1. ۱ای روی نکو! روی سوی من کن و بنشینزنهار ز من دور مدار آن لب شیرین
2. ۲توسروی وبر پای نکوتر که بود سرونی نی که ترا سرو رهی زیبد بنشین
3. ۳امروز مرا رای چنانست که تاشبپیوسته ترا بینم تو نیز مرا بین
4. ۴چشم من و آن روی پر از لاله و پرگلدست من و آن زلف پر از حلقه و پر چین
5. ۵زان رخ چنم امروز گل و لاله سیرابزان ساده زنخدان، سمن تازه و نسرین
6. ۶تا ظن نبری، چشم وچراغا! که شب آمدچشم و دل من سیر شود زان رخ سیمین
7. ۷من بر تو شب و روز نگه خواهم کردنچندین به چه کارست حدیثان نگارین
8. ۸امروز به شادی بخورم با تو که فرداناچار مرا میر برد باز به غزنین
9. ۹یوسف پسر ناصردین آن سر و مهترسالار و سرلشکر سلطان سلاطین
10. ۱۰ای بار خدایی که نبیند چو تویی تختای شهر گشایی که نبیند چو تویی زین
11. ۱۱پر پاره زر گردد جایی که خوری میپر چشمه خون گردد جایی که کشی کین
12. ۱۲چون جام بکف گیری از زر بشود قدرچون تیغ بر آهنجی از خون برود هین
13. ۱۳شیران فکنی شرزه و پیلان فکنی مستشیران به خدنگ افکنی و پیل به زوبین
14. ۱۴پیل ازتو چنان ترسد چون گودره از بازشیر از تو چنان ترسد چون کبک ز شاهین
15. ۱۵ای سخت کمانی که خدنگ تو ز پولادز آنسان گذرد کز دل بدخواه تو نفرین
16. ۱۶گر موی بر آماج نهی موی شکافیوین از گهر آموخته ای تو نه ز تلقین
17. ۱۷آماج تواز بست بودتا به سپیجابپرتاب تو از بلخ بود تا به فلسطین
18. ۱۸از گوی تو روزی که بچوگان زدن آییده بر رخ ماه آیدو صد بر رخ پروین
19. ۱۹چندانکه بشمشیر تو بدخواه فکندیفرهاد مگر که بفکنده ست به میتین
20. ۲۰از آرزوی جنگ زره خواهی بستروز دوستی جنگ سپرداری بالین
21. ۲۱بیننده که در جنگ ترابیند با خصمپندارد تو خسروی و خصم تو شیرین
22. ۲۲آیین خرد داری جایی که ندارندمردان جهان دیده آموخته آیین
23. ۲۳گر در خرد و رای چون تو بودی بیژندر چاه مر اورا بنیفکندی گرگین
24. ۲۴رادی بر تو پوید چون یار بر یاربخل از تو نهان گردد چون دیو زیس
25. ۲۵از زر تو گویند کجا یاد شود زیوز سیم تو گویند کجا یاد شود سین
26. ۲۶زر تو و سیم تو همه خلق جهانراستویلخال بدانند همه گیتی همگین
27. ۲۷از خلعت تو مدح سرایان تو ای شاهدر خانه همه روزه همه بندندآذین
28. ۲۸کس را دل آن نیست که گوید به تو مانمبر راست ترین لفظ شداین شعر نو آیین
29. ۲۹تا چون مه آبان بنباشد مه آذارتا چون گل سوری بنباشد گل نسرین
30. ۳۰تاچون ز در باغ درآید مه نیساناز دیدن او تازه شود روی بساتین
31. ۳۱شاهی کن و شادی کن آنسان که تو خواهیجز نیک میندیش و جز از رادی مگزین
32. ۳۲می خور ز کف آنکه به چینش بپرستندگرصورت او را بفرستی بسوی چین
33. ۳۳زین عید عدو را غم و اندوه و ترا لهوتو با رخ پر لاله و او با رخ پر چین