1. ۱کوس فرو کوفت ماه روزه بیکبارروزه نهان کرد لشکر از پس دیوار
2. ۲بر بط خاموش بوده گشت سخنگویمحتسب سرد سیر گشت ز گفتار
3. ۳باده ز پنهان نهاد روی بمجلسخیز و بکار آی و کار مجلس بگزار
4. ۴خانه ز بیگانگان خام تهی کنباده رنگین بیار و بر بط بردار
5. ۵مست کن امروز مرمرا و میندیشتاکی هشیار چند باشم هشیار
6. ۶حاکم شرعی که می نگیرم هرگززاهد عصرم که روزه دارم هموار
7. ۷زاهدی و حاکمی بمن نرسیده ستور برسد کار پیش گیرم ناچار
8. ۸روز و شب خویش را کنم به دو قسمتهر دو بیکجای راست دارم چون تار
9. ۹نرمک نرمک همی کشم همه شب میروز به صد رنج ودرد دارم دستار
10. ۱۰آیم و چون کخ به گوشه ای بنشینمپوست بیک بار بر کشم ز ستغفار
11. ۱۱راست چو شب گاو گون شودبگریزمگویم تا در نگه کنند به مسمار
12. ۱۲آروزی خویش را بخوانم و گویمشب همه بگذشت خیز وداروی خواب آر
13. ۱۳چون سرم از مستی و ز خواب گران گشتدر کشم او را به جامه شب و افشار
14. ۱۴فرخی آخر نفایه گفتی و دانیاین چه سخن بودپیش خواجه بیکبار
15. ۱۵خواجه سید وکیل سلطان بوسهلآنکه بدو سهل گشت کار بر احرار
16. ۱۶بارخدای بزرگوار که او بودفضل و ادب را بطوع و طبع خریدار
17. ۱۷اهل ادب را به خانه برد و وطن دادعلم و ادب را فزودقیمت و مقدار
18. ۱۸خواسته خویش پیش خلق فدا کردخصلت نیکوی خویش کرد پدیدار
19. ۱۹برهمه گیتی در سرای گشاده ستپیش همه خلق باز رفته بکردار
20. ۲۰خلق ز هر سو نهاده روی سوی اوراه ز انبوه گشته چون ره بازار
21. ۲۱هر که در آید همی ستاند بی منعهرکه بخواهد همی درآید بی بار
22. ۲۲گرچه فراوان دهد دلش بنگیردمانده نگردد ز مال دادن بسیار
23. ۲۳امروز آیی مطیع تر بود از دیامسال آیی گشاده تر بود از پار
24. ۲۴بار نهد بر دل از همه کس و هرگزبر دل دشمن به ذره یی ننهد بار
25. ۲۵اینت کریمی بزرگوار که تا بودهیچکسی زو دژم نبود ودل آزار
26. ۲۶خستن دل را بخاصه مرد جوانراایزد داند که هول باشد و دشوار
27. ۲۷آری هر کس که نام جوید بی شکبا دل و با نفس کرد باید پیکار
28. ۲۸لاجرم از هر کسی که پرسی گویدخواجه بهر نیک در خورست و سزاوار
29. ۲۹روزش همواره نیک باد و بهرنیکدسترسش باد تا همی بودش کار