1. ۱گفت راوی : راه از آیند و روند آسود
2. ۲گردها خوابید
3. ۳روز رفت و شب فراز آمد
4. ۴گوهر آجین کبود پیر باز آمد
5. ۵چون گذشت از شب دو کوته پاس
6. ۶بانگ
7. ۷طبل پاسداران رفت تا هر سو
8. ۸که : شما خوابید ، ما بیدار
9. ۹خرم و آسوده تان خفتار
10. ۱۰بشنو اما ز آن دلیر شیر گیر پهنه ی ناورد
11. ۱۱گرد گردان گرد
12. ۱۲مرد مردان مرد
13. ۱۳که به خود جنبید و گرد از شانه‌ها افشاند
14. ۱۴چشم بردراند و طرف سبلستان جنباند
15. ۱۵و به سوی خلوت خاموش غرش کرد ،
16. ۱۶غضبان گفت
17. ۱۷های
18. ۱۸ه زادان ! چاکران خاص
19. ۱۹طرفه خرجین گهربفت سلیحم را فراز آرید
20. ۲۰گفت راوی : خلوت آرام خامش بود
21. ۲۱می‌نجبنید آب از آب ، آنسانکه برگ از برگ ، هیچ از هیچ
22. ۲۲خویشتن برخاست
23. ۲۳ثقبه زار ، ‌آن پاره انبان مزیحش را فراز آورد
24. ۲۴پاره انبانی که پنداری
25. ۲۵هر چه
26. ۲۶در آن بوده بود افتاده بود و باز می‌افتاد
27. ۲۷فخ و فوخ و تق و توقی کرد
28. ۲۸در خیالش گفت : دیگر مرد
29. ۲۹سر غرق شد در آهن و پولاد
30. ۳۰باز بر خاموشی خلوت خروش آورد
31. ۳۱های
32. ۳۲شیر بچه مهتر پولادچنگ آهنین ناخن
33. ۳۳رخش را زین کن
34. ۳۴باز هیچ از هیچ و برگ از برگ هم ز آنسانکه آب از آب
35. ۳۵بار دیگر خویشتن برخاست
36. ۳۶تکه تکه تخته ای مومی به هم پیوست
37. ۳۷در خیالش گفت : دیگر مرد
38. ۳۸رخش رویین بر نشست و رفت سوی عرصیه ی ناورد
39. ۳۹گفت راوی : سوی خندستان
40. ۴۰فت راوی : ماه خلوت بود اما دشت می‌تابید
41. ۴۱نه خدایای ، ماه می‌تابید ، اما دشت خلوت بود
42. ۴۲در کنار دشت
43. ۴۳گفت موشی با دگر موشی
44. ۴۴آنچه کالا داشتم پوسید در انبار
45. ۴۵آنچه دارم ، هاه می‌پوسد
46. ۴۶خرده ریز و گندم و صابون و چی ، خروار در خروار
47. ۴۷خست حرفش را و با شک در جوابش گفت دیگر موش
48. ۴۸ما هم از اینسان ، ئلی بگذار
49. ۴۹شاید این باشد همان مردی که می‌گویند چون و چند
50. ۵۰وز پسش خیل
51. ۵۱خریداران شو کتمند
52. ۵۲خسته شد حرفش که ناگاهان زمین شد شش
53. ۵۳و آسمان شد هشت
54. ۵۴ز آنکه ز آنجا مرد و کرکب در گذر بودند
55. ۵۵پیچ و خمهاش از دو سو در دوردستان گم
56. ۵۶اگامخواره جاده ی هموار
57. ۵۷بر زمین خوابیده بود آرام و آسوده
58. ۵۸چون نوار سالخوردی پوده و سوده
59. ۵۹و فراخ دشت بی‌فرسنگ
60. ۶۰ساکت از شیب فرازی ، دره ی کوهی
61. ۶۱لکه ی بوته و درختی ، تپهای از چیزی انبوهی
