1. ۱چه روز افزون و عالی دولتست این دولت سلطانکه روز افزون بدو گشته ست ملک و ملت و ایمان
2. ۲بدین دولت زیادت شد به اسلام اندرون قوتبدین دولت پدید آمد به تعطیل اندرون نقصان
3. ۳بدین دولت جهان خالی شد از کفران و ازبدعتبدین دولت خلیفه باز گسترده ست شادروان
4. ۴بدین دولت همی باشد دل بدمذهبان غمگینبدین دولت همی گردد روان مصطفی شادان
5. ۵بدین دولت همی نازند شاهان همه عالمچنان کاین دولت عالی همی نازد بدان سلطان
6. ۶یمین دولت عالی امین ملت باقینظام دین ابوالقاسم ستوده خسرو ایران
7. ۷کمابیش سخا دید آن که او را دید در مجلسسرا پای هنر دید آن که او را دید در میدان
8. ۸جهانداری که از ساری جهان بگرفت تا باریشهنشاهی که از گرگان جهان اوراست تا کرمان
9. ۹ز گرد معرکه چترش گرفته گونه لؤلؤز خون دشمنان تیغش گرفته گونه مرجان
10. ۱۰ز خشتش درتن هر کینه خواهی رخنه بیحدز تیرش در بر هر جنگجویی دامنی پیکان
11. ۱۱رسیده در بیابانهای بی انجام و بی منزلبرون رفته ز دریاهای بی پایاب و بی پایان
12. ۱۲بشمشیر از جهان برداشت نام خسروان یکسرنماند از بیم آن شمشیر ملک آرای گیتی بان
13. ۱۳نه با یعقوبیان دولت نه با مأمونیان نعمتنه با چیپالیان قوت نه با سامانیان سامان
14. ۱۴کسی کو را خلاف آورد گو آهنگ رفتن کنکه روزی با خلاف او به گیتی زیستن نتوان
15. ۱۵ایا بر دوستان خویش فرخ روی و فرخ پیز عزم تو دم سردست بهره دشمن نادان
16. ۱۶ز شاهان هر که با تو دوستی پیوست ویکدل شدبجاه تو مخالف را بچاه انداخت از ایوان
17. ۱۷نگه کن میر کرمانرا که زیر سایه آوردیز فر سایه تو گشت میر بصره و عمان
18. ۱۸همایونی وفرخنده چنین بادی همه سالهولی در سایه تو شاد و تو در سایه یزدان
19. ۱۹ختا خانرا مراد آمد که با تو دوستی گیردهمی خواهد که آید چون قدر خان نزدتو مهمان
20. ۲۰خداوندا جهاندارا ز خانان دوستی نایدکه بی رسمند و بی قولند وبد عهدند و بد پیمان
21. ۲۱زبانشان نیست با دلشان یکی در دوستی کردنتو خودبه دانی از هر کس رسوم و عادت ایشان
22. ۲۲گر از بیم تو با تو دوستی جویند و نزدیکیبدان کان چیست ایشانرا مخالف دان و دشمن خوان
23. ۲۳وگر چون بندگان آیند خدمت را میان بستهگرامی دارشان کان آمدن هست از بن دندان
24. ۲۴چو با تو نیست ایشان را توان داوری کردنچه چاره است از تواضع کردن و پذرفتن پیمان
25. ۲۵ز دشمن دوستی ناید، اگرچه دوستی جویددرین معنی مثل بسیار زد لقمان و جز لقمان
26. ۲۶ز ایرانی چگونه شاد خواهد بود تورانیپس از چندین بلا کآمد ز ایران بر سر توران
27. ۲۷هنوز ار باز جویی در زمینشان چشمه هایابیاز آن خونها کزیشان ریخت تیغ رستم دستان
28. ۲۸بجای آنکه تو کردی برایشان در کتر شاهاحدیث رستم دستان یکی بود از هزار افسان
29. ۲۹چه گویی کان ز دلهاشان بشد کزبلخ پیش توهمی رفتند لبها خشک ورخ پر چین و دل بریان
30. ۳۰به جنگ مرو و جنگ بلخ و جنگ میله زان لشکربه خاک اندر فکندستی فزون از قطره باران
31. ۳۱به ترکستان سرایی نیست کز شمشیر توصد رهدر آن شیون نکردستند خاتونان ترکستان
32. ۳۲هنوز آن مرد را کان پیل تو آن چتر بر سر زدز بیم تو نه اندر چشم خوابست و نه در تن جان
33. ۳۳نیرزند آنهمه خانان بپاک اندیشه خسرومکن زین پس ازیشان یادو ایشانرا به ایشان مان
34. ۳۴وگر گویی ولایتشان بگیرم تا مرا ماندولایتشان بیابانیست خشک و بیکس و ویران
35. ۳۵چه خواهی کرد آن ویرانه های ضایع و بی کسترا ایزد ولایتهای خوش داده ست و آبادان
36. ۳۶تو داری از کنار گنگ تادریای آبسکونتوداری از در گرگانج تا قزدارو تا مکران
37. ۳۷نه مال ماوراء النهر در گنجت بیفزایدنه درملک توافزونی پدید آید ز صد چندان
38. ۳۸بده چندان که در ده سال از آن کشور خراج آیدبیک هفته بر آید مر ترا از کوه زر رویان
39. ۳۹بخارا و سمرقندست روی و چشم آن کشورغلامان ترا زین هر دو حقا گر بر آید نان
40. ۴۰ترا آنجا غلامانند چون خوارزمشاه ای شهدگر چون میر طوس و زو گذشتی میر غرجستان
41. ۴۱نباشد مرترا حاجت به ملک خان طلب کردنکه این هر دو به مال و ملک صد ره بر ترند ازخان
42. ۴۲تو گر خواهی جهان یکسر به تیع تیز بگشایینیاردگفت هرگز کس که بر تو نیست این آسان
43. ۴۳ولیکن تو از آن ترسی که چون گیتی ترا گرددشمار گیتی از تو باز خواهد داور سبحان
44. ۴۴دگر زان بشکهی گویی: بجایی از سپاه منکسی را بد رسد، بیشک مرا ایزد بپرسد زان
45. ۴۵زهی اندر جهانداری و بیداری چو افریدونزهی اندرنکو کاری و هوشیاری چو نوشروان
46. ۴۶همیشه تا مه آذر نباشد چون مه کانونهمیشه تا مه کانون نباشد چون مه آبان
47. ۴۷همیشه تا بهار از تیر مه خوشبوی تر باشدهمیشه تا زمستان سردتر باشد ز تابستان
48. ۴۸بشاهی باش و در شاهی سپه کش باش و دشمن کشبشادی باش و در شادی توانا باش و نهمت ران
49. ۴۹به دل بر خور ز بت رویی که او را خوانده ای دلبرببر در کش نگارینی که نامش کرده ای جانان
50. ۵۰گهی از دست اومی خور، گهی از دولبش بر خورگهی از روی او گل چین، گهی از زلف او ریحان