1. ۱بفزوده ست بر من خطر قیمت سیمتا بنا گوش ترا دیده ام ای در یتیم
2. ۲سیم را شاید اگر در دل و جان جای کنماز پی آنکه بماند به بنا گوش تو سیم
3. ۳از بناگوش تو سیم آمد و زر از رخ منای پسر زین سپس از دزد بود ما را بیم
4. ۴زلف تو سیم تو از دزد نگه داند داشتبه خم و پیچ بر افکنده چو جیم از بر جیم
5. ۵من چه سازم چکنم دزد مرا برده شماردزد رحمت نکند دزد که دیده ست رحیم ؟
6. ۶زرگری باید کز مایه ما کار کندمایه ما را و هر آن سود که باشد بدو نیم
7. ۷من ثناگوی بزرگانم و مداح ملوکخاصه مدحتگر آن راد عطابخش کریم
8. ۸سر فراز عرب و فخر بزرگان عجمخواجه بو احمد خورشید همه آل تمیم
9. ۹آن نکو سیرت و نیکو سخن و نیکو رویکه گه جود جوادست و گه حلم حلیم
10. ۱۰نام جدان و بزرگان ز گهر کرده بزرگحری آموخته از گوهر جدان قدیم
11. ۱۱ابر بارنده شنیدم که جوادست جوادابر با دوکف آن خواجه لئیمست لئیم
12. ۱۲هر که گوید به کف خواجه ما ماند ابرمشنوآن لفظ که آن لفظ خطاییست عظیم
13. ۱۳ای جوانمردی آزاده دلی نیکخوییکه ترا یار نیابند به هر هفت اقلیم
14. ۱۴میر صاحب بتو و دیدن تو شاد ترستکه بدیدار سماعیل مثل ابراهیم
15. ۱۵خنک آن میر که او را چو تو حریست وزیرخنک آن صاحب کو را چو تویی هست ندیم
16. ۱۶در وزیری نکنی جز همه حری تلقیندر ندیمی نکنی جز همه رادی تعلیم
17. ۱۷لاجرم سوی تو آزاده جوان، بارخدایننگرد جز به بزرگی و به چشم تعظیم
18. ۱۸هم کریمی کن کز بهر کرم یافته ایبر بزرگان و کریمان و شریفان تقدیم
19. ۱۹هنر و فضل ترا بر نتوانند شمردآن بزرگان که بدانند شمار تقویم
20. ۲۰ادب صاحب پیش ادب تو هدرستنامه صابی با نامه تو خوار و سئیم
21. ۲۱با سخن گفتن تو هر سخنی با خللستباستوده خرد تو خرد خلق سقیم
22. ۲۲نام نیکو و جمال و شرف و علم و ادببادبیری بتو کردند دبیران تسلیم
23. ۲۳به زمانی نکت و علم و ادب یاد کنیوین ندیده ست درین عصر کس از هیچ فهیم
24. ۲۴ای سرای تو نعیم دگر و زایر توسال و مه بیغم و دلشاد نشسته به نعیم
25. ۲۵بس گلیم سیها کز نظرت گشت سپیدنظر تو سیهی پاک بشوید ز گلیم
26. ۲۶در حریم تو امانست و ز غمها فرجستشاد زی ای هنری حر پسندیده حریم
27. ۲۷به همه کار امامی به همه فضل تمامبه همه باب ستوده به همه علم علیم
28. ۲۸تاز کشمیر صنم خیزد و از تبت مشکهمچو کز مصر قصب خیزد و از طائف ادیم
29. ۲۹تا بود عارض بت رویان چون سیم سپیدتا بود ساعد مه رویان چو ماهی شیم
30. ۳۰کامران باش و می لعل خور و دشمن راگو همی خور شب و روز آتش سوزان چو ظلیم
31. ۳۱می ز دست صنمی خور که چو بوی خط اوازگل تازه بر آید به سحر گاه نسیم
32. ۳۲صنمی باز نخی تازه تر از برگ سمنصنمی بادهنی تنگ تر از چشمه میم