1. ۱حدیث عهد و وفا شد فسانه درکشورزکس درستی عهد و وفا مجوی دگر
2. ۲به کارنامهٔ من بین و نیک عبرت گیرکه کارنامهٔ احرار هست پر ز عبر
3. ۳من آن کسم که چهل ساله خدمتم باشدبر آسمان وطن ز آفتاب روشن‌تر
4. ۴ز نظم و نثر کس ار پایه‌ور شدی بودیمرا به کنگرهٔ تاجِ آفتاب‌، مقر
5. ۵بهای خدمت و سعی خود ار بخواستمیبه کوه زربن بایستمی نمود گذر
6. ۶جهان و نعمت او پیش چشم همت منچنان بودکه پشیزی به چشم ملیون‌ور
7. ۷نه چشم دارم ازین مردمان کوته‌بیننه بیم دارم ازین روزگارِ مردشِکَر
8. ۸به زبر منت کس یک نفس بسر نبردکسی که شصت خزان و بهار برده بسر
9. ۹ولی دریغ که خوردم ز فرط ساده‌دلیفریب دوستی اندر سیاست کشور
10. ۱۰ز بس که بودم نومید از اولیای امورکه جز عوام‌فریبی نداشتند هنر
11. ۱۱یکی نگفته صریح و یکی نرفته صحیحیکی نداده مصاف و یکی نکرده خطر
12. ۱۲بر آن شدم که ز صاحبدلان بدست آرمبزرگمردی بسیارکار و نام‌آور
13. ۱۳که با هجوم مخالف مقاومت گیردنیفکند بر هر حمله در مصاف‌،‌ سپر
14. ۱۴به خواجه‌ از سر صدق و خلوص دل بستمز پیش آنکه رضاشه به سر نهد افسر
15. ۱۵من و مدرس و تیمور و داور و فیروززبهر خواجه به مجلس بساختیم محشر
16. ۱۶به هفت نامه نوشتم مقالتی هرشبچنان که از پس آنم نه خواب ماند و نه خور
17. ۱۷بسا شبا که نشستم ز شام تا گه بامبه نوک خامه نمودم ز خواجه دفع خطر
18. ۱۸نه ماه و هفته‌، که بگذشت سالیان کامروزبه نام خواجه نمودم هزارگونه اثر
19. ۱۹ز خواجه نفع نبردم به عمر خویش ولیکز دشمنانش بدیدم هزار گونه ضرر
20. ۲۰چه دشمنان همه افسون‌طراز و ...‌درایچه دشمنان همه نیرنگ‌ساز و حیلت گر
21. ۲۱همه‌ به نفس‌، خبیث‌ و همه‌ به‌طبع‌، شریرهمه به کذب، مثال و همه به لُوم، سمر
22. ۲۲به راه خواجه ز جان عزیز شستم دستاگرچه نیست ز جان در جهان گرامی‌تر
23. ۲۳همین نه روز عمل در وفا فشردم پایکه هم به عزل نپیچیدم از ولایش سر
24. ۲۴قوام‌، خانه‌نشین بود و منعزل آن روزکه بانگ سیلی من کرد گوش خصمش کر
25. ۲۵قوام بود به زندان و دشمنش برکارکه بست از پی آزادیش بهار کمر
26. ۲۶سپس که سوی سفرشد ز بنده یاد نکردکه چون همی گذرد روزگار ما ایدر
27. ۲۷به جرم دوستی خواجه نفی و طرد شدمازآن سپس که به هرلحظه بود جان به خطر
28. ۲۸چو خواجه آمد و آن آب از آسیاب افتادبه کوی مهدیه آمد فرود و جست مقر
29. ۲۹شدم به دیدن و دادم نشان و نام ولیبه رسم عرف نیامد زخواجه هیچ خبر
30. ۳۰نه نوبتی تلفون زد نه بازدید آمدنه یاد کرد که سویش روم به وقت دگر
31. ۳۱به خویش گفتم کز بیم شاه پهلوی استکه خواجه می‌نکند یاد از این ستایشگر
32. ۳۲بلی چو خواجه بدیدست حبس و نفی مراز بیم شاه بشسته‌ست نامم از دفتر
33. ۳۳گذشت بر من و بر خواجه قرب هجده سالکه هر دو بودیم اندر مظان خوف و خطر
34. ۳۴چو شاه رفت شدم معتکف به درگه اومیان ببسته و بازو گشاده شام و سحر
35. ۳۵به رزم دشمن او با گروهی از یارانز خامه پیکان آوردم از زبان خنجر
36. ۳۶نوشته‌های من اندر ثنای حضرت اوچو بشمری بود از صد مقالت افزون‌تر
37. ۳۷یکی کتاب نبشتم که گر نکو نگریهمه محامد این خواجه است سرتاسر
38. ۳۸گر از شکست دل ما برآمدی آوازشدی ز چشم تو خواب غرور و عشوه بدر
39. ۳۹کسی نبودکه تاریخ رفته یاد آردشد ازگذشته مقالات بنده یادآور
40. ۴۰ز فر خامه و سحر بنان و کوشش منبه خواجه روی نهادند دوستان دگر
41. ۴۱چو یافت مسند دولت ز خواجه زیب و جمالز دوستان به بهارش نیوفتاد نظر
