1. ۱جشن سده و سال نو و ماه محرمفرخنده کناد ایزد بر خسرو عالم
2. ۲شاهنشه گیتی ملک عالم مسعودکاین نام بدین معنی او راست مسلم
3. ۳از دیدن او چشم جهان گردد روشنوز گفتن نامش دل و جان گردد خرم
4. ۴از دیدن او سیر نگردد دل نظارزانست که نظار همی نگسلد از هم
5. ۵کس نیست به گیتی که برو شیفته دل نیستدلها به خوی نیک ربوده‌ست نه‌ز اِستم
6. ۶گویی که به یکباره دل خلق ربوده‌ستاز تازی و از دهقان، وز ترک و ز دیلم
7. ۷شاهی که بدین سکه او بر گه شاهیخود نیست چنو از گه او تا گه آدم
8. ۸بگذشت به قدر و شرف از جم و فریدوناین بود همه نهمت سلطان معظم
9. ۹ای خسرو غازی پدر شاه کجاییتا تخت پسر بینی بر جایگه جم
10. ۱۰گرد آمده بر درگه او از پی خدمتصد شاه چو کیخسرو، صد شیر چو رستم
11. ۱۱از عدل و ز انصاف جهان را همه هموارچون باغ ارم کرده و چون بیت محرم
12. ۱۲بی رنج به تدبیر همی دارد گیتیچونانکه جهان را جم میداشت به خاتم
13. ۱۳نام تو بدو زنده و در خانه تو سوردر خانه بدخواه تو صد شیون و ماتم
14. ۱۴فرمان تو و طاعت و رای تو نگه داشتبیرون نشد از طاعت و رای تو به یک دم
15. ۱۵هر کس که ترا خدمت کرده‌ست برِ اوچون جان گرانمایه عزیزست و مکرم
16. ۱۶آنرا که برآوردهٔ تو بود برآوردوز جمله یاران دگر کرد مقدم
17. ۱۷آنان که جوانند پسر خواند و برادرپیران و بزرگان سپه را پدر و عم
18. ۱۸آن ملک و ولایت که ز تو یافت همه دادوان ملک و ولایت که بگیرد بدهد هم
19. ۱۹با این هنر و مردی و با این دل و بازواو را به جهان ملک و ولایت نبود کم
20. ۲۰همواره روان تو ازو باشد خوشنودوین مملکت راست نگیرد به کفش خم
21. ۲۱بر دولت و اقبال بناز ای شه گیتیاز این کرم ایزد کت کرد مکرم
22. ۲۲آن کس که چو مسعود خلف دارد و وارثزیبد که مر او را به دو گیتی نبود غم
23. ۲۳از برکت او دولت تو گشت پدیداراز پای سماعیل پدید آمد زمزم
24. ۲۴در چهره او روز بهی بود پدیداردر ابر گرانبار پدیدار بوَد نم
25. ۲۵کس را به جهان چون پسر تو پسری نیستآهو بچه کی باشد چون بچه ضیغم
26. ۲۶شیران و بر از شیران چون تیغ برآهیختباشند به چشمش همه با گور رمارم
27. ۲۷شیری که شهنشاه بدان شیر نهد رویاز بیم شود موی برو افعی و ارقم
28. ۲۸هر دل که شد از هیبت او تافته و ریشآن دل نه به دارو به هم آید نه به مرهم
29. ۲۹هم بکشد و هم زنده کند خشمش و جودشآن موسی عمران بود، این عیسی مریم
30. ۳۰ای بار خدای ملکان همه گیتیای از ملکان پیش چو از سال محرم
31. ۳۱جشن سده در مجلس آراسته توبا شادی چون زیر همی سازد با بم
32. ۳۲جشن سده را رسم نگهداشتی ای شاهآتش به تخش بردی از خانه چارم
33. ۳۳چون آتش سوزنده بیفروزد و آتشآن یک رخ ساقی و دگر جام دمادم
34. ۳۴می خور که ترا زیبد می خوردن و شادیمی خوردن تو مدحت و آن دگران ذم
35. ۳۵روی تو و رخسار بد اندیش چو گل بادآن تو ز می، وانِ بد اندیش تو از دم
36. ۳۶دست تو به سه‌یکی و به زلفی که ازو دستچون مخزنهٔ مشک فروشان شود از شم