1. ۱آشتی کردم با دوست پس از جنگ درازهم بدان شرط که با من نکند دیگر ناز
2. ۲زانچه کرده‌ست پشیمان شد و عذر همه خواستعذر پذرفتم و دل در کف او دادم باز
3. ۳گر نبودم به مراد دل او دی و پریربه مراد دل او باشم از امروز فراز
4. ۴دوش ناگاه رسیدم به در حجره اوچون مرا دید بخندید و مرا برد نماز
5. ۵گفتم ای جان جهان خدمت تو بوسه بسستچه شوی رنجه به خم دادن بالای دراز
6. ۶تو زمین بوسه مده خدمت بیگانه مکنمر ترا نیست بدین خدمت بیگانه نیاز
7. ۷شادمان گشت و دو رخ چون دو گل نو بفروختزیر لب گفت که احسنت و زه، ای بنده نواز!
8. ۸به دل نیک بداده‌ست خداوند به تواینهمه نعمت سلطان جهان وینهمه ساز
9. ۹خسرو گیتی مسعود که مسعود شودهر که یک روز شود بر در او باز فراز
10. ۱۰شهریاری که گرفته‌ست به تدبیر و به تیغاز سرا پای جهان هر چه نشیبست و فراز
11. ۱۱چشم بد دور کناد ایزد ازو کامروز اوستاز پس ایزد در ملک جهان بی انباز
12. ۱۲تا پرستند ملک را همه شاهان جهانچه به روم و چه به چین و چه به شام و چه حجاز
13. ۱۳هر بزرگی که سر از طاعت او باز کشیدسر نگون گردد و افتد به چه سیصد باز
14. ۱۴شهریاری که خلافش طلبد زود افتداز سمنزار به خارستان وز کاخ به کاز
15. ۱۵نتوان جست خلافش به سلاح و به سپاهزانکه نندیشد شیر یله از یَشْک گراز
16. ۱۶ور بدین هر دو سبب خیره سری غره شودهمچنان گردد چون مور که گیرد پرواز
17. ۱۷دولتش بر دل بدخواهان صاحب خبرستبشنود هرچه بگویند و برون آرد راز
18. ۱۸گر کسی بر دل جز طاعتش اندیشه کندموی گردد به مثل بر تن آن کس غماز
19. ۱۹وز پی آنکه بدانند مر او را به نشانسر نگون گردد بر جامه او نقش طراز
20. ۲۰هر سپاهی که به پیکار ملک روی نهادباز گردد ز کمان تیر سوی تیر انداز
21. ۲۱سپه دشمن او را رمه‌ای دان که در اونه چراننده شبانست نه رهجوی نهاز
22. ۲۲ملکان مرغ شکارند و ملک باز سپیدتا جهان بود و بود، مرغ بود طعمه باز
23. ۲۳همه میران را دعویست، ملک را معنیهمه شاهان را عجزست ملک را اعجاز
24. ۲۴هر چه عارست به بدخواه ملک باز شودهر چه فخرست و بزرگی به ملک گردد باز
25. ۲۵خشم او آتش تیزست و بداندیشان مومموم هر جای که آتش بود آید به گداز
26. ۲۶اندر آن بیشه که یک بار گذر کرد ملکنکند شیر مقام و ندهد ببر آواز
27. ۲۷جاودان شاد زیاد این ملک کامروالشکرش بی عدد و مملکتش بی انداز
28. ۲۸ای خداوند ملوک عرب و آن عجمای پدید از ملکان همچو حقیقت ز مجاز
29. ۲۹سده آمد که ترا مژده دهد از نوروزمژده بپذیر و بده خلعت و کارش بطراز
30. ۳۰امر کن تا به در کاخ تو از عود کنندآتشی چون گل و بگمار به بستان بِگْماز
31. ۳۱عشق بازی کن و سه‌یکی خور و برخند بر آنکه ترا گوید سه‌یکی مخور و عشق مباز؟
32. ۳۲خلد باد از تو و از دولت تو ملک جهانای رضای تو از ایزد به سوی خلد جواز