1. ۱شب خرگه سیه زد و در وی بیارمیدوز هر کرانه دامن خرگه فروکشید
2. ۲روز از برون خیمه در استاد و جابجایآن سقف خیمه‌اش را عمداً بسوزنید
3. ۳گفتی کسی به روی یکی ژرف آبگیرسیصد هزار نرگس شهلا پراکنید
4. ۴یارب کجاست آنکه چو شب در چکد به ‌جامگویی به جام‌، اختر ناهید درچکید
5. ۵چون پر کنی بلور و بداری به پیش چشمگویی در آفتاب گل سرخ بشکفید
6. ۶همبوی بید مشگست اما نه بیدمشگهمرنگ سرخ بید است اما نه سرخ بید
7. ۷آن می که ناچشیده هنوز، از میان جامچون فکر شد به مغز و چو گرمی به خون دوید
8. ۸گر پر وی نبستی زنجیرهٔ حباباز لطف‌، می ز جام همی خواستی پرید
9. ۹زو هر جبان دلیر و بدو هر سقیم بهزو هر ملول شاد و بدو هر خورش لذیذ
10. ۱۰بر نودمیده خوید بخوردم یکی شرابخوشا شراب خوردن بر نودمیده خوید
11. ۱۱از شیشه تافت پرتو می ساعتی به مرزنیرو گرفت خوید و به زانوی من رسید
12. ۱۲گویم یکی حدیث به وصف شب و شرابوصف شب و شراب ز من بایدت شنید
13. ۱۳دوشینه خفته بودم در باغ نیم‌شبکامد خمار منکر و خوابم ز سر پرید
14. ۱۴کردم نگاه و دیدم خیل ستارگانبر آسمان شکفته چو بر دشت‌، شنبلید
15. ۱۵رفتم سوی کریچه که قفل خمار رااز شیشهٔ نبید به چنگ آورم کلید
16. ۱۶در شیشهٔ نبید فروغی نیافتمگفتی نبوده است درو هیچگه نبید
17. ۱۷از خانه تافتم سوی دکان میفروشکزوی مگر توانم یک شیشه می خرید
18. ۱۸رفتم درست تا به سرکوی گبرکانناگه سپیده دیدم کز کوه بردمید
19. ۱۹نزدیک دکه رفتم ناگه فروغ صبحبرزد چنان که پردهٔ ظلمت فرو درید
20. ۲۰در کوفتم به ستی و آواز دادمشچندان که پیر دهقان از خواب خوش جهید
21. ۲۱بگشود لرز لرزان در وز نهیب منگفتی همی که خواست رگ جانش بگسلید
22. ۲۲گفت ار به حسبت آمده‌ای اندر آی‌، لیکبیگاه چون تو محسب سهم کس ندید!
23. ۲۳گفتم که باده‌خوارم‌، نی مرد حسبتمایزد مرا نه از قبل حسبت آفرید
24. ۲۴صبحست می بیار که مغز از فروغ میروشن شود چو غرهٔ صبح از فروغ شید
25. ۲۵دهقان از این حدیث به من بردرید چشموانگاه چون پلنگ یکی نعره برکشید
26. ۲۶گفتا که خواب من ببریدی به نیم‌شبای می‌پرست عیار ای شبرو پلید
27. ۲۷گفتم مساز عشوه که اینک فروغ روزپیش دکانت مطرف زربفت کسترید
28. ۲۸گفت این نه نور روز است این زان قنینه‌هاستکاستاد شامگاهان پیش بساط چید
29. ۲۹گفت این و خشمناک یکی پردهٔ ستبرناگاه در برابر دکان فرو هلید
30. ۳۰صبحی تمام بود و چو آن پرده برفتاددر حال شب درآمد و استاره شد پدید
31. ۳۱وانگه به جام ریخت از آن زرد مشکبویگفتی درون جام گل زعفران دمید
32. ۳۲گر زور می نبود کس از خواب نیم‌شببا زور اهرمم نتوانست جنبنید
33. ۳۳گر قوت شراب بدید و حیلتشگرد حیل نگشتی پیوسته ارشمید
34. ۳۴باشد بهار بندهٔ آن شاعری که گفت«‌رز را خدای از قبل شادی آفرید»
35. ۳۵من این قصیده گفتم تا ارمغان برمنزدیک آنکه هست درش کعبهٔ امید
36. ۳۶دانا عزیز شد که چنو حامیئی گرفتدانش بزرگ شدکه چنو مامنی گزید
37. ۳۷بس شاه و شاهزاده کِم از روی احترامبنشاخت لیک قلب من از صحبتش کفید
38. ۳۸بس میر و بس وزیر کِم از طبع چاپلوسبنواخت لیک خوی حسودش مراگزید
39. ۳۹هرگز نشد ز داهیهٔ دهر تلخ کامآن فاضلی که چاشنی مهر او چشید
40. ۴۰ای خواجهٔ کریم‌! برآمد زمانه‌ایکز هجر حضرت تو دل اندر برم تپید
41. ۴۱دژخیم دهر دیدهٔ آمال من به عنفبربست و گوش خویش به سیماب آکنید
42. ۴۲در باغ دهر تازه گلی بودم ای دریغکم دهر ناشکفته ز شاخ مراد چید
43. ۴۳هر نوگلی که از سر کلکم شکفته گشتدر حال خار گشت و به پای دلم خلید
44. ۴۴نام نکو فروخت کسی کاو مرا فروختنام نکو خریدکسی کاو مرا خرید
45. ۴۵... مام و سفرهٔ بابست اصل مردآن منج گم شودکه گل ناروا مکید
46. ۴۶بذر هنر به مرز امل کشتم ای دریغکم داس دهرکشتهٔ آمال بدروید
47. ۴۷چون روزگار سفله ندانست قدر منکس را چه انتظار ازو بایدی کشید
48. ۴۸شد بی‌تو یاوه دست وزارت که درخور استانگشتری جم را انگشت جمشید
49. ۴۹نشکفت اگر زمانهٔ جانی ترا نخواستدارم عجب که با تو چگونه بیارمید
50. ۵۰دیریست کاین زمانهٔ بدخوی سفله‌طبعبا سفلگان چمید و ز آزادگان رمید
51. ۵۱اصل تناسب است یکی اصل استوارنتوان به جهد با منش این جهان چخید
52. ۵۲آزادمردی و خرد و پاکی نیتبا بدخویی و ددمنشی توأمان که دید
53. ۵۳چندی ز روی حیف درخشنده گوهریدر پارگین شغل و عمل با خزف چمید
54. ۵۴منت خدای راکه به فرجام رسته گشتاین گوهر شریف از آن ورطهٔ پلید
55. ۵۵دامان ما اگرچه شد آلودهٔ نیازلیکن وجود پاک تو ز آلودگی رهید
56. ۵۶بر آن کتاب‌ها که بماند از تو یادگارخواهند جاودان زه و احسنت گسترید
57. ۵۷غرمی‌ رمنده بود مرا طبع و این شگفتکاندر بسیط مهر تو به آسودگی چرید
58. ۵۸زین دست شعر گفت نیارند شاعرانکز خشک‌بید، بوی نخیزد چو مشک بید