1. ۱گل بخندید و باغ شد پدرامای خوشا این جهان بدین هنگام
2. ۲چون بناگوش نیکوان شد باغاز گل سیب و از گل بادام
3. ۳همچو لوح زمرّدین گشته ستدشت همچون صحیفه ای ز رخام
4. ۴باغ پر خیمه های دیبا گشتزندوافان درون شده به خیام
5. ۵گل سوری به دست باد بهارسوی باده همی دهد پیغام
6. ۶که تو را با من ار مناظره ایستمن به باغ آمدم به باغ خرام
7. ۷تا کی از راه مطربان شنومکه ترا می همی دهد دشنام
8. ۸گاه گوید که رنگ تو نه درستگاه گوید که بوی تو نه تمام
9. ۹خام گفتی سخن، ولیکن تونیستی پخته، چون بگویی خام
10. ۱۰تو مرا رنگ و بوی وام مدهگر ز تو رنگ و بوی خواهم وام
11. ۱۱خوشی و رنگ و بوی هیچ مگیرنه من ای می حلالم و تو حرام؟
12. ۱۲تو چه گویی، کنون چه گوید میگوید: ای سرخ گل! فرو آرام
13. ۱۳با کسی خویشتن قیاس مکنکه ترا سوی او بود فرجام
14. ۱۴خویشتن را مده بباد که بادندهد مر ترا ز دور مقام
15. ۱۵من بمانم مدام و آنکه نهادنام من زین قبل نهاد مدام
16. ۱۶دست رامش بمن شده ست قویکار شادی بمن گرفته قوام
17. ۱۷من به بیجاده مانم اندر خممن به یاقوت مانم اندر جام
18. ۱۸این شرف بس بود مرا که مرابار باشد بر امیر مدام
19. ۱۹میر یوسف که با دل و کف اوتنگ و زفت است نام بحر و غمام
20. ۲۰از نکویی که عرف و عادت اوستنرسد در صفات او اوهام
21. ۲۱مدح او نوش زاید اندر گوشطعن او زهر پاشد اندر کام
22. ۲۲خدمت او به روح باید کردزین سبب روح برتر از اجسام
23. ۲۳هر که ده پی رود بخدمت اوبخت رو سوی او رود ده گام
24. ۲۴بخت احرار زیر خدمت اوستهمچو زیر رضای او انعام
25. ۲۵هر که با او مخالفت ورزدخسته غم بود غریق غرام
26. ۲۶دهر گوید همی که من نکنمجز بکار موافقانش قیام
27. ۲۷وقت آن کو گهر پدید کندتا بمیدان جنگ جوید نام
28. ۲۸نفت افروخته شودز نهیبمغز بدخواه اومیان عظام
29. ۲۹آفتاب اندرون شود بحجابهر گه او تیغ بر کشد زنیام
30. ۳۰پادشه زادگی و خصم کشیکاین دو را خود مقدمست و امام
31. ۳۱کیست اندر همه سپاه ملکبا دل و دست او ز خاص و زعام
32. ۳۲او اگر دست بر نهد به هزبربشکندبر هزبر هفت اندام
33. ۳۳ای سوار تمام و گرد دلیرمهتر بی نظیر و راد همام
34. ۳۴روز میدان ترا به رنج کشداسب وبراسب نیست جای ملام
35. ۳۵مرکبی کو چو بیستون نبودچون تواند کشید کوه سیام
36. ۳۶گر بدیدی تن چو کوه ترابه نبرد اندرون نبیره سام
37. ۳۷در زمان سوی توفرستادیرخش بازین خسروی و ستام
38. ۳۸گر ترا بامداد گوید شاهکه توانی گشاد کشور شام
39. ۳۹شام و شامات و مصر بگشاییروز را وقت نارسیده به شام
40. ۴۰پادشاه جهان برادر توآنکه شاهی بدو گرفت نظام
41. ۴۱بیهده بر کشیده نیست تراتا به ماه از جلالت و اکرام
42. ۴۲از بزرگی واز نواخت چه ماندکه نکرد آن ملک در این ایام
43. ۴۳وقت رفتن دو پیل داد تراوقت باز آمدن دویست غلام
44. ۴۴آنچه کردست ز آنچه خواهد کردسختم اندک نماید و سوتام
45. ۴۵روز آن را که شام خواهد کردآنکه اکنون همی بر آید بام
46. ۴۶آن دهد مر ترا ملک در ملککه نداد ایچ پادشه به منام
47. ۴۷نهمت و کام تو بخدمت اوستبرسی لاجرم به نهمت و کام
48. ۴۸تا چنان چون میان شادی و غمفرق باشد میان نور و ظلام
49. ۴۹تا چو اندر میان مذهب هااختلافست در میان کلام
50. ۵۰شادمان باش و کامران و عزیزپادشا باش و خسرو وقمقام
51. ۵۱رسم تو رهنمای رسم ملوکخوی تو دلگشای خوی کرام
52. ۵۲روز نوروز و روزگار بهارفرخت باد و خرم و پدرام