1. ۱همه گره گره است آن دو زلف چین بر چینگره به غالیه و چین به مشک ناب عجین
2. ۲شکسته زلف تو تازه بنفشه طبریسترخ و دو عارض تو تازه لاله و نسرین
3. ۳تو لاله دیدی و شمشاد پوش و سنبل تاجبنفشه دیدی عنبر سرشت و مشک آگین
4. ۴بنفشه زلفا گرد بنفشه زار مگردمگرد لاله رخا گرد لاله رنگین
5. ۵ترا بسنده بود لاله تو، لاله مجویبنفشه تو ترا بس بود، بنفشه مچین
6. ۶مرا دهانک تنگ تو تنگدل داردمیان لاغر تو، لاغر و نزار و حزین
7. ۷ترا چه خوانم ماه زمین وسرو سرایمرا تو بنده سرو سرای و ماه زمین
8. ۸بلند قد سروست و روی خوب تو ماهنه سرو باغ چنان ونه ماه چرخ چنین
9. ۹که دید ماه برو کرده غالیه حلقهکه دید سرو بر او بسته آفتاب آذین
10. ۱۰مرا به عشق ملامت مکن که عشق مراز روی خوب تو گشت ای بهشت روی آیین
11. ۱۱وگربخواهی تا گردی ای صنوبر قدبه عشق خویش گرفتار چون من مسکین
12. ۱۲در آفتاب رو و در نگر بسایه خویشدر آینه نگر و روی خوب خویش ببین
13. ۱۳بتیر نرگس تو با دل من آن کرده ستکه تیر شاه جهان با مخالفان لعین
14. ۱۴امیر و بارخدای ملوک ابو یعقوبمعین دین هدی، یوسف بن ناصر دین
15. ۱۵برادر ملکی کز نهیب او غمیندبه روم قیصر روم و به چین سپهبد چین
16. ۱۶مکین دولت و در مرتبت گرفته مکانملک نژاده و اندر مکان ملک مکین
17. ۱۷چنو جواد ندیده ست روز بزم زمانچنو سوار ندیده ست روز رزم زمین
18. ۱۸کسی که بر سر او بگذرد هزار قراننبیند آن ملک راد را همال و قرین
19. ۱۹اجل میان سنان و خدنگ او گشته ستازین رونده بدان و از آن دونده بدین
20. ۲۰کشد مخالف را و کشد معادی راخدنگ او ز کمان و کمند او ز کمین
21. ۲۱نهیب هیبت او صید زنده بستاندزیشک پیل دمان و ز چنگ شیر عرین
22. ۲۲ز گنگ دیز بفرمان شاه بستاندهزار پیل دمان هر یکی چو حصن حصین
23. ۲۳بدست خویش قضا را بسوی خویش کشدهر آنکه جوید از آن شاه کینه جویان کین
24. ۲۴کند به تیر پراکنده چون بنات النعشبهم شده سپهی را بگونه پروین
25. ۲۵فرو برد بگه حمله روستم کرداربزخم گرز گران گردن سوار به زین
26. ۲۶به نوک تیر فرو افکند ز کرگ سرونبه ضرب تیغ فرود آورد ز پیل سرین
27. ۲۷ز فخر نامش نقش نگین پذیرد آبگر آزمایش را برنهد بر آب نگین
28. ۲۸بر آرزوی کف راد او ز کان گهرگهر بر آید بی کوه کاف و بی میتین
29. ۲۹خجسته بخت بر او آفرین کند شب و روزکند فریشته بر آفرین او آمین
30. ۳۰کدام کس که نه او را بطبع گشت رهیکدام دل که نه اورا بمهر گشت رهین
31. ۳۱ایا سپهر ادب را دل تو چشمه روزایا بهشت سخا را کف تو ماء معین
32. ۳۲به روی سایل از آنگونه شادمانه شویکه روز حشر بهشتی به روی حور العین
33. ۳۳چنان خوش آید بر گوش تو سؤال کجابگوش مردم دل مرده بانگ رود حزین
34. ۳۴ترا به روز عطا دادن و بروز وغاسخا کند تعلیم و هنر کند تلقین
35. ۳۵در سرای ترا خسروان نماز برندچنانکه دهقان در پیش آذر برزین
36. ۳۶فکندگان سنان ترا بروز نبردز کشتگان بود ای شاه بستر و بالین
37. ۳۷عزیز گشت هر آنکس که شد بر تو عزیزگزیده گشت هر آنکس که شد بر تو گزین
38. ۳۸همیشه تا که بهاران و روزگار بهارفرو نهد ز بر کوه سر بهامون هین
39. ۳۹همیشه تا نقطی برزنند بر سر زیهمیشه تا سه نقط بر نهند بر سر شین
40. ۴۰فلک مطیع تو بادا و بخت نیک سکالخدای ناصرتو باد و روزگار معین