42. ۴۲به شعر بنده یکی نخل سایه گستر شدولی دریغ که از بهر من نداشت ثمر
43. ۴۳ز خواجه دل نگرفتم تو این شگفتی بینکه بود آتش مهرش مرا به جان اندر
44. ۴۴بدیم همدم روز و شبش من و یارانبه فتنه‌ای که علم گشت در مه آذر
45. ۴۵سپس که خانه‌نشین شد به قصدش از هر سوبساختند حسودان و دشمنان لشگر
46. ۴۶بزرگ سنگری اندر حریم حرمت اوبساختم من و بنشستم اندر آن سنگر
47. ۴۷درتن حوادث ازو هیچم انتظار نبودنه پایمردی کار و نه دستگیری زر
48. ۴۸بسا شبا که شکایت نمود و نومیدیکش از امید گشودم به رخ هزاران در
49. ۴۹چه نقش‌هاکه نشان دادم از طریق صوابچه رازهاکه عیان کردم از مزاج بشر
50. ۵۰همه شنید و پسندید و کاربست و رسیدبدان مقام که جز وی نبودکس درخور
51. ۵۱در‌بغ و درد که هم خواجه اندرین نوبتبه‌ رغم من به دگر قوم گشت مستظهر
52. ۵۲مرا به شغل وزارت بخواند خواجه ولیبه صورتی که از آنم فتاد خون به جگر
53. ۵۳صریح گفت که شه را وزارت تو بد استاز آن وزیر نگشتی و ماندی از پس در
54. ۵۴چو نزد شاه برای معرفی رفتیمبکرد درحق من خواجه ضنتی بیمر
55. ۵۵نداشت حرمت پیری نداشت حرمت نامندید قدر شرافت ندید قدر هنر
56. ۵۶زمام کار جهان را به سفله‌ای بسپردکه کس بدو نسپردی زمام استر و خر
57. ۵۷سفیه و غره و نااعتماد و جاه‌طلبحسود و سفله و نیرنگ‌ساز و افسونگر
58. ۵۸بر آن شد از سر نامردمی که یاران راز گرد خواجه کند دور از ایمن و ایسر
59. ۵۹سپس چو گشت موفق به خواجه یازد دستشود به بازی بیگانه در جهان سرور
60. ۶۰چو میل خواجه بدو بود بنده تاب نداشتکناره جست و به عزلت فتاد در بستر
61. ۶۱گذشت شش مه و از بنده خواجه یاد نکرددربغ از آن ‌همه سودا که پختم اندر سر
62. ۶۲خدا نخواست که ایران شود ز خواجه تهیوگرنه سفله بسنجیده بود این منکر
63. ۶۳بر آن شدم که از ایران برون روم چندیمگرکه این تن رنجور توشه یابد و فر
64. ۶۴به نزد خواجه شدم رخصتم نداد و جوازبگفت باش و به مجلس شو و مساز سفر
65. ۶۵به امر خواجه بماندم ولی ازین ماندنهمی تو گویی افتاده‌ام به قعر سقر
66. ۶۶فتاده‌ام به مغاکی درون کژدم و مارنه راه چاره همی بینم و نه راه مفر
67. ۶۷جهانیان را هرگز نرفته است از یادکه بیست سال بدم خواجه را حمایتگر
68. ۶۸وپر خواجه بدم هم وکیل حزب وبم‌وزین دو رتبه چه بالاتر است و والاتر؟
69. ۶۹ولی ندانند اینان که بین خواجه و منفتاده فاصله‌ای سخت بی‌حد و بیمر
70. ۷۰گرفته‌اند گروهی حریم حضرت اوکه ره نیابد از آنجا نسیم جان‌ پرور
71. ۷۱همه به طبع لئیم وهمه به نفس خبیثهمه به معنی ابله همه به جنس ابتر
72. ۷۲هم از فضیلت دور و هم از شرافت عورهم از دقایق کور و هم از حقایق کر
73. ۷۳دروغگوی چو شیطان‌، دسیسه کار چو دیوفراخ‌روده چو یابو، چموش چون استر
74. ۷۴معاونند و وزبر و کمیته‌ساز و وکیلگهی ز توبره تناول کنند و گه ز آخور
75. ۷۵کسان ز فرط گرانی و قلت مرسومکنند ناله و اینان به عیش و عشرت در
76. ۷۶من این میانه نگه می کنم بر این عظماچو اشتری که بود نعلبندش اندر بر
77. ۷۷عجب‌تر آنکه بدین حال و روز و این پک و پوزبه نزد خواجه بد ما همی کنند از بر
78. ۷۸گمان برند که ما فرصتی همی جوییمکه جای ایشان گیریم وطی شود چرچر
79. ۷۹دربغ از آنکه ندانند کاشیان عقاببه کوهسار بلند است نی در آخور خر
80. ۸۰دربغ از آنکه ندانندکه افتخار همایبه خردکردن ستخوان بود نه قند وشکر
81. ۸۱دربغ از آنکه ندانند کاین سیهکاریبه هیچ روی نیابد خلاص ازکیفر