1. ۱ای نیمشب گریخته ز رضوانوندر شکنج زلف شده پنهان
2. ۲ای سرو نارسیده بتو آفتای ماه نارسیده بتو نقصان
3. ۳ای میوه دل من ،لابل دلای آرزوی جانم، لابل جان
4. ۴از من به روز عید بیازردیگفتی که تافته شدی از مهمان
5. ۵تو چشم داشتی که چو هر عیدیمن پیش تو نوا زنم و دستان
6. ۶گویم که ساقیا می پیش آورمطرب یکی قصیده عیدی خوان
7. ۷دیدی مرا به عیدکه چون بودمبا چشم اشک ریز و دل بریان
8. ۸هر آهی از دل من ده دوزخهر قطره ای ز چشمم صد طوفان
9. ۹هرکس به عید خویش کند شادیچه عبری و چه تازی و چه دهقان
10. ۱۰عید من آن نبود که تو دیدیعیدمن اینک آمد با سلطان
11. ۱۱آن عید کیست، آنکه بدو نازدایوان و صدر و معرکه و میدان
12. ۱۲میر جلیل سید ابو یعقوبیوسف برادر ملک ایران
13. ۱۳میری که زیر منت او گیتیشاهی که زیر همت او کیوان
14. ۱۴احسان نماید و ننهد منتمنت نهاد هر که نمود احسان
15. ۱۵ای نکته مروت را معنیای نامه خساوت را عنوان
16. ۱۶مجروح آز را بر تو مرهمدرد نیاز را بر تو درمان
17. ۱۷بسیار، پیش همت تو اندکدشوار، پیش قدرت تو آسان
18. ۱۸سامان خویش گم نکند هرگزآن کس که یافت از کف تو سامان
19. ۱۹از نعمت تو گردد پوشیدههرکس که از خلاف تو شد عریان
20. ۲۰کم دل بود ز مدحت تو خالیجز آنکه نیست هیچ درو ایمان
21. ۲۱ببری، چو بر نهاده بوی مغفرشیری، چو بر فکنده بوی خفتان
22. ۲۲ابریست تیغ تو که بجنگ اندرباران خون پدید کند هزمان
23. ۲۳آنجایگه که ابر بود آهنبیشک ز خون صرف بود باران
24. ۲۴چندان هنر که نزد تو گرد آمداندر جهان نبینم صد یک زان
25. ۲۵تو زان ملک همی هنر آموزیکو کرد خانه هنر آبادان
26. ۲۶شاگرد آن شهی که بدو زنده ستآیین و رسم روستم دستان
27. ۲۷شاگرد آن هشی که بجنگ اندرگه کرگ سار گیرد و گه ثعبان
28. ۲۸آن شاه کیست خسرو ابوالقاسممحمود پادشاه همه کیهان
29. ۲۹آن پادشا که زیر نگین دارداز حد هند تا به حد زنگان
30. ۳۰آن پادشاه کز ملکان بستددیهیم و تخت و مملکت و ایوان
31. ۳۱آن پادشا که دارد شاهی رارسم قباد و سیرت نوشروان
32. ۳۲آن پادشاه دادگر عادلکو راست بر همه ملکان فرمان
33. ۳۳همواره پادشاه جهان باداآن حق شناس حق ده حرمت دان
34. ۳۴گسترده شد به دولت او ده جایاندر سرای دولت، شادروان
35. ۳۵ای خسروی که هست به هر وقتیدعوی جود را برتو برهان
36. ۳۶از تو حکیم تر نبود مردموز تو کریم تر نبود انسان
37. ۳۷ای من ز دولت تو شده مردموزجاه تورسیده بنام و نان
38. ۳۸بگذاشتی مرا بلب جیلمبا چندپیل لاغر ناجولان
39. ۳۹گفتی مرا که پیلان فربی کنبایشان رسان همی علف ایشان
40. ۴۰آری من آن کنم که تو فرماییلیکن به حد مقدرت وامکان
41. ۴۱پیلی به پنج ماه شود فربیکان پنج ماه باشد تابستان
42. ۴۲من پنج مه جدا نتوانم بوداز درگه مبارک تو زینسان
43. ۴۳یک روز خدمت تو مرا خوشتراز بیست ساله مملکت عمان
44. ۴۴پیش سرای پرده تو خواهمهمچون فلان نشسته و چون بهمان
45. ۴۵من چون ز درگه تو جدا مانمچه مرمرا ولایت و چه زندان
46. ۴۶تامورد سبز باشد چون زمردتا لاله سرخ باشد چون مرجان
47. ۴۷تانرگس اندر آید با کانونتا سوسن اندر آید با نیسان
48. ۴۸شادان زی و بکام رس و برخوراز عمر خویش و ازدولب جانان
49. ۴۹کاین دولت برادر توباشدتاروز حشر بسته بتو پیمان