1. ۱نوروز و اورمزد و مه فرودین رسیدخورشید از نشیب سوی اوج سر کشید
2. ۲سال هزار و سیصد و هشت از میان برفتسال هزار و سیصد و نه از کران رسید
3. ۳سالی دگر ز عمر من و تو به باد شدبگذشت هرچه بود، اگر تلخ اگر لذیذ
4. ۴بگذشت بر توانگر و درویش هرچه بوداز عیش و تلخ‌کامی، وز بیم و از امید
5. ۵ظالم نبرد سود، که یک سال ظلم کردمظلوم هم بزیست که سالی جفا کشید
6. ۶لوحی است در زمانه که در وی فرشته‌ایبنمود نقش هرچه ز خلق زمانه دید
7. ۷این لوح در درون دل مرد پارساستوان گنج بسته راست زبان و خرد کلید
8. ۸جام جم است صفحهٔ تاریخ روزگا‌رمانده به یادگار، ز دوران جمشید
9. ۹آنجا خط مُزوّر ناید همی به کارکایزد ورا ز راستی و پاکی آفرید
10. ۱۰خوب و بد آنچه هست‌، نویسند اندروبی گیر و دار منهی و اشراف و بازدید
11. ۱۱تقویم کهنه‌ایست جهنده جهان که هستچندین هزار قرن ز هر جدولش پدید
12. ۱۲هرچند کهنه است‌، به هر سال نو شودکهنه ‌بدین نوی به جهان گوش کی شنید
13. ۱۳هست اندر آن حدیث برهما و زردهشتهست اندر آن نشان اوستا و ریک وید
14. ۱۴گوید حدیث قارون و افسانهٔ مسیحکاین رنج برد و آن دگری گنج آکنید
15. ۱۵عیسی چه بد؟ مروت و قانون چه بود؟ حرصکاین‌ در زمین فروشد و آن به آسمان پرید
16. ۱۶کشت ارشمید را سپه مرسلوس لیکشد مرسلوس فانی و باقیست ارشمید
17. ۱۷چون عاقبت برفت بباید ازین سرایآزاده مرد آن که چنان رفت کان سزید
18. ۱۸دردا گر از نهیب تو آهی ز سینه خاستغبنا گر از جفای تو اشکی به ‌ره چکید
19. ۱۹بستر گر از توگردی بر خاطری نشستبرکش گر ازتو خاری در ناخنی خلید
20. ۲۰چین جبین خادم و دربان عقوبتیستکز وی عذار دلکش مخدوم پژمرید
21. ۲۱کی شد زمانه خامش‌، اگر دعویئی نکردکی خفت شیرشرزه‌، که مژگان بخوابنید
22. ۲۲محنت فرارسد چو ز حد بگذرد غرورسستی فزون شود چو ز حد بگذرد نبید
23. ۲۳یادآر از آن بلای زمستان که دست ابرازبرف و یخ به گیتی نطعی بگسترید
24. ۲۴دژخیم‌وار بر زبر نطع او به خشمآن زاغ بر جنازهٔ گل‌ها همی چمید
25. ۲۵واینک نگاه کن که ز اعجاز نامیهجانی دگر به پیکر اشجار بردمید
26. ۲۶آن لاله بر مثال یکی خیل نیزه‌داراز دشت بردمید و به کهسار بر دوید
27. ۲۷آزاده بود سوسن‌، گردن کشید از آننرگس که بود خودبین‌، پشتش فرو خمید
28. ۲۸بنگر بدان بنفشه که گویی فتاده استپروانه‌ای مرصع اندر میان خوید
29. ۲۹گویی که ارغوان را ز آسیب بید برگزخمی به سر رسید و براندام خون چکید
30. ۳۰وآن سنبل کبو نگر کز میان کشتبا سنبل سپید به یک جای بشکفید
31. ۳۱چون پارهای ابر رده بسته بر هواوندر میانش جای به جای آسمان پدید
32. ۳۲یاس سپید هست، اگر نیست یاسمینخیری زرد هست‌، اگرنیست شنبلید
33. ۳۳وین جلوه‌ها فرو گسلد چون خدنگ مهراز چله یه کمان مه تیر سرکشید
34. ۳۴نه ضیمران بماند و آن مطرف کبود نه یاسمین بماند و آن صدرهٔ سپید
35. ۳۵آن گاه مرد رزبان لعل عنب گزدچون ‌باغبان ز حسرت‌، انگشت ‌و لب گزید
36. ۳۶هان ای پسر به پند پدر دل سپار کاواین گوهرگران را با نقد جان خرید
37. ۳۷ده گوش با نصیحت استاد، ورنه چرخگوشت به تیغ مکر بخواهد همی برید
38. ۳۸هرکس به پند مشفق یک‌ رنگ داد گوشگل‌های رنگ رنگ ز شاخ مراد چید
39. ۳۹من‌ خود به کودکی چو تو نشنیدم ‌این ‌حدیثتا دست روزگار گریبان من درید
40. ۴۰پند پدر شنیدم و گفتم ملامت استزینرو از آزمایش آن طبع سر کشید
41. ۴۱وانگاه روزگار مرا در نشاند پیشیک‌دم ز درس و پند و نصیحت نیارمید
42. ۴۲چل سال درس خواندم در نزد روزگارتا گشت روز من سیه و موی من سپید
43. ۴۳چندی کتاب خواندم و چندی معاینهدیدم خرام گیتی از وعد و از نوید
44. ۴۴بخشی ز پندهای پدر شد درست‌، لیکبسیار از آن بماند که پیری فرا رسید
45. ۴۵دیدم که پندهای پدر نقد عمر بودکان مهربان به طرح به من بر پراکنید
46. ۴۶این عمرها به تجربت ماکفاف نیستناداشته به تجربت دیگران امید
47. ۴۷خوش آن که در صباوت قدر پدر شناختشاد آنکه در جوانی پند پدر شنید