1. ۱بنفشه زلف من آن سرو قد سیم اندامبر من آمد وقت سپیده دم به سلام
2. ۲درست گفتی کز عارضش برآمده بودگه فرو شدن تیره شب سپیده بام
3. ۳ز عود هندی پوشیده بر بلور زرهز مشک چینی پیچیده بر صنوبر دام
4. ۴به حلقه کرده همی جعد او حکایت جیمبه پیچ کرده همی زلف او حکایت لام
5. ۵به لابه گفتمش ای ماهروی غالیه مویکه ماه روشنی از روی تو ستاند وام
6. ۶ترا هزاران حسنست و صد هزار حسودچرا ز خانه برون آمدی درین هنگام
7. ۷چه گفت، گفت خبر یافتم که نزد شماز بهر راه بر اسبان همی کنند لگام
8. ۸چه گفت، گفت که ای در جفا نکرده کمیچه گفت گفت که ای در وفا نبوده تمام
9. ۹شخوده روی برون آمدم ز خانه به کویبه رنگ چون شبه کرده رخ چو نقره خام
10. ۱۰مرا بگوی کز اینجا چگونه خواهی رفتنه با تو توشه راه و نه چاکر و نه غلام
11. ۱۱برادران و رفیقان تو همه بنواتو بینوا و به دست زمانه داده زمام
12. ۱۲تو داده‌ای به ستم زر و سیم خویش به بادتو کرده‌ای به ستم روز خویش ناپدرام
13. ۱۳چرا به هم نکنی زر و سیم خویش به جهدچرا نگه نکنی کار خویش را فرجام
14. ۱۴به خواستن ز کسان خواسته به دست آریزبهر خواسته مدحت بری به خاص و به عام
15. ۱۵بدان طمع که ز دادن بلند نام شویبدان دهی که ز پس مر ترا دهد دشنام
16. ۱۶ز خواستن به همه حال ننگ باید داشتاگر به دادن بیهوده جست خواهی نام
17. ۱۷نگاه کن که خداوند خواجه سیدترا چه داد پس مدح اندرین ایام
18. ۱۸اگر چنانکه بباید نگاه داشتییکنون ز بخشش او سیم داشتی تو ستام
19. ۱۹به سیم و زر تو غنی بودی و به جاه غنیکنون برهنه شدی همچو برکشیده حسام
20. ۲۰همی روی سوی درگاه میر خوار و خجلبه کار برده به کف کرده‌ای حلال و حرام
21. ۲۱نه با تو زینت خانه نه با تو ساز سفربساز ساز سفر پس به فال نیک خرام
22. ۲۲بسا که تو به ره اندر، ز بهر دانگی سیمشکست خواهی خوردن ز پشه وز هَوام
23. ۲۳جواب دادم و گفتم مرا بر آنچه گذشتمکن ملامت ازیرا که نیست جای ملام
24. ۲۴کسی به حیلت و جهد از سرشت خویش نگشتمرا سرشت چنین کرد ایزد علام
25. ۲۵هنوز باز نگشتم ز بیکران دریاکه برگرفت ز من سایه تند بار غمام
26. ۲۶من آن مهی را خدمت کنم همی که به فضلچو فضل برمک دارد به در هزار غلام
27. ۲۷بسا کسا که چو من سوی خدمتش رفتندبه چاشتگاه غمین، شادمان شدند به شام
28. ۲۸هزار کوفته دهر گشت ازو به مرادهزار تافته چرخ ازو رسید به کام
29. ۲۹هر آنکه خدمت او کرد نیکبختی یافتمجاور در و درگاه اوست بخت مدام
30. ۳۰عطای او نه ز دشمن برید و نه از دوستچنین برد ره آزادگان و خوی کرام
31. ۳۱کسی که راه خلافش سپرد تا بزیدمخالفت کند او را حواس و هفت اندام
32. ۳۲عطای او به دوام است ز ایرانش راگمان مبر که جز او کس عطا دهد به دوام
33. ۳۳بهر تفضل ازو کشوری به نعمت و نازبهر عنایت ازو عالمی به جامه و جام
34. ۳۴ثنا خریدن نزدیک او چو آب حلالدرم نهادن در پیش او جو باده حرام
35. ۳۵مدیح او شعرا را چو سورة‌الاخلاصسرای او ادبا را چو کعبت‌الاسلام
36. ۳۶چو بندگان مسخر همی سجود کندزمین همت اورا سپهر آینه فام
37. ۳۷به علم و عدل و به آزادگی و نیکخوییمؤیدست و موفق مقدمست و امام
38. ۳۸قلم به دستش گویی بدیع جانوریستخدای داده مر آنرا بصارت و الهام
39. ۳۹به دشمنان لعین آنچه او کند به قلمبه تیغ و تیر همانا نکرد رستم سام
40. ۴۰به جنبش قلمی زان او اگر خواهدهزار تیغ کشیده فرو برد به نیام
41. ۴۱زهی ز هر ادبی یافته تمام نصیبزهی ز هر هنری بهره‌ای گرفته تمام
42. ۴۲تو آن مهی که ترا هرچه گویم اندر فضلتمام ترسخنی سست باشد و سوتام
43. ۴۳مرا چه طاقت آنست یا چه مایه آنکه پیش تو سخنی را دهم به نظم نظام
44. ۴۴ولیک زینهمه آزادگی و نیکخوییمرا بگو که بجز خدت تو چاره کدام
45. ۴۵مرا که ایزد جز شعر دستگاه ندادمگر به شعر کنم سوی خدمت تو خرام
46. ۴۶همیشه تا نبود ثور خانه خورشیدچنان کجا نبود شیر خانه بهرام
47. ۴۷همیشه تا به روش ماه تیزتر ز زحلهمیشه تا به شرف نور پیشتر ز ظلام
48. ۴۸جهان به کام تو دارد خدای عزَُوجلبود مساعد تو ذوالجلال و الاکرام
49. ۴۹دل تو باد سوی لهو و چشم سوی نگاردو گوش سوی سماع و دو دست سوی مدام
50. ۵۰هر آنکه دشمن تو باشد و مخالف تونیازمند شراب و نیازمند طعام