1. ۱برکش ای تُرک و به یک سو فکن این جامهٔ جنگچنگ برگیر و بنه درقه و شمشیر از چنگ
2. ۲وقت آن شد که کمان افکنی اندر بازووقت آن است که بنشینی و برداری چنگ
3. ۳دشمن از کینه برآمد به کمینگاه مرولشکر از جنگ بیاسود، بیاسای از جنگ
4. ۴به مصاف اندر کم گرد که از گرد سپاهزلف مشکین تو پُرگَرد شود ای سرهنگ
5. ۵نرمک از گرد سپه زلف سیه را بفشانتا فرو ریزد با گرد سپه مشک به تنگ
6. ۶رخ روشن را زیر زره خود مپوشکه رخ روشن تو زیرِ زره گیرد زنگ
7. ۷زره خود به رخ بر چه نهی خیره که هسترخ گلگون تو زیر زره غالیه‌رنگ
8. ۸ای مژه تیر و کمان ابرو! تیرت به چه کار؟تیر مژگان تو دلدوزتر از تیر خدنگ
9. ۹تیر مژگان تو چونان گذرد بر دل و جانکه سنان ملک مشرق از آهن و سنگ
10. ۱۰خسرو غازی محمود محمد سیرتشاه دین‌ورز هنرپرور کامل‌فرهنگ
11. ۱۱آنکه برکند به یک حمله در قلعهٔ تاغوآن که بگشاد به یک تیر در ارگ زرنگ
12. ۱۲آنکه زیر سم اسبان سپه خرد بسودبه زمانی در و دیوار حصار بشلنگ
13. ۱۳آنکه ببرید سر برهمنان جمله به تیغوآن که بشکست بتان بر در بتخانهٔ گنگ
14. ۱۴آنکه چون روی به خوارزم نهاد از فزعشروی لشکرکش خوارزم درآورد آژنگ
15. ۱۵ای شگفت آنکه همی کینهٔ خوارزم کشیدتا که حاصل شودش نام و برآید از ننگ
16. ۱۶خویشتن غرّه چرا کرد به جیحون و به جویجنگ نادیده چرا کرد سوی جنگ آهنگ
17. ۱۷چه گمان برد که این جنگ به سر برده شودبه فسون و به حیل کردن و زرق و نیرنگ
18. ۱۸او چه دانست که خسرو ز سران سپهشکشته و خسته به هم درفکند شش فرسنگ
19. ۱۹وآن که ناکشته و ناخسته بماند همه راطوق‌ها سازد گرد گلو از پالاهنگ
20. ۲۰وآن گه او را سوی دروازهٔ گرگانج برندسرنگون بادگران از سر پیلان آونگ
21. ۲۱عالمی را به هم آورد و سوی جنگ آمدبر کشیده سر رایات به برج خرچنگ
22. ۲۲همه آراستهٔ جنگ و فزایندهٔ کینروزگاری به خوشی خورده و ناخورده شرنگ
23. ۲۳نالهٔ کوس ملکشان بپراکند ز همهمچو کبکان را باز ملک از نالهٔ زنگ
24. ۲۴به هزار اسب فزون از دو هزار اسب گرفتهمه را تر شده از خون خداوندان تنگ
25. ۲۵رنگ آن روز غمی گردد و بی‌رنگ شودکه بر آرامگه شیر به گرد آید رنگ
26. ۲۶ای هوا یافته از طبع لطیف تو مثالای زمین یافته از حلم گران‌سنگ تو سنگ
27. ۲۷همه عالم ز فتوح تو نگارین گشته‌ستهمچو آکنده به صد رنگ نگارین سیرنگ
28. ۲۸نامهٔ فتح تو ای شاه به چین باید بردتا چو آن نامه بخوانند نخوانند ارتنگ
29. ۲۹ای به لشکرشکنی بیشتر از صد رستمای به هشیاردلی بیشتر از صد هوشنگ
30. ۳۰بیژن ار بستهٔ تو بودی رسته نشدیبه حیل ساختن رستم نیواز ارژنگ
31. ۳۱با جهانگیر سنان تو به جان ایمن نیستپوست زان دارد چون جوشن خر پشته نهنگ
32. ۳۲از پی خدمت تو تا تو ملک صید کنیبه نهاله گه تو راند نخجیر پلنگ
33. ۳۳تا بر این هفت فلک سیر کند هفت اخترهمچنین هفت پدیدار کند هفت اورنگ
34. ۳۴تا گریزنده بود سال و مه، از شیر، گوزنتا جدایی طلبد روز و شب، از باز، کلنگ
35. ۳۵شاد باش ای ملک شهرگشایی که شده‌ستدر دهان عدو از هیبت تو شهد شرنگ
36. ۳۶روز و شب در بر تو دلبر بالیده چو سروسال و مه در کف تو بادهٔ تابنده چو زنگ