1. ۱تا خزان تاختن آورد سوی باد شمالهمچو سرمازده با زلزله گشت آب زلال
2. ۲باد بر باغ همی عرضه کند زر عیارابر بر کوه همی توده کند سیم حلال
3. ۳هر زمان باغ به زر آب فرو شوید رویهر زمان کوه به سیماب فرو پوشد یال
4. ۴معدن زاغ شد، آرامگه کبک و تذرومسکن شیر شد، آوردگه گور و غزال
5. ۵شیرخواران رزان را ببریدند گلوتا رزان تافته گشتند و بگشتند از حال
6. ۶خون‌هاشان به تعصب بکشیدند به جهدساختند از پی هر قطره حصاری ز سفال
7. ۷هر حصاری که از آن خون‌ها پر گشت همیمهر کردند و سپردند به دست مه و سال
8. ۸چون کسی کینه ز خونریز رزان بازنخواستخونشان گشت به نزدیک خردمند حلال
9. ۹گر حلال است حلالی‌ست کز آن نیست گزیرور حرام است حرامی‌ست کز او نیست وبال
10. ۱۰گر حرام است از آن است که خونی‌ست نه حقحق آن خون به مغنی برسانیم از مال
11. ۱۱ما به شادی همه گوییم که ای رود بمویما به پدرام همی گوییم ای زیر بنال
12. ۱۲مطربان طرب‌انگیز نوازنده نواما نوازندهٔ مدح ملک خوب‌خصال
13. ۱۳فخر دولت که دول بر در او جوید جایبوالمظفر که ظفر بر در او یابد هال
14. ۱۴خسرو شیردل پیل‌تن دریا‌دستشاه گُردافکن لشکرشکن دشمن‌مال
15. ۱۵آنکه با همت او چرخ برین همچو زمینآنکه با هیبت او شیر عرین همچو شکال
16. ۱۶ای نه جمشید و به صدر اندر جمشید سیرای نه خورشید و به بزم اندر خورشید فعال
17. ۱۷هیچ سایل نکند از تو سؤالی که نه زودسوی او سیمی تازان نشود پیش سؤال
18. ۱۸گر به نالی بر تیغت بنگارند به مویسایه اندر فکند بر سر پیل آن یک نال
19. ۱۹زیر آن سایه به آب اندر اگر بر گذردهمچنان خیش ز مه ریزه شود ماهی وال
20. ۲۰مرغزاری که فسیله‌گه اسبان تو گشتشیر کانجا برسد خرد بخاید چنگال
21. ۲۱گوسفندی که رخ از داغ تو آراسته کرداژدها بالش و بالین کندش از دنبال
22. ۲۲تا خبر شد سوی سیمرغ که بازان ترااز ادیم است به پای اندر بر بسته دوال
23. ۲۳رشک آن را که به بازان تو مانند شودبست بر پای دوالی و بر او گشت وبال
24. ۲۴وقت پروازش بر پای دوال اندر ماندزان مر او را نتوان دید که بستستش بال
25. ۲۵ای امیری که ترا دهر نپرورده قرینای سواری که ترا دیده ندیده‌ست همال
26. ۲۶من ثناگوی و تو زیبای ثنایی و به فخرهر زمان سر بفرازم به میان امثال
27. ۲۷ای امیری که ترا دهر شرف داد و ندادجز به تو مملکت عزت و اقبال و جلال
28. ۲۸مدح تو هر که چو من گفت ز تو یافت نواای که از جود تو باشند جهانی به نوال
29. ۲۹زیبد ار من به مدیح تو ملک فخر کنمخاطر اندر خور وصف تو رسانم به کمال
30. ۳۰کاندر آن روز که من مدح تو آغاز کنمآفتاب از سر من میل نگیرد به زوال
31. ۳۱ملکا اسب تو و زر تو و خلعت توبنده را نزد اخلا بفزودست جلال
32. ۳۲آن کمیت گهری را که تو دادی به رهیجز به شش میخ ورا نعل نبندد نعال
33. ۳۳از بر سنگ ورا راند نیارم که همیسنگ زیر سم او ریزه شود چون صلصال
34. ۳۴گویی او بور سمند است و منم بیژن گیوگویی او رخش بزرگ است و منم رستم زال
35. ۳۵تا چو جعد صنمان دایره‌گون باشد جیمتا چو پشت شمنان پشت به خم باشد دال
36. ۳۶تا چو آدینه به سر برده شد آید شنبهتا چو ماه رمضان بگذرد آید شوال
37. ۳۷شاد باش ای ملک پاکدل پاک‌گهرکام ران ای ملک نیک‌خوی نیک‌خصال
38. ۳۸مهرگان جشن فریدون ملک فرخ بادبر تو ای همچو فریدون ملک فرخ‌فال
39. ۳۹دولت و ملک تو پاینده و تا هست جهانبه جهان دولت و ملک تو مبیناد زوال
40. ۴۰اختر بخت تو مسعود و نیاید هرگزاختر بخت بداندیش تو بیرون ز وبال
41. ۴۱به جهان بادی پیوسته و از دور فلکبهرهٔ تو طرب و بهر بداندیش ملال