1. ۱خوشا بهاران کز خرمی و بخت جوانهمی بدیدن روی تو تازه گردد جان
2. ۲بهار پر بر گشته ست، پای خوشه زمینبهشت خرم گشته ست، خشک شورستان
3. ۳به چشم رنگ گل آید همی ، زخاک سیاهبمغز بوی مل آید همی ، ز آب روان
4. ۴درخت گل چو بدو باد بر جهد گوییهمی نماید طاووس جلوه در بستان
5. ۵کجا گلیست نشسته ست بلبلی بر اوهمی سراید شعر و همی زند دستان
6. ۶ترا چه باید خواند ای بهار بی منتترا چه دانم گفت ای بهشت بی دربان
7. ۷ربوده ای بجمال از بهار پارین گویبهار پارین با تو نموده بودخزان
8. ۸نه شب همی بزند لاله تو برهم چشمنه گل بروز ببندد همی ز خنده دهان
9. ۹مگر به چشم من آید همی چنین که چنیننبود پار مرا چشم و دل بدین و بدان
10. ۱۰مرا به چشم بدینوقت پار طوفان بودبه چشم طوفان لیکن دلی ز غم بریان
11. ۱۱دلم به لاله نپرداختی و چشم به گلز شغل سوختن آتش و غم طوفان
12. ۱۲بر آن بهانه که شعری براه خواهم خواندبخانه در شد می دست بردمی به فغان
13. ۱۳هنوز بر دلم ار بنگری گره گره استز در دو غم که فرو خوردمی زمان بزمان
14. ۱۴ز بس طپانچه که هر شب بروی برزدمیبزور بودی بر روی من هزار نشان
15. ۱۵شب دراز همی خوردمی غمان درازبروز راز همی کردمی ز خلق نهان
16. ۱۶همی ندانم تا چون همی کشیدستمبیک دل اندر چندین هزار بارگران
17. ۱۷مرانپرسی باری که قصه تو چه بودچرا کشیدی آن رنج وانده چندان
18. ۱۸بدانکه دور بدستم ز حضرتی که مرارسانده خدمت میمون اوبنام و به نان
19. ۱۹جدا نبود می از خدمت مبارک اوبوقت بار و بهنگام مجلس و گه خوان
20. ۲۰چو بزم کردی گفتی بیا و رود بزنچو جشن بودی گفتی بیا شعر بخوان
21. ۲۱ز بهر اوبهمه خانه ها مرا اجلالبجاه او بهمه کارها مرا امکان
22. ۲۲در خزانه او پیش من گشاده و منگشاده دست و گشاده دل و گشاده زبان
23. ۲۳ز بر او وز کردار او و نعمت اوپدید گشته من اندر میانه اقران
24. ۲۴نه وقت زلت بر من به دل گرفتی خشمنه وقت خشم ز من باز داشتی احسان
25. ۲۵زبان بدگو چونانکه رسم اوست مراجدا فکند از آن حق شناس حرمت دان
26. ۲۶بدین غم اندر بگذاشتم سه سال تمامچنین سه روز همانا گذاشتن نتوان
27. ۲۷چوپیر گشتم و نومید گشتم از همه خلقامید خویش فکندم به دستگیر جهان
28. ۲۸جلال دولت عالی محمد محمودکه عون و ناصر او باد جاودان یزدان
29. ۲۹بنزد اوشدم و حال خویش گفتم بازچنانکه بود، نکردم زیاده ونقصان
30. ۳۰نخست گفتم کای نام تو و کنیت توبه خط دولت بر نامه بقا عنوان
31. ۳۱جدا فتادم از میر خویش و دولت خویشمرا به دولت خویش ای امیر باز رسان
32. ۳۲چنانکه از کرم او سزد مرا بنواختامید کرد و زبان داد و کرد کار آسان
33. ۳۳چنانکه گفت زبان دادو شاد کرد مرابه دستبوس سپهدار خسرو ایران