62. ۶۲که نگاه بی‌پناه و بور را لختی به خود خواند
63. ۶۳یا صدایی را به سویی باز گرداند
64. ۶۴چون دو کفه ی عدل عادل بود ، اما خالی افتاده
65. ۶۵در دو سوی خلوت جاده
66. ۶۶جلوه ای هموار از همواری ، از کنه تهی ،
67. ۶۷بودی چو نابوده
68. ۶۸هیچ ، بیهوده
69. ۶۹همچنان شب با سکوت خویش خلوت داشت
70. ۷۰مانده از او نور باقی خسته اندی پاس
71. ۷۱مرد و مرکب گرم رفتن لیک
72. ۷۲ماندگی نپذیر
73. ۷۳خستگی نشناس
74. ۷۴رخش رویین گرچه هر سو گردباد می‌انگیخت
75. ۷۵لکن از آنجا که چون ابر بهار چارده اندام باران عرق می‌ریخت
76. ۷۶مرد و مرکب ، گفت راوی : الغرض القصه می‌رفتند همچون باد
77. ۷۷پشت سرشان سیلی از گل راه می‌افتاد
78. ۷۸لکه ای در دوردست راه پیدا شد
79. ۷۹ها چه بود این ؟
80. ۸۰کس نمی‌بیند ، ندید آن لکه را شاید
81. ۸۱گفت راوی : رفت باید ، تا چه باشد
82. ۸۲یا چه پیش آید
83. ۸۳در کنار دشت ، گامی چند دور از آن
84. ۸۴نوار رنگ فرسوده
85. ۸۵سوده ی پوده
86. ۸۶در فضای خیمه ای چون سینه ی من تنگ
87. ۸۷اندرو آویخته مثل دلم فانوس دوداندودی از دیرک
88. ۸۸با فروغی چون دروغی که ش نخواهد کرد باور ، هیچ
89. ۸۹قصه باره ساده دل کودک
90. ۹۰در پیشانبوم گرداگرد خود گم ، پاره پوره تنگ هم دو بستر افتاده ست
91. ۹۱بستر دو مرد
92. ۹۲سرد
93. ۹۳گفت راوی : آنچه آنجا بود
94. ۹۴بود چون دارند گانش خسته و فرسوده ، گرد آلود
95. ۹۵نیز چون دارندگانش از وجود خویشتن بیزار
96. ۹۶نیز چون دارندگانش رنجه از هستی
97. ۹۷واندر آن مغموم دم ، نه خواب نه بیدار ، مست خستگیهایی که دارد کار ،
98. ۹۸ریخته واریخته هر چیز
99. ۹۹حاکی از : ای ، من
100. ۱۰۰گرفتم هر چه در جایش
101. ۱۰۱پتک آنجا کلنگ آنجای ، اینهم بیل
102. ۱۰۲هوم، که چی ؟
103. ۱۰۳اینجا هم از اهرم
104. ۱۰۴فیلک اینجا و سرند اینجا
105. ۱۰۵چه نتیجه ، هه
106. ۱۰۶بیا
107. ۱۰۷آخر که
108. ۱۰۸نهم جای
109. ۱۰۹خب ، یعنی
110. ۱۱۰طناب خط و
111. ۱۱۱چه
112. ۱۱۲زنبیل
113. ۱۱۳اینهمه آلات رنج است، آی پس اسباب راحت کو ؟
114. ۱۱۴گفت راوی: راست خواهی راست می‌گفت آن پریشانبوم با ایشان
115. ۱۱۵واندر آن شب نیز گویی گفت و گویی بودشان با هم
116. ۱۱۶من شنیدستم چه می‌گفتند
117. ۱۱۷همچو شبهای دگر دشمنامباران کرده هستی را
118. ۱۱۸خسته و فرسوده می‌خفتند
119. ۱۱۹در فضای خیمه آن شب نیز
