1. ۱چه فسون ساختند و باز چه رنگآسمان کبود و آب چو زنگ
2. ۲که دگرگون شدند و دیگر سانبه نهاد و به خوی و گونه و رنگ
3. ۳آن شد از ابر همچو سینه غرموین شد از برگ همچو پشت پلنگ
4. ۴زیر ابر اندر آسمان خورشیدخیره همچون در آب تیره نهنگ
5. ۵زیر برگ اندر آب پنداریهمچو در زیر روی زرد زرنگ
6. ۶آب گویی که آینه رومیستبر سرش برگ چون بر آینه زنگ
7. ۷وز دژم روی ابر پنداریکآسمان آسمانه ایست خدنگ
8. ۸آب روشن به جوشن اندر شدچون سواران خسرواندر جنگ
9. ۹خسرو پر دل ستوده هنرپادشه زاده بزرگ اورنگ
10. ۱۰آنکه نام پیمبری داردکه بسی جایگاه کرده بچنگ
11. ۱۱آنکه دو دست راد او بزدودز آینه رادی و بزرگی زنگ
12. ۱۲نیست فرهنگی اندر این گیتیکه نیاموخت آن شه، آن فرهنگ
13. ۱۳ماه با فر او ندارد فرکوه با سنگ او ندارد سنگ
14. ۱۴سایه تیغش ار به سنگ افتدگوهر از بیم خون شود در سنگ
15. ۱۵تلخی خشمش ار بشهد رسدباز نتوان شناخت شهد از فنگ
16. ۱۶هر کجا بوی خوی او باشدبر توانی گرفت مشک به تنگ
17. ۱۷هر کجا دست راد او باشدنبود هیچکس زخواسته تنگ
18. ۱۸هر کجا او بود نیارد گشتزفتی و نیستی بصد فرسنگ
19. ۱۹هر کجا نام او بری نبودبد و بیغاره و نکوهش و ننگ
20. ۲۰هر که پر دل تر و دلاورترنکند پیش او بجنگ درنگ
21. ۲۱ای جهان داوری که نام نکوسوی تو کرد زان جهان آهنگ
22. ۲۲آفریننده جهان بتو دادنیروی رستم و هش هوشنگ
23. ۲۳نشود بر تو زایچ روی بکارهیچ دستان و تنبل و نیرنگ
24. ۲۴خسروا خوبتر ز صورت توصورتی نیست در همه ارتنگ
25. ۲۵دشمن تو ز تو چنان ترسدکه ز باز شکار دوست کلنگ
26. ۲۶زهره دشمنان بروز نبردبر درانی چو شیر سینه رنگ
27. ۲۷تا به روم اندرون نیاید چینتا به چین اندرون نیاید زنگ
28. ۲۸شاد باش و دو چشم دشمن توسال و مه از گریستن چو وننگ
29. ۲۹دست و گوش تو جاودان پرباداز می روشن و ترانه چنگ
30. ۳۰مهرگانت خجسته باد و دلتبر کشیده بر اسب شادی تنگ