1. ۱بنفشه زلف من آن آفتاب ترکستانهمی بنفشه پدید آرد از دو لاله ستان
2. ۲مرا بنفشه و لاله بکار نیست که اوبنفشه دارد و زیر بنفشه لاله نهان
3. ۳ز رنگ لاله او وز دم بنفشه اوجهان نگار نمایست و باد مشک افشان
4. ۴همی ندانم کاین را که رنگ داد چنینهمی ندانم کانرا که بوی داد چنان
5. ۵مرا روا بود ار سر بسر بنفشه دمدبگرد لاله آن سرو قد موی میان
6. ۶کنون ز سنگ بنفشه دمد عجب نبوداگر بنفشه دمد زیر عارض جانان
7. ۷بهشت وار شود بوستان عارض اوچنان کجا شود اکنون بهشت وار جهان
8. ۸کنون برافکند از پرنیان درخت رداکنون بگسترد از حله باغ شادروان
9. ۹کنون چو مست غلامان سبز پوشیدهببوستان شوداز باد زاد سرو نوان
10. ۱۰کنون سپیده دمان فاخته ز شاخ چنارچو عاشقان غمین برکشد خروش و فغان
11. ۱۱نه باغ را بشناسی ز کلبه عطارنه راغ را بشناسی ز مجلس سلطان
12. ۱۲یمین دولت ابوالقاسم آفتاب ملوکامین ملت محمود پادشاه زمان
13. ۱۳خدایگان خرد پرور مروت ارزبلند همت و زایر نواز و حرمت دان
14. ۱۴ازو شود همه امیدهای خلق روابدو شود همه دشوارهای دهر آسان
15. ۱۵کسی که مدحش اندر دهان او بگذشتنسوزد ار بکف آتش در افکند بدهان
16. ۱۶اگر چه قرآن فاضل بود بیابد مردز مدح خواندن او مزد خواندن قرآن
17. ۱۷بوصف کردن او در ببارد و عنبرز طبع مدحت گوی و ز لفظ مدحت خوان
18. ۱۸بزرگ نام کندنزد خلق دیوان راسخنوری که کند مدح او سر دیوان
19. ۱۹جهانیان چو ازیشان کسی سخن طلبدسخن طلب را نزدیک او دهند نشان
20. ۲۰سخن شناسان بر جود او شدند یقینکجا یقین بود آنجا بکار نیست گمان
21. ۲۱عطای وافر، برهان جود او بنمودعطا بود بهمه حال جود را برهان
22. ۲۲همی نگردد چندانکه دم زنی فارغز بر کشیدن زر عطای او وزان
23. ۲۳عنان چرمین گر سایدی ز فیض سخاشبدستش اندر زرین شدی دوال عنان
24. ۲۴بحیله پایگه همتش همی طلبدازین قبل شده بر چرخ هفتمین کیوان
25. ۲۵چرا ز فر همای ای شگفت یاد کندکسی که دیده بود فر سایه یزدان
26. ۲۶همای چون بکسی سایه برفکند آن کسجز آن بود که بزرگی و جاه یابد از آن
27. ۲۷امیر اگر زبر کشته سایه برفکندز فر سایه او کشته باز یابد جان
28. ۲۸همه دلایل فرهنگ را به اوست مآبهمه مسایل سربسته را ازوست بیان
29. ۲۹بروز معرکه اندر مصاف دشمن اوز بیم ضربت او پیل بفکند دندان
30. ۳۰هرآن سوار که نزدیک او بجنگ آیداجل فرو شود اندر تنش بجای روان
31. ۳۱مبارزان عدو پیش او چنان آیندچو مورچه که بود بر گرفته دانه گران
32. ۳۲بسوی باز شد از پیش او چنان تازندچو سوی ژرفی خاشاکها بر آب روان
33. ۳۳سر عدو بتن اندر فرو برد به دبوسچنانکه پتک زن اندر زمین برد سندان
34. ۳۴کمان فروفتد از دست دشمن اندر جنگبدانگهی که ملک برد دست سوی کمان
35. ۳۵زسهم نامش دست دبیر سست شودچو کرد خواهد برنامه نام او عنوان
36. ۳۶همیشه باشد از مهر او و کینه اوولی مقارن سود و عدو عدیل زیان
37. ۳۷ز کین او دل دشمن چنان شود که شودز نور ماه درخشنده جامه کتان
38. ۳۸ز قدر او نپذیرد خدای عز و جلز هیچ دشمن او روز رستخیز امان
39. ۳۹همیشه تا چو گل نسترن بو لؤلؤچنان کجا چو گل ارغوان بود مرجان
40. ۴۰همیشه تابود آز و امید در دل خلقچنان چو آتش در سنگ وگوهر اندر کان
41. ۴۱خدایگان جهان باد و پادشاه زمینبعون ایزد کشور گشاو شهرستان
42. ۴۲ازو هر آنکه بود بدسکال او غمگینبدو هر آنکه بود نیکخواه او شادان