120. ۱۲۰گفت و گویی بود و نجوایی
121. ۱۲۱یادگار ، ای
122. ۱۲۲، با توام ، خوابی تو یا بیدار ؟
123. ۱۲۳من دگر تابم نماند ای یار
124. ۱۲۴چندمان بایست تنها در بیابان بود
125. ۱۲۵وشید این غبار آلود ؟
126. ۱۲۶چندمان بایست کرد این جاده را هموار ؟
127. ۱۲۷ما بیابان مرگ راهی که بر آن پویند از شهری به دیگر شهر
128. ۱۲۸بیغمانی سر خوش و آسوده از هر رنج
129. ۱۲۹رده از رنج
130. ۱۳۰قیبله ی ما فراهم ، شایگان صد گنج
131. ۱۳۱من دگر بیزارم از این زندگی ، فهمیدی ، ای ، بیزار
132. ۱۳۲یادگارا ، با تو ام ، خوابی تو یا بیدار ؟
133. ۱۳۳خست حرفش را و خواب آلود گفت : ای دوست
134. ۱۳۴ما هم از اینسان ، ولیکن بارها با تو
135. ۱۳۵گفته ام ، کوچکترین صبر خدا چل سال و هفده روز تو در توست
136. ۱۳۶تو مگر
137. ۱۳۷نشنیده ای که خواهد آمد روز بهروزی
138. ۱۳۸روز شیرینی که با ماش آشتی باشد
139. ۱۳۹آنچنان روزی که در وی نشنو گوش و نبیند چشم
140. ۱۴۰جز گل افشان طرب گلبانگ پیروزی
141. ۱۴۱ای جوان دیگر مبر از یاد هرگز آنچه پیرت گفت
142. ۱۴۲گفت : بیش از پنج روزی نیست حکم میرنوروزی
143. ۱۴۳تو مگر نشنیده ای در راه مرد و مرکبی
144. ۱۴۴داریم
145. ۱۴۵آه ، بنگر .... بنگر آنک ... خاسته گردی و چه گردی
146. ۱۴۶گویی اکنون می‌رسد از راه پیکی باش پیغامی
147. ۱۴۷شاید این باشد همان گردی که دارد مرکب و مردی
148. ۱۴۸آن گنه بخشا سعادت بخش شوکتمند
149. ۱۴۹گفت راوی : خسته شد حرفش که ناگاهان زمین شد پنج
150. ۱۵۰آسمان نه
151. ۱۵۱آنکه ز آنجا مرد و مرکب در گذر
152. ۱۵۲بودند
153. ۱۵۳ما در اینجا او از آنجا تفت
154. ۱۵۴آمد و آمد
155. ۱۵۵رفت و رفت و رفت
156. ۱۵۶گفت راوی : روستا در خواب بود اما
157. ۱۵۷روستایی با زنش بیدار
158. ۱۵۸تو چه میدانی ، زن ، این بازیست
159. ۱۵۹آن سگ زرد این شغال ، آخر
160. ۱۶۰تو مگر نشنیده ای هر گرد گردو نیست ؟
161. ۱۶۱زن کشید آهی و خواب آلود
162. ۱۶۲خاست از
163. ۱۶۳جا تا بپوشاند
164. ۱۶۴روی آن فرزند را که خفته بود آنجا کنار در می‌آمد باد
165. ۱۶۵دست این یک را لگد کرد
166. ۱۶۶آخ
167. ۱۶۷و آن سدیگر از صدا بیدار شد ، جنبید
168. ۱۶۸آب
169. ۱۶۹نه بود و جسته بود از خواب
170. ۱۷۰باد شدت کرد ، در را کوفت بر دیوار . با فریاد
171. ۱۷۱پنجمین در بسترش غلطید
172. ۱۷۲هشتمین ، آن شیرخواره ،
173. ۱۷۳گریه را سرداد
174. ۱۷۴گفت راوی : حمدالله ، ماشالله ، چشم دشمن کور
