1. ۱آمد آن نو بهار توبه‌شکنبازگشتی بکرد توبهٔ من
2. ۲دوش تا یار عرضه کرد همیبر من آن عارض چو تازه سمن
3. ۳گفت وقت گل است باده بخواهزآن سمن عارضین سیمین تن
4. ۴بشکند توبهٔ مرا ترسمچه توان کرد گو برو بشکن
5. ۵توبه را دست و پای سست کندلالهٔ سرخ و بادهٔ روشن
6. ۶خاصه اکنون که باز خواهد کردسوسن و گل به باغ چشم دهن
7. ۷باد هر ساعت از شکوفه کندپر درمهای نیمکاره چمن
8. ۸باغ بتخانه گشت و گلبن بتباده‌خواران گل‌پرست شمن
9. ۹هر درختی چو نوش‌لب صنمیستبر زمین اندرون کشان دامن
10. ۱۰نبرد دل مرا همی فرماندل چو خر، شد ز دست و برد رسن
11. ۱۱ای دل سوخته به آتش عشقمر مرا باز در بلا مفکن
12. ۱۲سخنان بهار یاد مگیرآتش اندر من ضعیف مزن
13. ۱۳جهد آن کن که مر مرا نکنیپیش صاحب به کامهٔ دشمن
14. ۱۴صاحب سید آفتاب کفاتخواجه بوالقاسم احمد بن حسن
15. ۱۵آنکه تدبیر او سواری کردبر جهان تجارهٔ توسن
16. ۱۶وهم او بر مثال آهن بوددشمنش کوه و دولتش که‌کن
17. ۱۷دشمنان چو کوه را بفکندبفکند کوه سخت را آهن
18. ۱۸دوستان را به تخت‌گاه فکندشمنان را به ژرف چاه فکن
19. ۱۹چاه کند و گمان ببرد عدوکاندر آن چاه باشدش مسکن
20. ۲۰شب بدخواه را عقوبت زادشب شنودم که باشد آبستن
21. ۲۱ایزد این شغلها کفایت کردخواجه ناگفته آن چگونه سخن
22. ۲۲دشمنان این ز خویشتن دیدندخواجه از صنع ایزد ذوالمن
23. ۲۳لاجرم دشمنان به زندانندخواجه شادان به طارم و گلشن
24. ۲۴بودنیها همه ببود و نبودآنچه بردند بدسکالان ظن
25. ۲۵بد به بدخواه بازگشت و نکردسود چندان هزار حیلت و فن
26. ۲۶همچنین باد کار او و مدامنرم کرده زمانه را گردن
27. ۲۷در سرایش همیشه شادی و سوردر سرای مخالفان شیون
28. ۲۸نعمت و دولت وسعادت رامجلس و خاندان خواجه وطن
29. ۲۹دو رده سرو پیش او بر پایبار آن سروها گل و سوسن
30. ۳۰گرهی را نهالها ز چگلگرهی را نهالها زختن
31. ۳۱زین خجسته بهار یافته دادهمچو زر هر کسی به هر معدن
32. ۳۲هر کجا او بود سلامت و امنهر کجا دشمنش بلا و محن