1. ۱نتوان کردازین بیش صبوری نتوانکار از آن شد که توان داشتن این راز نهان
2. ۲با چنین حال زمن صبرو نهان کردن رازهمچنان باشد کز ریگ روان آب روان
3. ۳تو ندانی که مراکارد گذشته ست ز گوشتتو ندانی که مرا کار رسیده ست بجان
4. ۴تاهمی گفتم باشد که نکو گردد کارکار من بر بتری بود و دل من بگمان
5. ۵کار امروز بتر گشت که نومید شدماز تو ای کودک شادی ده اندوه ستان
6. ۶تا کی از روی چو تو دوست جدا باید بودهمه اندوهم از اینست وهمه دردم از آن
7. ۷منم این کز تو مرا دور همی باید بودمنم این کز تو مرا باید دیدن هجران
8. ۸ای تن بیجان کوهی که نگردی ناچیزای دل بیهش رویی که نگردی بزیان
9. ۹کار من با تو بیک روز رسیده ست بیابکن از مردی امروز همه هر چه توان
10. ۱۰دل من خوش کن و دانم دل من خوش نشودتا نگویی تو مرو، وین تو نیاری بزبان
11. ۱۱تو چو من یابی بسیار و نیابم چو تومنگر جهان جمله بگردم ز کران تا بکران
12. ۱۲با تو خو کردم وخو باز همی باید کرداز توای تند خوی سنگدل تنگ دهان
13. ۱۳تو چنین غم به چه دانی که ندانستی خوردغم رفتن ز در چشم و چراغ سلطان
14. ۱۴میر ابو احمد بن محمود آن شهر گشایمیر ابواحمد بن محمود آن قلعه ستان
15. ۱۵آنکه با کوشش او ابر بخیلست بخیلآنکه با کوشش او شیر جبانست جبان
16. ۱۶دوستداران را زو قسم نعیمست نعیمبد سکالانرا زو بهره سنانست سنان
17. ۱۷گر مثل دشمن او را بود از کوه سپرچون کتان گردد، چون تیر بزه کرد کمان
18. ۱۸نسبتی دارد دریا ز دل او گرچهاین کران دارد و آن را نتوان یافت کران
19. ۱۹همتی دارد بر رفته بجایی که هرگزنیست ممکن که رسد طاقت مخلوق بر آن
20. ۲۰گرهمه خواسته خویش بخواهنده دهدنبرد طبع ز جای و نکند روی گران
21. ۲۱ای ستاینده شاهان جهان شاه مراچند ره شاه جهان خواندی ، ازین بیش مخوان
22. ۲۲این جهان کمتر از آنست برهمت اوکه توان گفت مر او را که تویی شاه جهان
23. ۲۳بجوانی و نکو نامی معروف شده ستبجوانمردی کان نادره باشد ز جوان
24. ۲۴با چنین خلق و چنین رسم گر او را گویندکه فرشته ست هماناکه نباشد بهتان
25. ۲۵ای نکو رسم تو بر جامه فرهنگ طرازای نکو نام تو بو نامه شاهی عنوان
26. ۲۶ملکان خدمت تو پیشه گرفتند همهخدمت و طاعت تو روی نماید بجهان
27. ۲۷از پی خدمت تو کرد جدا ازتن خویشبهترین بهره خداوند همه ترکستان
28. ۲۸هر که برتافت عنان از تو و عصیان آورداز در خانه او دولت برتافت عنان
29. ۲۹نیست ای شاه ترا هیچ شبیه از اشباهنیست ای میر ترا هیچ قرین از اقران
30. ۳۰ملکابر در میدان تو بودم یک روزاندر آن روز که کردی تو نشاظ چوگان
31. ۳۱عالمی دیدم بر گرد تو نظاره و تویکمنی گوی رسانیده به اوج کیوان
32. ۳۲این همی گفت که احسنت وزه ای شاه زمینوان همی گفت که جوید زی ای شاه زمان
33. ۳۳هر که را گفتم: این کیست؟ مرا گفت که اوآفتابست همی گوی زند در میدان
34. ۳۴خلق را برتو چنین شیفته احسان تو کردتا تو باشی دل تو سیر مباد از احسان
35. ۳۵دل مردم به نکو کار توان برد از راهبر نکو کاری هرگز نکند خلق زیان
36. ۳۶مردمان راخرد و رای بدان داد خدایتا بدانند بد از نیک و سرود از قرآن
37. ۳۷نیک و بد هر دو توان کرد ولیکن سختستنیک دشوار توان کردن و بد سخت آسان
38. ۳۸تو همی رنج نهی بر تن تا هر چه کنیهمه نیکو بود احسنت و زه ای نیکو دان
39. ۳۹بس کسا کو را کردار تو چونانکه مرابا ضیاع و رمه ای کرد و گشاده دستان
40. ۴۰مهر تو بر دل من تا به جگر بیخ زده ستشاخها کرده بلند و بارها کرده گران
41. ۴۱ای نشان تو رسیده به همه خلق و مرااز همه خلق جهان بخت به تو داده نشان
42. ۴۲گرچه آنجا که فرستادی امروز مراخانه تست وجدایی نشناسم ز میان
43. ۴۳چون مرا بویه درگاه تو خیزد چه کنمرهی آموز رهی را و ازین غم برهان
44. ۴۴من که یکروز بساط تو نبینم ملکااینجهان بر من گه گور شو گه زندان
45. ۴۵چون بیکبار گرفتم دل از خدمت تونبود درد مرا نزد طبیبان درمان
46. ۴۶مر مرا از دل خویش ای شه نومید مکنکه فدای دل تو باد مرا جان و روان
47. ۴۷این من از تنگدلی گفتم و از تنگدلیآن برآید که دل خلق نخواهد به زبان
48. ۴۸گرتو ای شاه مرا در دهن شیر کنیتا مرا گاه به پنجه زند و گه دندان
49. ۴۹در بلاگر ز تو بیزار شوم بیزارماز خدایی که فرستاد به احمد قرآن
50. ۵۰تا بهر حالی از آب نروید آتشتابهر رویی از خاک نبارد باران
51. ۵۱تا زمین چون پر طاووس شود وقت بهارباغ چون پهلوی دراج شود وقت خزان
52. ۵۲از خدای آنچه ترا رای و مرادست بیاببر جهان آنچه ترا همت و کامست بران
53. ۵۳دست بر زن به زنخدان بت غالیه مویکه بود چاه زنخدانش ترا غالیه دان