175. ۱۷۵کلبه مالامال بود از گونه گون فرزند
176. ۱۷۶نر و ماده هر یک این دلخواه آن دلبند
177. ۱۷۷زن به جای خویشتن بر گشت ، آرامید ،‌ آنکه گفت
178. ۱۷۸من نمی‌دانم که چون یا چند
179. ۱۷۹من شنیده ام که در راه ست
180. ۱۸۰مرکبی ، بر آن نشسته مرد شو کتمند
181. ۱۸۱خسته شد حرفش که ناگاهان زمین شد چار
182. ۱۸۲و آسمان ده
183. ۱۸۳ز آنکه ز آنجا مرد و مرکب در گذر بودند
184. ۱۸۴گفت راوی : هم بدانسان ماه - بل رخشنده‌تر - می‌تافت بر آفاق
185. ۱۸۵راه خلوت ، دشت ساکت بود و شب گویی
186. ۱۸۶داشت رنگ خویشتن می‌باخت
187. ۱۸۷مرد مردان مرد اما همچنان بر مرکب رامش
188. ۱۸۸گرم سوی
189. ۱۸۹هیچسو می‌تاخت
190. ۱۹۰ناگهان انگار
191. ۱۹۱جاده ی هموار
192. ۱۹۲در فراخ دشت
193. ۱۹۳پیچ و تابی یافت ، پندارم
194. ۱۹۴سوی نور و سایه دیگر گشت
195. ۱۹۵مرد و مرکب هر دو رم کردند ، ناگه با شتاب از آن شتاب خویش
196. ۱۹۶کم کردند ، رم کردند
197. ۱۹۷کم
198. ۱۹۸رم
199. ۱۹۹کم
200. ۲۰۰همچو میخ استاده بر جا خشک
201. ۲۰۱بی‌تکان ، مرده به
202. ۲۰۲دست و پای
203. ۲۰۳بی‌که هیچ از لب برآید نعره شان
204. ۲۰۴در دل
205. ۲۰۵وای
206. ۲۰۶هی ، سیاهی ! تو که هستی ؟
207. ۲۰۷آی
208. ۲۰۸گفت راوی : سایه شان اما چه پاسخ می‌تواند داد ؟
209. ۲۰۹های
210. ۲۱۰ها ، ای داد
211. ۲۱۱بعد لختی چند
212. ۲۱۲اندکی بر جای جنبیدند
213. ۲۱۳سایه هم جنبید
214. ۲۱۴مرد و مرکب رم کنان پس پس گریزان ، لفج
215. ۲۱۵و لب خایان
216. ۲۱۶پیکر فخر و شکوه عهد را زردینه اندایان
217. ۲۱۷سایه هم ز آنگونه پیش آیان
218. ۲۱۸آی
219. ۲۱۹چاکران ! این چیست ؟
220. ۲۲۰کیست ؟
221. ۲۲۱باز هیچ از هیچ
222. ۲۲۲همچنان پس پس گریزان ، اوفتان خیزان
223. ۲۲۳در گل از زردینه و سیل عرق لیزان
224. ۲۲۴گفت راوی :‌ در قفاشان دره ای ناگه دهان وا کرد
225. ۲۲۵به
226. ۲۲۶فراخی و به ژرفی راست چونان حمق ما مردم
227. ۲۲۷نه خدایا، من چه می‌گویم ؟
228. ۲۲۸به اندازه ی کس گندم
229. ۲۲۹مرد و مرکب ناگهان در ژرفنای دره غلتیدند
230. ۲۳۰و آن کس گندم فرو بلعیدشان یک جای ، سر تا سم
231. ۲۳۱پیشتر ز آندم که صبح راستین از خواب برخیزد
232. ۲۳۲ماه و اختر نیزشان دیدند
233. ۲۳۳بامدادان
234. ۲۳۴نازینین خاوری چون چهره می‌آراست
235. ۲۳۵روشن آرایان شیرینکار ، پنهانی
236. ۲۳۶گفت راوی : بر دروغ راویان بسیار خندیدند