1. ۱بار بربست مه روزه و برکند خیَممهرگان طبل زد و عید برون برد علم
2. ۲باز چون بلبل بی جفت به بانگ آمد زیرباز چون عاشق بیدل به خروش آمد بم
3. ۳باده گیران زبان بسته گشادند زبانباده خواران پراکنده نشستند به هم
4. ۴لعل کردند به یک سه‌یکی لبهای کبودشاد کردند به یک مجلس دلهای دژم
5. ۵خیز بت رویا! تا ما به سر کار شویمکه نه ایشان را سور آمد و ما را ماتم
6. ۶زان می لعل قدح پر کن و نزدیک من آربر تن و جان نتوان کرد ازین بیش ستم
7. ۷روزه پیریست که از هیبت و از حشمت اونتوان زد به مراد دل، یک ساعت دم
8. ۸چون شد آن پیر جوانی بگرفتند جهانما و ایشان و می لعل، نه اندوه و نه غم
9. ۹باش تا خواجه درین باب چه گوید، چه کندآبِ چون زنگ خورد یا میِ چون آب بَقَم
10. ۱۰خواجه سید ابوالطیب طاهر که بدوستدل سلطان و دل خواجه و دلهای حشم
11. ۱۱نه به فضل او را جفتی ز بزرگان عربنه به علم او را یاری ز بزرگان عجم
12. ۱۲در جوانمردی جاییست که آنجا نرسیدهیچ بخشنده و زین پس نرسد هرگز هم
13. ۱۳عالمی بینم بر درگه او خواسته خواهواو همی گوید هر کس را کآری و نعم
14. ۱۴هر که را بینی با بخشش و با خلعت اوستهمتی دارد در کار سخا بلکه همم
15. ۱۵بیشماری همه چون ریگ همی بخشد مالراست پنداری دارد به یمین اندر یم
16. ۱۶بخرد جامه بسیار به تخت و چو خریدنام زوار زند زود بر آن تخت رقم
17. ۱۷هر که را بینی دینار و درم دارد دوستنه بر اینگونه‌ست آن مهتر آزاده شیم
18. ۱۸او چو دانست که دینار نه چون نام نکوستمهر برداشت به یکبار ز دینار و درم
19. ۱۹از عطا دادن پیوسته آن بار خدایخانه زایر او باز ندانی ز حرم
20. ۲۰با چنین بخشش پیوسته که او پیش گرفترود جیحون را شک نیست که آب آید کم
21. ۲۱ایزد آن بار خدای به سخا را بدهادگنج قارون و بزرگی و توانایی جم
22. ۲۲دست بخشنده او از دل پیران ببردغم برنایی و بیچارگی و ضعف هرم
23. ۲۳من به هر چیر که خواهی تو سوگند خورمکه نه چون او به وجود آید هرگز ز عدم
24. ۲۴لاجرم خلق جهان بر خوی او شیفته‌اندچون گل سوری بر باد سحر گاهی و نم
25. ۲۵چه به جان و سر او محتشمان را چه به تنچه حریم در او محترمان را چه حرم
26. ۲۶نه بیهوده مر او را ملک روی زمینمملکت زیر نگین کرد و جهان زیر قلم
27. ۲۷رای و اندیشه بدو کرد و بدو داشت نگاهزانکه دانست که راییست مر او را محکم
28. ۲۸شادمان باد همه ساله و با ناز و نعیمدشمن و حاسد او مانده به تیمار و ندم
29. ۲۹عید او فرخ و از آمدن عید شریفدر دل او طرب و در دل بدخواه الم
30. ۳۰چشم او سوی نگاری که برو عید بودجعد و زلفش را چون غالیه وز غالیه شم