزار آجین این شبهای بی‌ساحل
110. ۱۱۰ز سنگستان شومش بر گرفته دل
111. ۱۱۱پناه آورده سوی سایه ی سدری
112. ۱۱۲که رسته در کنار کوه بی‌حاصل
113. ۱۱۳و سنگستان گمنامش
114. ۱۱۴که روزی روزگاری شبچراغ روزگاران بود
115. ۱۱۵نشید همگنانش ، آغرین را و نیایش را
116. ۱۱۶سرود آتش و خورشید و باران بود
117. ۱۱۷اگر تیر و اگر دی ،
118. ۱۱۸هر کدام و کی
119. ۱۱۹به فر سور و آذینها بهاران در بهاران بود
120. ۱۲۰کنون ننگ آشیانی نفرت آبادست ، سوگش سور
121. ۱۲۱چنان چون آبخوستی روسپی . آغوش زی آفاق بگشوده
122. ۱۲۲در او جای هزاران جوی پر آب گل آلوده
123. ۱۲۳و صیادان دریابارهای دور
124. ۱۲۴و بردنها و بردنها و بردنها
125. ۱۲۵و کشتی‌ها و کشتی‌ها و کشتی‌ها
126. ۱۲۶و گزمه‌ها و گشتی‌ها
127. ۱۲۷سخن بسیار یا کم ، وقت بیگاه ست
128. ۱۲۸نگه کن ، روز کوتاه ست
129. ۱۲۹هنوز از آشیان دوریم و شب نزدیک
130. ۱۳۰شنیدم قصه ی اینپیر مسکین را
131. ۱۳۱بگو آیا تواند بود کو را رستگاری روی بنماید ؟
132. ۱۳۲کلیدی هست آیا که ش طلسم بسته بگشاید ؟
133. ۱۳۳تواند بود
134. ۱۳۴پس از این کوه
135. ۱۳۵تشنه دره ای ژرف است
136. ۱۳۶در او نزدیک غاری تار و تنها ، چشمه ای روشن
137. ۱۳۷از اینجا تا کنار چشمه راهی نیست
138. ۱۳۸چنین باید که شهزاده در آن چشمه بشوید تن
139. ۱۳۹غبار قرنها دلمردگی از خویش بزداید
140. ۱۴۰اهورا وایزدان وامشاسپندان را
141. ۱۴۱سزاشان با سرود سالخورد نغز بستاید
142. ۱۴۲پس از
143. ۱۴۳آن هفت ریگ از یگهای چشمه بردارد
144. ۱۴۴در آن نزدیکها چاهی ست
145. ۱۴۵کنارش آذری افزود و او را نمازی گرم بگزارد
146. ۱۴۶پس آنگه هفت ریگش را
147. ۱۴۷به نام و یاد هفت امشاسپندان در دهان چاه اندازد
148. ۱۴۸ازو جوشید خواهد آب
149. ۱۴۹و خواهد گشت شیرین چشمه ای جوشان
150. ۱۵۰نشان آنکه دیگر خاستش
151. ۱۵۱بخت جوان از خواب
152. ۱۵۲تواند باز بیند روزگار وصل
153. ۱۵۳تواند بود و باید بود
154. ۱۵۴ز اسب افتاده او نز اصل
155. ۱۵۵غریبم ، قصه ام چون غصه ام بسیار
156. ۱۵۶سخن پوشیده بشنو ، من مرده ست و اصلم پیر و پژمرده ست
157. ۱۵۷غم دل با تو گویم غار
158. ۱۵۸کبوترهای جادوی بشارتگوی
159. ۱۵۹نشستند و تواند بود و
160. ۱۶۰باید بودها گفتند
161. ۱۶۱بشارتها به من دادند و سوی آشیان رفتند
162. ۱۶۲من آن کالام را دریا فرو برده
163. ۱۶۳گله ام را گرگها خورده
164. ۱۶۴من آن آواره ی این دشت بی‌فرسنگ
165. ۱۶۵من آن شهر اسیرم ، ساکنانش سنگ
166. ۱۶۶ولی گویا دگر این بینوا شهزاده بایددخمه ای جوید
167. ۱۶۷دریغا دخمه ای در خورد
168. ۱۶۸این تنهای بدفرجام نتوان یافت
169. ۱۶۹کجایی ای حریق ؟ ای سیل ؟ ای آوار ؟
170. ۱۷۰اشارتها درست و راست بود اما بشارتها
171. ۱۷۱ببخشا گر غبار آلود راه و شوخگینم ، غار
172. ۱۷۲درخشان چشمه پیش چشم من خوشید
173. ۱۷۳فروزان آتشم را باد خاموشید
174. ۱۷۴فکندم ریگها را یک به یک در چاه
175. ۱۷۵همه امشاسپندان
176. ۱۷۶را به نام آواز دادم لیک
177. ۱۷۷به جای آب دود از چاه سر بر کرد ، گفتی دیو می‌گفت : آه
178. ۱۷۸مگر دیگر فروغ ایزدی آذر مقدس نیست ؟
179. ۱۷۹مگر آن هفت انوشه خوابشان بس نیست ؟
180. ۱۸۰زمین گندید ، آیا بر فراز آسمان کس نیست ؟
181. ۱۸۱گسسته است زنجیر هزار اهریمنی‌تر ز آنکه در بند دماوندست
182. ۱۸۲پشوتن مرده
183. ۱۸۳است آیا ؟
184. ۱۸۴و برف جاودان بارنده سام گرد را سنگ سیاهی کرده است آیا ؟
185. ۱۸۵سخن می‌گفت ، سر در غار کرده ، شهریار شهر سنگستان
186. ۱۸۶سخن می‌گفت با تاریکی خلوت
187. ۱۸۷تو پنداری مغی دلمرده در آتشگهی خاموش
188. ۱۸۸ز بیداد انیران شکوه‌ها می‌کرد
189. ۱۸۹ستم‌های فرنگ و ترک و تازی را
190. ۱۹۰شکایت با
191. ۱۹۱شکسته بازوان میترا می‌کرد
192. ۱۹۲غمان قرنها را زار می‌نالید
193. ۱۹۳حزین آوای او در غار می‌گشت و صدا می‌کرد
194. ۱۹۴غم دل با تو گویم ، غار
195. ۱۹۵بگو آیا مرا دیگر امید رستگاری نیست ؟
196. ۱۹۶صدا نالنده پاسخ داد
197. ۱۹۷آری نیست ؟