34. ۳۴معین دولت و دین یوسف بن ناصردینامیر عالم عادل برادر سلطان
35. ۳۵مبارزی، ملکی، نام گستری، که بدوهمی بنازد ایوان و مجلس و میدان
36. ۳۶سپهر، همت او را همی کند خدمتزمانه دولت اورا همی برد فرمان
37. ۳۷بساط دولت او را به روی روبد ماهزمین همت اورا به سر کشد کیوان
38. ۳۸به روز رزم بکوبد بنعل مرکب خویشمخالفانرا دلهای سخت چون سندان
39. ۳۹ز بیم چشم کشد چرخ ورنه نرم بودبه دست او چه درخت و چه آهن و چه کمان
40. ۴۰ز بهر رسم همی نیزه را سنان سازدوگر نه نیزه او را بکار نیست سنان
41. ۴۱سنان چه باید برنیزه کسی که ز پیلهمی گذاره کند تیرهای بی پیکان
42. ۴۲شماربرگ درختان بحیله بتوان کردشمار فضل و شمار عطای او نتوان
43. ۴۳هزار بار رسیده ست برو بخشش اومثل کجا نرسیده ست از آفتاب نشان
44. ۴۴هم از جوانی معروف شد بنام نکوشگفت باشد نام نکو ز مرد جوان
45. ۴۵چنان بلرزد بر نام و عرض خویش همیکه شاد کام جهاندوست برگرامی جان
46. ۴۶بهر هنر که کسی اندر آن کند دعویامیر دارد معنی و معجز و برهان
47. ۴۷خدایگان جهان تابدو سپرده سپاهزخانمان همه نومید شد سپهبد خان
48. ۴۸به طالع اندر اینست کو کند خالیز خان و از سپه او زمین ترکستان
49. ۴۹کنون به لشکرخان آن کند سپهبد ماکه در قدیم نکرده ست رستم دستان
50. ۵۰به تیغ آن سپه آرای نیست خواهد شدهر آن کسی که نماید بدین ملک عصیان
51. ۵۱امیر بر سپه و بر ملک خجسته پی استبه چند فتح ملک را خدای کرد ضمان
52. ۵۲زهی به همت کسری و فرا فریدونزهی به سیرت جمشیدو داد نوشروان
53. ۵۳ستاره را حسد آید همی ز بهر شرفبه بارگاه تو از نقشهای شاد روان
54. ۵۴همی به صورت ایوان تو پدیدآیدسپهر و بود غرض تا درو کنی ایوان
55. ۵۵به خدمت تو گراید همی ستاره و ماهمرا ز خدمت تو باز داشته حدثان
56. ۵۶خدایگاناگر بشنوی ز بنده خویشمگر بعذر دهد کار خویش را سامان
57. ۵۷اگر چه دیرگه از خدمت تو بودم دورنرفته بودم جایی که عیبی آید ازان
58. ۵۸وگر گشاده میان بوده ام ز خدمت تونبسته بودم پیش مخالف تو میان
59. ۵۹به خدمت ملکی بوده ام که با تو به دلیکیست همچو بمعنی یکیست جان و روان
60. ۶۰هزار بار شنیدم ز تو که در دل منملک محمد چون گوهریست اندر کان
61. ۶۱چو خانه هر دو یکی بود و دوست هر دو یکیزآمد وز شد من باین و آن چه زیان
62. ۶۲همیشه تا به جهان یادگار خواهد ماندز عالمان تصنیف و ز شاعران دیوان
63. ۶۳همیشه تا نبود هیچ کفر چون توحیدهمیشه تا نبود هیچ شعر چون قرآن
64. ۶۴جهان گشای و ولایت فزای و ملک آرایهنر نمای و بدولت گرای و فرمان ران
65. ۶۵توآفتاب و به پیروزی و سعادت وعزستاره شرف و ملک با تو کرده قران