1. ۱یاد باد آن شب کان شمسه خوبان طرازبطرب داشت مرا تا بگه بانگ نماز
2. ۲من و او هر دو بحجره در و می مونس ماباز کرده در شادی و در حجره فراز
3. ۳گه بصحبت بر من با بر او بستی عهدگه ببوسه لب من با لب او گفتی راز
4. ۴من چو مظلومان از سلسله نوشرواناندر آویخته زان سلسله زلف دراز
5. ۵خیره گشتی مه کان ماه به می بردی لبروز گشتی شب کان زلف به رخ کردی باز
6. ۶او هوای دل من جسته و من صحبت اومن نوازنده او گشته و او رود نواز
7. ۷بینی آن رود نوازیدن با چندین کبربینی آن شعر سرائیدن با چندین ناز
8. ۸در دل از شادی سازی دگر آراست همیچون ره نو زدی آن ماه و دگر کردی ساز
9. ۹گر مرا بخت مساعد بود از دولت میرهمچنان شب که گذشته ست شبی سازم باز
10. ۱۰جفت غم بودم و انباز طرب کرد مرایوسف ناصر دین آن ملک بی انباز
11. ۱۱آنکه از شاهان پیداست بفضل و بهنرچون فرازی ز نشیبی و حقیقت ز مجاز
12. ۱۲هر مکانی که شرف راست ازو یابی برهر مدیحی که سخاراست بدوگردد باز
13. ۱۳ای سخن های تو اندر کتب علم نکتاین هنرهای تو بر جامه فرهنگ طراز
14. ۱۴سایل از بخشش تو گشت شریک صرافزایر از خلعت تو گشت ردیف بزاز
15. ۱۵هر کجا وقت سخا از امرا یاد کنندباتفاق همه از نام تو گیرند آغاز
16. ۱۶راست گویی زخدا آمد نزدیک تو وحیکز خزانه تو همه خواسته بیرون انداز
17. ۱۷آز را دیده بینا دل من بود مدامکور کردی به عطاهای گران دیده آز
18. ۱۸سال تا سال همی تاختمی گرد جهاندل به اندیشه روزی و تن از غم به گداز
19. ۱۹چون مرا بخت سوی خدمت تو راه نمودگفت جودتو: رسیدی بنوا، بیش متاز
20. ۲۰حلم را رحم تو گشته ست بهر خشم سببزیبد ای خسرو اگر سر بفرازی بفراز
21. ۲۱ز هنرهای ستوده که تو داری ز ملوکعلم را رای تو گشته ست بهر کار انباز
22. ۲۲ناوک اندازی و زو بین فکن وسخت کمانتیز تازی و کمند افکنی وچوگان باز
23. ۲۳پسر آن ملکی کان ملک او را پسرستکو بتیغ از ملکان هست ولایت پرداز
24. ۲۴گر تو رفتی سوی ار من بدل بیژن گیواز بساط شه ایران به سوی جنگ گراز
25. ۲۵تا کنون از فزع ناوک خونخواره تونشدی هیچ گرازی زنشیبی به فراز
26. ۲۶ای بکوپال گران کوفته پیلان را پشتچون کرنجی که فروکوفته باشد بجواز
27. ۲۷بس نمانده ست که فرمان دهد آن شاه که هستپادشاه از بر قنوج و برن تا اهواز
28. ۲۸گه علمداران پیش توعلم باز کنندکوس کوبان تو از کوس بر آرند آواز
29. ۲۹راهداران و زعیمان ز نسا تا به رجالبر ره از راهبران تو بخواهند جواز
30. ۳۰از پی خدمت و صید تو فرستند بتواز چگل برده واز بیشه ترکستان باز
31. ۳۱سوی غزنین ز پی مدح تو تازنده شوندمدح گویان زمین یمن و ملک حجاز
32. ۳۲تا همی از گهر آموزد آهو بره تکهمچنان کز گهر آموزد شاهین پرواز
33. ۳۳تا نپرد چو کبوتر بسوی قزوین ریتا نیاید سوی غزنین به زیارت شیراز
34. ۳۴پادشا باش و به ملک اندربنشین و بگردشادمان باش و بشادی بخرام و بگراز
35. ۳۵همچنین عید بشادی صد دیگر بگذاربا بتان چگل و غالیه زلفان طراز
36. ۳۶تو به صدر اندر بنشسته بآیین ملوکهمچنان مدح نیوشنده و من مدح طراز