1. ۱چند ازین تنگدلی ای صنم تنگ دهانهر زمانی مکن ای روی نکو روی گران
2. ۲می چنان خرد نیی تو که ندانی بدونیکناز بیوقت مکن وقت همه چیز بدان
3. ۳خوبرویان را پیوسته بود قصد به دلمر ترا چون که همه ساله بود قصد به جان
4. ۴بیش ازین جرم ندارم که ترا دارم دوستنتوان کشت بدین جرم رهی را نتوان
5. ۵مکن ای ترک مرا بیهده از دست مدهبه ستم راه مده چشم بدان را به میان
6. ۶گر ز تو روی بتابم دگران شاد شوندچه شود گر نکنی کار به کام دگران
7. ۷بر من تنگ فراز آی و لبت پیش من آرتا بگیرم به دو انگشت و دهم بوسه بر آن
8. ۸لب مگر دان ز لب من که بدین لب صدباربوسه دادستم بر دست ندیم سلطان
9. ۹خواجه سید بوبکر حصیری که بدوستچشم سلطان جهاندارو دل خلق جهان
10. ۱۰شافعی مذهب پاکیزه که روزی صد بارشافعی را شود از مذهب او شاد روان
11. ۱۱مذهب شافعی از خواجه بیفزود شرفحجت شافعی از خواجه قوی گشت بیان
12. ۱۲سخن چون شکر او ز پی حجت خویشبنویسند بزرگان و امامان زمان
13. ۱۳هر حدیثی که کند خواجه مسلمانان راحجتی باشد همچون که بود خواجه قران
14. ۱۴گمرهان را به ره آرد به سخن گفتن خوبآفرین باد برآن لفظ و بر آن خوب روان
15. ۱۵سود خلقست بر شاه سخن گفتن اواینت سودی که نیامیزد با هیچ زیان
16. ۱۶همه آن گوید کازاده ای از غم برهدکار دشوار شود بر دل سلطان آسان
17. ۱۷گاه گویدکه فلان را به فلان شغل فرستگاه گویدکه فلان را ز فلان غم برهان
18. ۱۸هر زمان ممتحنی را برهاند زغمیهرزمان کشتنیی را دهد از کشتن امان
19. ۱۹به حدیثی که شبی کردهمی پیش ملکعالمی را برهانید ز بند احزان
20. ۲۰شاه گیتی به سخن گفتن او دارد گوشو او همی بارد چون در سخنها ز دهان
21. ۲۱کیست امروز برسلطان کافیتر ازوکه سزاوارتر از خواجه به چندین احسان
22. ۲۲گر ادب خواهی هست و ور هنر خواهی هستادبش را نه قیاس و هنرش را نه کران
23. ۲۳لاجرم سلطان امروز بدو شاد ترستهم بدین حال نو آیین و بدین بخت جوان
24. ۲۴هر زمان مرتبتی نو دهد او را بر خویشهر دو روزی به مرادی دهد او را فرمان
25. ۲۵از میان ندما چشم بدو دارد و بسچه به ایوان چه به مجلس چه به میدان چه به خوان
26. ۲۶پیل داد او را تا از پی او مهد کشدچون یکی داد دگر بدهد بی هیچ گمان
27. ۲۷درخور پیل کنون رایت و منشور بودمرتبت رابه جهان برتر از این چیست مکان
28. ۲۸خواجه را شغل جهان میر همی فرمایدسپه آراستن و جنگ قدر خان و فلان
29. ۲۹هر کجا رفت چنان رفت که سلطان فرمودچه برخان بزرگ و چه بر دشمن خان
30. ۳۰نه همانا که همیشه ملکی خواهد کردآنچه او کرد ز مردی به در ترکستان
31. ۳۱نگذرد چندی کاندر همه آفاق جهاننگذارد همی از دشمن شه نام ونشان
32. ۳۲نه خطا گفتم شه را به چنین حصلت و خوینبود دشمن اندر همه آفاق جهان
33. ۳۳جاودان شاد زیاد وبه همه کام رسادپشت و یاریگر او باد همیشه یزدان
34. ۳۴برخورد از تن و از جان و ز فرزند عزیزمکناد ایزد ازو خالی یک لحظه مکان
35. ۳۵ازبتانی که از ایشان دل او شاد شودخانه پر کبک خرامنده و پر سرو روان
36. ۳۶عید او فرخ و فرخنده و او شاد به عیددشمنانش غمی و بیکس و محتاج به نان