1. ۱میغ بگشاد و دگرباره بیفروخت جهانروزی آمد که توان داد از آن روز نشان
2. ۲روزی آمد که چنین روز همی دید زمینروزی آمد که چنین روز همی یافت زمان
3. ۳بوستانی که بدو آب همی راه نیافتتازه گشت از سر و ره یافت بدو آب روان
4. ۴روزگاری که دل خلق همی تافته استرفت و ناچیز شد و قوت او شد به کران
5. ۵زینت دولت باز آمد و پیرایه ملکتا کند ملک و ولایت چو بهشت آبادان
6. ۶صدر دیوان وزارت رست از زرق و دروغرادمردان جهان رستند از ذل و هوان
7. ۷صاحب سید باز آمد و برگاه نشستوآسمان بر در او بست رهی‌وار میان
8. ۸بالش خواجه دگر بار بر آنجای نهادکه مقیمان فلک را نرسد دست بر آن
9. ۹گر ازین پیش خطا کرد، کنون کرد صواببرگرفت از تن ما و دل ما بار گران
10. ۱۰صاحب سید تاج وزرا شمس کفاتخواجه بوالقاسم دستور خداوند جهان
11. ۱۱باز بنشست به صدر اندر با جاه و جلالباز زد تکیه به گاه اندر با عزت و شان
12. ۱۲بخت اگر کاهلیی کرد و زمانی بغنودگشت بیدار و به بیداری نو گشت و جوان
13. ۱۳عهدها بست که تا باشد بیدار بودعهدها بست و جهان گشت بدان سیرت و شان
14. ۱۴من یقین دارم کاین عهد به سر خواهد بردصاحب سید را نیز در این نیست گمان
15. ۱۵سخن راست توان دانست از لفظ دروغباد نوروزی پیدا بود از باد خزان
16. ۱۶ای سزاوار بدین جاه و بدین قدر و شرفای سزاوار بدین دست و بدین صدر و مکان
17. ۱۷چند گاهیست که در آرزوی روی تو بودصدر دیوان و بزرگان خراسان همگان
18. ۱۸هرکه یک روز ترا دید همی گفت به دردکه خدایا تو مر او را بر ما بازرسان
19. ۱۹گرچه از چشم جدا بودی دیدار تو بودهمچو کردار تو آراسته پیش دل و جان
20. ۲۰هیچ چشمی نشناسم که نه از بهر تو کردمجلس محتشمی را ز گرستن طوفان
21. ۲۱ابرها بود به چشم اندر از اندیشه توکه همه روز ببارید به رخ بر باران
22. ۲۲تا تو در دیوان بودی در دیوان تراکس ندانست ز درگاه ملک نوشروان
23. ۲۳چون برون رفتی از دیوان، هم بر پی تورتبت و قدر برون رفت ز در و ز دیوان
24. ۲۴بودن تو به حصار اندر جاه تو نبردآن نه جاهیست که تا حشر پذیرد نقصان
25. ۲۵شرف و قیمت و قدر تو به فضل و هنرستنه به دیدار و به دینار و به سود و به زیان
26. ۲۶هر بزرگی که به فضل و به هنر گشت بزرگنشود خرد به بد گفتن بهمان و فلان
27. ۲۷گرچه بسیار بماند به نیام اندر تیغنشود کند و نگردد هنر تیغ نهان
28. ۲۸ورچه از چشم نهان گردد ماه اندر میغنشود تیره و افروخته باشد به میان
29. ۲۹شیر هم شیر بود گرچه به زنجیر بودنبَرد بند و قلاده شرف شیر ژیان
30. ۳۰باز هم باز بود، ورچه که او بسته بودشرف بازی از باز فکندن نتوان
31. ۳۱این همان مجلس و جاییست که بربست و بریدملکان را ز نهیب و ز فزع دست و زبان
32. ۳۲هیبت مجلس تو هیبت حشرست مگرکه بود مرد و زن و نیک و بد آنجا یکسان
33. ۳۳بر در خانه تو از فزع هیبت توشیر چنگ افکند و پیل دژآگه دندان
34. ۳۴آنکه تا روز همه شب سخنان راست کندچون به دیوان تو اندر شد، گوید هذیان
35. ۳۵به پسند تو سخن گفتن کاریست بزرگاندرین میدان این باره نگردد به عنان
36. ۳۶از دبیران جهان هیچ کسی نیست که اونامه ای را به پسند تو نویسد عنوان
37. ۳۷جاودان شاد زیادی و به تو شاد زیادملک عالم شاهنشه گیتی سلطان
38. ۳۸تا همی خاک بپاید تو درین ملک بپایتا همی چرخ بماند تو در ین خانه بمان
39. ۳۹هر که زین آمدن تو چو رهی شاد نشدمرهاد از غم تا جانش برآید ز دهان