1. ۱بدان خوشی و بدان نیکویی لب و دنداناگر به جان بتوانی خرید نیست گران
2. ۲لب چنان را غازی به سیم و زر بفروختعجب‌تر از دل غازی دلی بُوَد به جهان؟
3. ۳لطیفه‌ای‌ست در آن لب چنانکه نتوان گفتاگر دلم دهدی خلق را نمایم آن
4. ۴گمان برم که همی بوسه ریخت خواهد از اوچو در سخن شود آن آفتاب ترکستان
5. ۵اگر نه از قبل شرم آن نگارستیز بوسه ندهمی او را به هیچ وقت امان
6. ۶وگر هزار دلستی مرا چنانکه یکیهمی فدا کنمی پیش آن لب و دندان
7. ۷هزار سال ملامت کشیدن از پی اوتوان و زان بت روزی جدا شدن نتوان
8. ۸مرا که خواهد گفتن که دوست را منوازکه گفت خواهد معشوق را مخواه و مخوان
9. ۹عزیزتر ز همه خلق یار نیک بودولی عزیزتر از یار خدمت سلطان
10. ۱۰خدایگان مهان خسرو جهان مسعودکه روزگارش مسعود باد و بخت جوان
11. ۱۱خدایگانی کو را هزار بنده سزدچو کیقباد و چو کیخسرو و چو نوشروان
12. ۱۲ز ملک گیتی یک نیمه یافت او ز پدردگر گرفته به شمشیر و تیر و گرز و کمان
13. ۱۳و گر به کنجی یکپاره ناگرفته بماندهم از شمار گرفته است، ناگرفته مدان
14. ۱۴به نامه راست شود، نامه کرد باید و بسبه تیغ کار نگردد درست و با سر و جان
15. ۱۵شد آن زمان که به شمشیر کار باید کردکنون به نامه همی کرد باید و به زبان
16. ۱۶گه سماع و شراب است و گاه لهو و طربگه نهادن گنج و گه نهادن خوان
17. ۱۷مگر به صید و به چوگان زدن رود پس از اینز بهر گشتن صحرا و دیدن میدان
18. ۱۸وگر نه در همه عالم کسی نماند که اوگذشت خواهد ازین طاعت و ازین فرمان
19. ۱۹ملوک را همه بی‌مال کرد و دل بشکستبر آنچه کرد سر خسروان به سر جاهان
20. ۲۰گزاف داری چندان هزار مرد دلیرکه شوخ‌وار به جنگ شه آمدند چنان
21. ۲۱دلاورانی پر حیله از سپاه عراقمبارزانی بگزیده از که گیلان
22. ۲۲ز پای تا سر در آهن زدوده چو تیغگرفته تیغ به دست و دودست شُسته ز جان
23. ۲۳ز کوه آهن و کوه سپر گرفته پناهوزین دو کوه قوی چون ستاره خشت روان
24. ۲۴ملک در آمد و با لشکری کم از دو هزارهمه بد اسپه و خالی ز خود و از خفتان
25. ۲۵چو روی کرد بدان کوه و آن سپاه بدیدندید کوه و سپه را ز هیچگونه کران
26. ۲۶ز پای تا سر که مرد کارزاری دیدبه کارزار ملک عهد بسته و پیمان
27. ۲۷خدایگان جهان روی را به لشکر کردبه شرم گفت به لشکر که ای جوانمردان
28. ۲۸پدر مرا و شما را بدین زمین بگذاشتجدا فکند مرا با شما ز خان و ز مان
29. ۲۹نه ساز داد که از بهر خویش سازم ملکنه خواسته که به جای شما کنم احسان
30. ۳۰به نام نیک از اینجا روان شدن بهترکه باز گشتن نزد پدر به دیگر سان
31. ۳۱دگر کز اینجا تا جای ما رهی‌ست درازز راست وز چپ ما دشمنان و ما به میان
32. ۳۲بدین ره اندر چندان که مرد سیر شودنه زاد یابد مرد هزیمتی و نه نان
33. ۳۳چنان کنید که مردان شیرمرد کنندبه هیچ‌گونه متابید ازین نبرد عنان
34. ۳۴اگر مراد برآید چنان کنم که شمابه مال و ملک شوید از میان خلق نشان
35. ۳۵زیان رسید شما را ز بهر من بسیارچنان کنم که فرامُش کنید نامِ زیان
36. ۳۶همه سپاه نهادند روی‌ها به زمینوز آنچه شاه جهان گفت چشم‌ها گریان
37. ۳۷به‌جمله گفتند ای شهریار روزافزونخدایگان بلند اختر بلند مکان
38. ۳۸که در سپه که چو تو میر پیش جنگ بوداگر ز پیل بترسد بر او بود تاوان
39. ۳۹چنان کنیم کنون روی کوه را که شودز خون دشمن تو پر شقایق نعمان
40. ۴۰خدایگان جهان چون جواب‌ها بشنودبخواست نیزه و توفیق خواست از یزدان
41. ۴۱میان آن سپه اندر فتاد چون که فتدمیان گور و میان گوزن شیر ژیان
42. ۴۲همی گرفت به دست و همی فکند به پایجز این که کرد و چه دانست رستم دستان
43. ۴۳به یک زمان سپه بیکرانه را بشکستشکستگان را بگرفت و جمله داد امان
44. ۴۴خبر شنید که شیری به راه دید کسیز جنگ روی بدان صید کرد هم به زمان
45. ۴۵بدان بزرگی جنگ و بدان بزرگی فتحبکرد و شیر بکشت اینت قدرت و امکان
46. ۴۶ازین نکوتر و مردانه‌تر فراوان کردبه پای قلعهٔ غور و به کوه غرجستان
47. ۴۷خدای ناصر او باد و روزگار معینملوک بنده و چاکر به آشکار و نهان