1. ۱عشق نو و یار نوو نوروز و سر سالفرخنده کناد ایزد بر میر من این حال
2. ۲روزیست که در سال نیابند چنین روزسالیست که در عمر نیابند چنین سال
3. ۳در روی من امروز بخندد لب امیدبر چهرمن امروز بخندد دل اقبال
4. ۴در زاویه امروز بخندد لب زاهددر صومعه امروز بجنبد لب ابدال
5. ۵از لاله همی لعل کند کبک دری پروز سبزه همی سبز کند زاغ سیه بال
6. ۶از ناله قمری نتوان داشت سحر گوشوز غلغل بلبل نتوان داشت بشب هال
7. ۷از تازه گل لاله که در باغ بخندددر باغ نکوتر نگری چشم شود آل
8. ۸از دشت کنون مشک توان برد به اشتربا آنکه فروشند همی مشک به مثقال
9. ۹گلزار چو بتخانه شد از بتگر وازبتکهسار چو ار تنگ شد از صورت و اشکال
10. ۱۰از بس گل مجهول که در باغ بخندیدنزدیک همه کس گل معروف شد آخال
11. ۱۱ای روز چه روزی تو بدین زینت و این زیبکز زینت وزیب تو دگر شدهمه احوال
12. ۱۲فرخنده و فرخ بر میر منی امروز«ارجو» که همایون و مبارک بود این فال
13. ۱۳سالار خراسان عضد دولت عالییوسف پسر ناصر دین آن در آمال
14. ۱۴او را سزد و هست و همی خواهد بودنهر روز دگر دولت و هر روز نو اقبال
15. ۱۵زیبد که بدو دولت و اقبال بنازدکاین هر دو زاقران امیرند وز امثال
16. ۱۶گویند سزا گرد سزا گردد و این لفظهر گاه که جویند، بیابند در امثال
17. ۱۷آن بار خداییست پسندیده بهر فضلپاکیزه به اخلاق و پسندیده به افعال
18. ۱۸روزی به بدش هر که سخن گفت زبانشهر چند سخنگوی و فصیحست شود لال
19. ۱۹از گنج برون آرد مال و همه بدهددر گنج نهد شکر بزرگان بدل مال
20. ۲۰از جمله میران جهان میر به رادیپیداتر از آنست که بر روی نکو خال
21. ۲۱میران براو همچو الف راست در آیندگردند ز بس خدمت او گوژ تر از دال
22. ۲۲ای فرخی ارنام نکو خواهی جستنگرد در اوگرد و جز آن خدمت مسکال
23. ۲۳چون لاله در آن خدمت فرخنده همی خندچون سرو در آن دولت پاینده همی بال
24. ۲۴تازان ز در خانه سلطان بر او شوچون خوانده بوی مدحت سلطان به اجلال
25. ۲۵آنکو زدل خلق فرو شست به مردینام پدر بهمن و نام پسر زال
26. ۲۶آنجا که خلاف تو بود بگسلد امیدآنجا که رضای تو بود گم شود آمال
27. ۲۷بر پیل به دو پاره کند گرز تو دندانبرشیر به دو نیمه کند خنجر تو یال
28. ۲۸روزی که تو باشیر بشمشیر در آییشیر از فزع تو بکند دیده به چنگال
29. ۲۹در بیشه بگوش تو غرنبیدن شیرانخوشتر بود از رود خوش و نغمه قوال
30. ۳۰در جنگ ز چنگ تو به حیله نبرد جانکرگی که بداند حیل روبه محتال
31. ۳۱گردان دلاور چو درختان تناورلرزان شده از بیم چو از باد خزان نال
32. ۳۲بس کس که بجنگ اندر با خاک یکی شدزان ناوک خونخواره و زان نیزه قتال
33. ۳۳ای تازه تراندر بر خلق از در نوروزای دوست تر اندر دل خلق از سر شوال
34. ۳۴آمد گه نوروز و جهان گشت دل افروزشد باغ ز بس گوهر چون کیله کیال
35. ۳۵می خواه و طرب جوی و ز بهر طرب خویشمی را سببی ساز و بر اندیش و بر آغال
36. ۳۶تا گیتی و تا عالم و میرست به گیتیتو میر ملک باش و ترا میران عمال